பாஞ்சாலி சபதம்.

 மகாகவி பாரதியாரின் பாஞ்சாலி சபதத்தில், சூதாட்டச் சருக்கத்தை மட்டும் ஒரு நாடகமாக ஆக்கியிருக்கிறேன். தொடக்கப் பாடலை பி.எஸ்.ராமையாவின் பாஞ்சாலி சபதம் நாடக நூலிலிருந்து கையாண்டுள்ளேன். எப்படி இருக்கிறது? இதை நாட்டிய நாடகமாக நடிக்கலாம் விருப்பமுள்ளவர்கள்.         

   

                                 பாஞ்சாலி சபதம்.

கதாபாத்திரங்கள்:  1. பாஞ்சாலி  2. தருமன் 3. பீமன், 4. அர்ஜுனன்  5. நகுலன்  6. சகாதேவன் 7. பீஷ்மன்  8. விதுரன்  9. திருதராஷ்டிரன்  10. துரியோதனன் 11. துச்சாதனன் 12.  சகுனி  13. விகர்ணன்  14. சேவகன்

                                                     காட்சி 1

(கெளரவர் அரசவை. அரியணையில் கண்தெரியாத திருதராஷ்டிர மன்னன். அருகில் துரியோதனன், சகுனி, துச்சாதனன். அவையினுள் பாண்டவர் ஐவரும் விதுரனுடன் வருகின்றனர். அவர்களை வரவேற்க இரு பெண்கள் ஆடுகின்றனர்)

                                                  பாடல்

            வாசலிது வாசலிது – மகாராஜன் வாசலிது

            அத்தினா புரத்தரசன் அமர்ந்திருக்கும் வாசலிது

            நாமகளும், திருமகளும் வாசஞ்செய் வாசலிது

            பூசுரரும், புவியோரும் மகிழ்ந்திருக்கும் வாசலிது

            வீரமுரசெங்கும் ஒலிக்கின்ற வாசலிது

            வரவேண்டும், வரவேண்டும் இங்கே

            பாண்டவர்கள் வரவேண்டும்.!

(பாண்டவர்கள் அமர்கின்றனர். அப்போது சகுனி எழுந்து பேசுகின்றான்)

சகுனி:

            அறத்தின் நாயகனே, தருமபுத்திர மாமன்னா!

            போர்த் தொழிலால் புவியினை வென்றவனே

            வாருங்கள், வந்தெமது குலத்தினை மேம்படுத்த

            சூது எனும் போரில் வென்றிடுவீர் இச்சபையில்!

தருமன்:

            தீதுறும் சூதினுக்கா இங்கு எனை அழைத்தாய்

            சூதில் பெருமையெனும் பெற்றிதான் உண்டோ?

            வருமந்தனை மனத்துடையாய்! எங்கள்

            வாழ்வினை கெடுப்பாயோ இந்த இழிதொழிலால்?

சகுனி:

            பலபல மொழிகுவதேன் தருமா? உன்னை

            பார்த்திவன் என்றெண்ணி அழைத்து விட்டேன்

            சோரம் இங்கு இதில் உண்டோ? தொழில்

            சூதெனில் ஆடுநர் அரசரன்றோ?

            சூரசிகாமணியே நடு மண்டபத்தில் நின்றன்

            சொத்தினைத் திருடுவம் எனும் கருத்தோ?

            சாத்திரம் பேசுகின்றாய், நாத்திறம் உடையவனே

            மன்னவர் குல வழக்கை சூதென நீக்கலாமோ?

            சூதுக்கு உன்னை அழைத்து விட்டேன், சொல்லு

            துணிவில்லை யெனில் நீங்கிடு இடத்தைவிட்டு.

              (பின்னணியில் பாடல் ஒலிக்கிறது)

            தீதில்லா தருமனும் விதியினை நொந்து கொண்டான்

            பொய் யொழுக்கை அறமென்று பேசும்

            பொய்யர்தம் கேலியைப் பொறுத்திடுவானோ?

            ஐயகோ! பாரத நாட்டின் தர்மம் போச்சுது!

            அறமும், வீரமும் விதியினால் அழிந்தது.

            மாயச் சூதினுக்கே ஐயன் மனமிணங்கி விட்டான்

            தாய முருட்டலானார் அங்கே சகுனி ஆர்ப்பரித்தான்

            நேயமுற்ற விதுரன் போலே நெறியுளோர் களெல்லாம்

            வாயை மூடிவிட்டார், தங்கள் மதி மயங்கி விட்டார்.

              (தருமன் சூதாட தயாராகி விட்டான்)

தருமன்:

            பந்தயங்கள் சொல்வாய் – சகுனி

            கைகள் பரபரத்திடாதே!

            மன்னர் சபைதனிலே நீ சூதில் அமர்ந்து விட்டாய்

            சூதில் பணயம் வைக்க உனக்கு பெருத்த நிதியம் உண்டோ?

துரியோதனன்:

            அருமையான செல்வம் என்பால் அளவிலாத துண்டு

            ஒரு மடங்கு வைத்தால் எதிரில் ஒன்பதாக வைப்பேன்

            பெருமை பேச வேண்டாம், இனிமேல் பின்னடக்கு ஐயா.

தருமன்:

            ஒருவன் ஆட பணயம் வேறே ஒருவன் வைப்பதுண்டொ?

            தருமமாகுமோடா? சொல்வாய் தம்பீ! இந்த வார்த்தை

(கர்ணன் எழுந்து நின்று சொல்வான்)

கர்ணன்:

            மாமன் ஆடப் பணயம் இங்கே மருகன் வைக்கொணாதோ?

            இதில் வந்த குற்றம் என்ன? வீணில் பேசுவது வேண்டாம்

            பொழுது போக்குதற்கே சூதுப் போர் தொடங்குகின்றோம்

            அழுதலேன் இதற்கு, துணிந்து ஆடிடுவோம் தருமா!

(பின்னணியில் பாட்டு கேட்கிறது. அவையில் சகுனியும் காய் உருட்டி சூதாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இடையிடையே சகுனி மற்றும் துரியோதனாதியர் எழுப்பும் சிரிப்பொலி கேட்கிறது)

            தர்மம் வீழ்ந்தது – பாரதப் போர் எழுந்தது

            சூதினால் தருமன் அனைத்தையும் இழந்தான்

            சூதர் கூட்டமும் ஆர்ப்பரித்து ஆடி மகிழ்ந்தனர்.

(அப்போது விதுரன் வந்து துரியோதனாதியரைக் கண்டிக்கிறான்)

விதுரன்:

         ஐயகோ, இதனை யாதெனச் சொல்வேன்

               வையகம் இதைப் பொறுத்திடுமோ? வானும்

               பூமியும் ஏற்றிடுமோ, பழிதனை யாரே சுமந்திடுவார்?

               கேடு விளந்திடும் நிச்சயமே, நீ அழிவதும் ஜகத்தினில்

               நடந்திடுமே.,

துரியோதனன்:

              நன்றி கெட்ட விதுரா? சிறிதும் நாணமனற்ற விதுரா

              தின்ற உப்பினுக்கே – நாசம் தேடுகின்ற விதுரா

              அன்று தொட்டு நீயும் – எங்கள் அழிவை நாடுகின்றாய்

              மன்றில் உன்னை வைத்தான் – எந்தை மதியை என்னுரைப்பேன்

              ஐவருக்கு நெஞ்சும் – எங்கள் அரண்மனைக்கு வயிறும்

              தெய்வம் அன்றுனக்கே – விதுரா செய்து விட்டதேயோ?

              மெய் வகுப்பவன் போல் – பொதுவாம் விதியுணர்ந்தவன் போல்

              ஐவர் பக்கம் நின்றே – எங்கள் மாற்றலார்களோடு

              முன்னர் நாங்கள் பணயம் – வைத்தே முறையில் வெல்லுகின்றோம்

              என்ன குற்றம் கண்டாய்? – தருமம் யார்க்குரைக்க வந்தாய்?

              கன்னம் வைக்கிறோமோ – பல்லைக் காட்டி ஏய்க்கிறோமோ?

              வன்புரைத்தல் வேண்டா – எங்கள் வலி பொறுத்தல் வேண்டா

              இன்பம் எங்கணுண்டோ _ அங்கே போகலாம் நீயும் இன்று.

(துரியோதனன் இப்படிப் பேசிவிட்டுத் திரும்பும்போது விதுரன் பேசுகின்றான்)

            இங்கே இருந்தாலும் போனாலும் இனி என்னேடா

            செய்கை நெறியறியாத சிறியனே – நின்னைப்

            பொன்றாத வழி செய்ய முயன்று பார்த்தேன்

            பொல்லாத விதி என்னைப் புறங்கண்டானால்.

            பால் போலும் தேன்போலும் இனிது சொல்வோர்

            இடும்பைக்கு வழி சொல்வார், நன்மை காண்பார்

            இளகுமொழி கூறார் என்று இனைத்தே தானும்

            நினக்கெவரும் கூறியவர் இல்லை கொல்லோ?

            நெடும் பச்சைமரம் போலே வளர்ந்து விட்டாய்?

            நலம்கூறி இடித்துரைப்பார் மொழிகள் கேளா

            நரபதி!  நின் அவைக்களத்தே அமைச்சன் என்று

            வலங்கொண்ட மன்னரோடு பார்ப்பர் தம்மை

            வைத்திருத்தல் சிறிதேனும் தகாது கண்டாய்!

            சிலங்கைப் பொற்கச்சணிந்த வேசை மாதர்

            சிறுமைக்குத் தலைகொடுத்த தொண்டர் மற்றும்

            குலம் கெட்ட புலைநீசர், முடவர், பித்தர்

            கோமகனே! நினக்குரிய அமைச்சர் கண்டாய்!

            சென்றாலும் நின்றாலும் இனி என்னேடா?

            செப்புவன நினக்கென நான் செப்பினேனோ?

            மன்றார் நிறைந்திருக்கும் மன்னர் பார்ப்பார்

            மதியில்லா மூத்தோனும் அறியச் சொன்னேன்

            இன்றோடு முடிகுவதோ! வருவதெல்லாம்

            யான் அறிவேன், வீட்டுமனும் அறிவான் கண்டாய்

            விதிவழியை நன்குணர்ந்திடினும் பேதையேன் யான்

            வெள்ளை மனம் உடமையினால், மகனே! நின்றன்

            சதிவழியைத் தடுத்து உரைகள் சொல்லப் போந்தேன்

            சரிசரி! இங்கு ஏதுரைத்தும் பயனொன்றில்லை,

            மதிவழியே செல்.

             (விதுரன் அமர்ந்து கொள்ள பாடல் கேட்கிறது)

குரல்: 

            காயுருட்டலானார் சூதுக் களி தொடங்கலானார்

            மாயமுள்ள சகுனி பின்னும் வார்த்தை சொல்லுகின்றான்

            நீ அழித்த தெல்லாம் பின்னும் நின்னிடத்து மீளும்

            ஓய்வடைந்திடாதே தருமா ஊக்க மெய்து கென்றான்.

           

(சூதாடுபவர் சிரிப்பொலி, பகடை உருட்டும் ஒலி, வெற்றி பெற்றதன் அறிகுறியாக சகுனியும் துரியோதனாதியரும் ஹோ ஹோ வென சிரிக்கும் ஒலி)

குரல்:              கோயில் பூஜை செய்வோர் சிலையைக் கொண்டு விற்றல் போலும்

                        வாயில் காத்து நிற்போன் வீட்டை வைத்திழத்தல் போலும்

                        ஆயிரங்களான நீதி – அவை உணர்ந்த தருமன்

                        தேயம் வைத்திழந்தான் சிச்சீ சிறியர் செய்கை செய்தான்.

                        நாட்டு மாந்தரெல்லாம் தம்போல் நரர்களென்று கருதார்

                        ஆட்டு மந்தையாமென் றுலகை அரசர் எண்ணி விட்டார்

                        காட்டும் உண்மை நூல்கள் பலதாங் காட்டினார்களேனும்

                        நாட்டு ராஜநீதி மனிதர் நன்கு செய்யவில்லை.

                        ஓரஞ்செய்திடாமே, தருமத் துறுதி கொன்றிடாமே

                        சோரஞ் செய்திடாமே பிறரைத் துயரில் வீழ்த்திடாமே

                        ஊரை ஆளும் முறைமை உலகில் ஓர் புறத்தும் இல்லை

                        சாரமற்ற வார்த்தை, மேலே சரிதை சொல்லுகின்றோம்.

சகுனி:

            செல்வம் முற்றும் இழந்து விட்டாய், தருமா

            தேசமும் குடிகளும் சேர்ந்திழந்தாய்

            எல்லாம் இழந்த பின்னர் நின்றன்

            இளைஞரும் நீயும் மற்றெதில் பிழைப்பீர்!

            வல்லார் நினது இளைஞர் சூதில்

            வைத்திடத் தகுந்தவர் பணயம் என்றே

            சொல்லால் உளம் வருந்தேல் வைத்துத்

            தோற்றதை இங்கே மீட்டிடுவாய்!

துரியோ:

            மாமா! பரவு நாட்டையெல்லாம் இங்கே பணயமாக வைப்போம்

            தம்பிமாரை வைத்து ஆடித் தருமன் வென்றுவிட்டால்

            முன்பு மாமன் வென்ற பொருளை மீண்டளிப்போம்

            நம்பி வேலை செய்வோம் தருமா! நாடிழந்த பின்னர்

            அம்பின் ஒத்த விழியாள் உங்கள் ஐவருக்கும் உரியாள்

            அவள் இகழ்ந்திடாளோ? அந்த ஆயன் பேசுவானோ?

            கவலை தீர்த்து வைப்போம், மேலே களி நடக்கும் இங்கே.

(தருமன் வரிசையாக நகுலன், சகாதேவன் ஆகிய தம்பிகளை வைத்து இழக்கிறான் )

தருமன்:  என் உயிரினும் இனியர் என் தம்பியர் இருவர்

                நகுலனும் சகாதேவனும் இங்கே பணயம் வைக்கின்றேன்.

சகுனி:   ஆகா! நல்லது தருமா, பார் இப்போ பகடை பன்னிரெண்டு

 (காயை உருட்ட அப்போது பன்னிரெண்டு விழுகிறது. சகுனி கூட்டத்தார் கூச்சலிட்டு குதிக்கின்றனர்)

சகுனி: (கேலியாக சிரித்துக் கொண்டே)

            மாற்றாந் தாயிடம் பிறந்தவர் என்றே இவர்களைச்

            சூதில் வைத்திழந்தாய், திண்ணிய வீமனும் பார்த்தனும்

            குந்தி தேவியின் மக்கள் என்றே அவரைக்

            காட்டிட அஞ்சினையோ?

தருமன்:

            சூதில் அரசிழந்தாலும், எங்களில் ஒற்றுமை தீர்ந்திடோம் ஐவர்

            எண்ணத்தில் ஆவியில் ஒன்று காண், எம்மை பிரித்திட எண்ணும்

            உன் பாதகச் சிந்தனை நிறைவேறாது என்பதை உணர்ந்திடுவாய்.

            இதோ இங்கே விஜயனும், வீமனும் சூதில் வைத்தேன்

            போட்டிடுவாய் பகடை ஆறு.

      (சகுனி காயை உருட்ட ஆறு விழுகிறது. மீண்டும் கூச்சல். துரியோதனனும் சகுனியும் மற்றவர்களும் கெக்கெலி கொட்டி சிரிக்கின்றனர்)

துரியோ:

            மங்கி அழிந்தனர் பாண்டவர் – புவி மண்டலம் இனி நம்மது

            சங்கை யிலாத நிதியெலாம் நம்மைச் சார்ந்தது இனி வாழ்த்துவீர்

            இந்தச் செய்தியை எங்குமே பறை அறைந்து சொல்லடா தம்பீ!

சகுனி:

            புண்ணிடைக் கோல் கொண்டு குத்துதல் நின்னைப்

            போன்றவர் செய்யத் தகுவதோ? களி நண்ணித்

            தொடங்கிய சூதன்றோ, இதில் நாணுறச் செய்வது மேன்மையோ?

            இன்னும் பணயம் வைத்து ஆடுவோம் – வெற்றி

            இன்னும் இவர் பெறலாகுமே

            ஒளி மின்னிடும் அமுதம் போன்றவள் இவர்

            மேவிடும் தேவியை வைத்திட்டால், அவள்

            துன்னும் அதிர்ஷ்டம் உடையவள், இவர்

            தோற்றது அனைத்தையும் மீட்டலாம்.

குரல்:

            (பாவியர் சபைதனிலே புகழ்ப் பாஞ்சால நாட்டினர் தவப் பயனை

            ஆவியில் இனியவளை உயிர்த்தணி சுமந்து உலவிடு செய்யமுதை

            ஓவியம் நிகர்த்தவளை, அருள் ஒளியினை, கற்பனைக்கு உயிரதனை

            தேவியை நிலத்திருவை எங்கு தேடினும் கிடைப்பரும் திரவியத்தை

            படிமிசை இசையுறவே நடைபயின்றிடும் தெய்வ மலர்க்கொடியை

            வடிவுறு பேரழகை இன்ப வளத்தினைச் சூதில் பணயமென்றே

            கொடியவர் அவைக் களத்தில் அறக்கோமகன் வைத்திடக் குறித்துவிட்டான்.

தருமன்:

            இதோ பாஞ்சாலன் திருமகளை, திருஷ்டதும்னன் உடன் பிறப்பை

            சூதில் பணயம் வைத்தேன், எங்கே போடு பகடை ஐந்து.

 (சகுனி காய் உருட்ட ஐந்து விழுகிறது. (திரெளபதியை சூதில் இழந்து விட்டனர். துரியோதனாதியர் மகிழ்ச்சியில் குதிக்க பாண்டவர் தலை குனிந்து மெளனமாகின்றனர்)

துரியோ:

            மாமனே! சகுனி மாமனே! என் துயர் தீர்த்தாயடா, மாமனே

            ஏளனம் தீர்த்து விட்டாய். அன்று நகைத்தாளடா உயிர் மாமனே

            அவளை என் ஆளாக்கினாய். என்றும் மறவேனடா உயிர் மாமனே

            என்ன கைமாறு செய்வேன்? ஆசை தணித்தாயடா, உயிர் மாமனே

            ஆவியைக் காத்தாயடா, பூசை புரிவோமடா, உயிர் மாமனே

            பொங்கல் உணக்கிடுவோம். நாசமடைந்தடா, நெடுநாள் பகையின்று

            நாம் இனி வாழ்ந்தோமடா, மாமனே பேரின்பம் கூட்டிவிட்டாய்.

துரியோ:

            காவலா! சென்றிடுவாய் அந்தப்புறம் அந்தப்

            பாஞ்சாலியைக் கொண்டு வந்து அவையில் நிறுத்திடுவாய்.

                      (காவலன் போகிறான்)

                                                  காட்சி. 2

(அத்தினபுரத்து அரண்மனை. திரெளபதி மாதவிடாயில் இருக்கிறாள். காவலன் அங்கு சென்று அழைக்கிறான்)

காவலன்:

            அம்மனே போற்றி, அறங்காப்பாய் தாள் போற்றி!

            விதிவசத்தால் சகுனியோடு உதிஷ்டிரனார் சூதாடி

            பூமியும், பொருளையும், தம்பிகள் அனைவரையும் இழந்து

            நின்னையும் பணயம் வைத்து இழந்து விட்டார்!

            அனைவரும் கூடிநிற்கும் சபக்தனிலே நின்னை

            அழைத்துவரப் பணித்தான் எம்மரசன்!

பாஞ்சாலி:

            யாவர் சொன்ன வார்த்தை? யாரிடம் வந்து சொன்னாய்?

            சூதர் அவையினிலே, சீர்குலத்து மாதர் வருவதுண்டோ?

            யார் பணியால் அழைக்கின்றாய்? சொல்லிடுவாய் காவலா!

காவலன்:      

            மன்னன் சுயோதனன் ஆணையால் அழைக்கின்றேன்.

பாஞ்சாலி:

            நல்லது காவலா! நான் சொன்னதைப் போய்ச் சொல்லு

            வல்லவன் சகுனியிடம் என் நாயகர் பகடை சொல்லி

            என்னைத் தோற்றபின் தன்னைத் தோற்றாரா? அதுவன்றி

            தானே தோற்ற பின்பு என்னை வைத்துத் தோற்றாரா?

            சென்று வா! சபையில் கேட்டு செய்தி எனக்குத் தெரிந்து வா!

                                                 

                                                            காட்சி 3

                              (அரசவை. காவலன் வந்து நிற்கின்றான்.)

துரியோ:    என்ன காவலா? எங்கே அந்த பாஞ்சாலி?

காவலன்:   வாள் வேந்தே! ஆங்கந்த பெண்ணரசி தாள் பணிந்து

                        போதருவீர் என்றிட்டேன். அதற்கு அவர்

                        “என்னை முன்வைத்து இழந்த பின்பு தன்னை

                         தன் மன்னர் இழந்தாரா? மாறாக

                        என்னைத் தோற்றாரா என்று நும் பேரவையில்

                        கேட்டுத் தெளிந்து வா என்றெனை அனுப்பி வைத்தார்.

துரியோ:       

பிள்ளைக் கதைகள் பேசுகிறாள்

என்றன் பெற்றியை அவள் அறியவில்லை

வேண்டிய கேள்விகள் கேட்கலாம் சொல்ல

வேண்டிய சொற்களைச் சொல்லிடலாம்

நீண்ட பெருஞ்சபை அதனிலே அவள்

நேரிட வந்து நிற்கின்ற போது தான்

மன்னன் அழைத்தனன் என்று நீசொல மாறி

அவளொரு வார்த்தையைச் சொல்லுவதோ

பாகன் அழைக்க வருகிலள்! இந்தப்

பையலும் வீமனுக்கு அஞ்சினான்

இவன் அச்சத்தை இவ்விடம் போக்குவேன்,

பின்னொரு காலம் வரும்வரை

தம்பீ! துச்சாதனா. போகக் கடவை இப்போதங்கே.

இங்கு அப்பொற் கொடியைக் கொண்டு வந்திடு.

                                                      காட்சி 4

                        (பாஞ்சாலி அரண்மனை. துச்சாதனன் வருகிறான்)

துச்சா:

            மன்னன் அழைத்திட்ட போதிலும் நீ  

அவைக்கு வரவில்லை தூதனை

            கேள்விகள் கேட்டு துரத்தினை,

உன்னை இழுத்துப் போகவே வந்தேன் நான்.

பாஞ்சாலி:

            மன்னன் துருபதன் கன்னி நான் – புவி

            போற்றிடும் பாண்டவர் தேவி நான்

            யாரும் இதுவரை என்னிடம் இங்ஙனம்

            கட்டுத் தவறி நடந்த தில்லை

            நீ வந்த செய்தி சொல் விரைவாக, இடத்தை

            நீங்கிடு என்கோபம் தகிக்கா முன்.

துச்சா:

            பாண்டவர் தேவியும் அல்லை நீ –

புகழ் பாஞ்சாலன் மகளும் அல்லை நீ

            ஆண்டருள் வேந்தர் தலைவனாம் எங்கள்

மன்னனுக்கே நீ அடிமையாம்

            நீண்ட சபைதனில் சூதாடி உன்னை

நேசச் சகுனி வென்றிட்டான்

            ஆடி விலைப்பட்ட தாதி நீ உன்னை

ஆள்பவன் எம் அண்ணன் சுயோதனன்

            கூடியிருக்கும் சபையிலே உன்னை

கூட்டிவரும்படி ஆணை யிட்டான்

            ஓடி வந்தேன் இது செய்தி காண் இனி

என்னோடு அங்கே வந்திடுவாய்

            பேடி மகனாம் பாகன்பால் நீ சொன்ன

பேச்சுக்கள் எதையும் வேண்டிலனே.

பாஞ்சாலி:

            தார் வேந்தர் பொற்சபை முன் என்னை

            அழைத்து வரச் செய்தல் முறையுமில்லை

            சோதரர் தம் தேவியினைச் சூதில்

அடிமை என்று கொண்ட பின்பவளை

பெருமை குலைத்திடல் மரமோடா? போய்

            மன்னர் அவையில் கூறிடுவாய்.

துச்சாதனன்:

            அன்றெமை கேலியாய் சிரித்தாயடி உன்னை

            மன்னர் அவையினில் சிரிக்க வைப்போம்

            வந்திடு என்னுடன் இல்லையேல் உந்தன்

            கூந்தலைப் பிடித்தே இழுத்தேகுவேன்.

                                                             காட்சி 5

(பாஞ்சாலியின் கூந்தலைப் பிடித்திழுதத வண்ணம் துச்சாதனன் தெருவோடு ஒகிறான். மக்கள் “ஐயோ, இது என்ன கொடுமை” என்று அங்கலாய்க்கின்றனர்)

மக்கள்:  என்ன கொடுமை இது? என்ன கொடுமை இது?

               மண்ணாளும் மன்னரின் தேவிக்கா இந்த நிலை

               கேட்பார் இலையா, இதைத் தடுத்து நிறுத்துவார் இலையா?

               ஐயோ பாவம், இவளுக்கா இந்த கதி?

(அப்போது கேட்கும் குரல்J

            ஊரவர் தம் கீழ்மை உரைக்கும் தரமாமோ?

            வீரமிலா நாய்கள், விலங்காம் இளவரசன் தன்னை

            மிதித்துத் தராதலத்தில் போக்கியே

            பொன்னை அவள் அந்தப் புரத்தில் சேர்க்காமல்

            நெட்டை மரங்களென நின்று புலம்புகின்றார்

            பெட்டைப் புலம்பல் பிறர்க்குத் துணையாமோ?

                                               

                                                                   காட்சி 6

           (திருதராஷ்டிரன் அவை. அனைவர் முன்பும் பாஞ்சாலி நியாயம் கேட்கிறாள்)

பாஞ்சாலி:

            விதியோ, கணவரே! அம்மி மிதித்து அருந்ததி காட்டி

            என்னை வேதச்சுடர்த்தீ முன் வேண்டி மணம் செய்தாய்

            இந்நாள் பாதகர் முன் பரிசழிதல் காணீரோ?

(திரெளபதி தருமன் தொடங்கி, வீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகாதேவன் ஒவ்வொருவரையும் கேட்கிறாள் “பரிசழிதல் காணீரோ?” என்று. அனைவரும் தலை குனிந்து நிற்கின்றனர்)

பாஞ்சாலி:

            மன்னன் நற்சபையில் நல்லிசையோர் இருக்கின்றார்

            தவசிகள், வேதியர்கள், மேலோரும் இருக்கின்றார்

            நீதி நெறி தெரிந்தோர் வெஞ்சினம் ஏன் கொளவில்லை?

துச்சாதனன்:

            நீலிக்கண்ணீர் சொரிந்து நெடுங்கதைகள் பேசாதே

            கேலிக்கும் அஞ்சுவையோ? நீ கீழடிமைத் தாதியடி!

            தாதியடி நீ தாதி, கீழடிமைத் தாதி.

பாஞ்சாலி:

            தம்மைத் தோற்ற பின் என்னைத் தோற்றிட

            நாயகர்க்கு உரிமை யில்லை, புலைத்

            தாயத்தில் விலைப்பட்ட பின்னர் இங்கு என்ன

            சாத்திரத்தால் என்னைத் தோற்றிட்டார்?

            இனி துருபதன் கன்னி நான், சூதில் தோற்றிட்ட

            உமக்கு தாரம் எனும் உரிமை இனியும்தான் உண்டோ?

            அறம் கண்டவர் யாரும் இங்கில்லையோ?

            செளரியம் வீழ்ந்திடும் முன்னரே, அங்கு

            சாத்திரம் செத்துக் கிடக்குமோ?

பீஷ்மன்:

            தருமன் சூதாடி உன்னைத் தோற்றுவிட்டான்

            வாதாடி அதனை நீ அவன் செய்கை மறுக்கின்றாய்

            நீ சொல்லும் நியாயங்கள் வேத காலத்தில் உண்டு

            இந்நாளில் ஆடவர்க்கு ஒப்பில்லை மாதர் எனும்

            அறந்தான் நிலைபெற்று நின்றுவிட்ட நேரத்தில்

            ஒருவன் தன் தாரத்தை விலைபேசி விற்றிடலாம்

            தானமாய் வேறொரு மனிதனுக்குத் தந்திடலாம்

            முற்றிலும் விலங்குகள் போல் வாழ்வதுவே தருமம்

            ஆகையால் நடப்பதைத் தடுக்கும் திறமில்லேன்

பாஞ்சாலி:

            சாலவே சொன்னீர் ஐயா நாட்டின் தர்ம நெறி

            சீதையை அபகரித்து வந்த இராவணனுக்கு

            அவன் மந்திரிமார் சொன்னராம் “தக்கது செய்தீர்” என்று

            பேய் அரசு செய்தால் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள்

            வஞ்சனையால் மன்னவனை சூதாட

மன்றத்தில்அழைத்ததுதான் நேர்மையோ

விகர்ணன் (துரியோதனின் தம்பிகளில் ஒருவன்)

            பெண்ணரசி கேள்விக்குப் பாட்டன் சொன்ன பதில்

            பேச்சதனை நான் ஏற்க மாட்டேன்

            எந்தையர் தம் மனைவியரை விற்றதுண்டோ?

            அரசியரை சூதில் தோற்ற கதையும் உண்டோ?

            தன்னை இவன் இழந்து அடிமையான பின்பு

            இவனுக்குத் தாரமேது, வீடேது, உறவுதான் ஏது?

            மன்னர்களே! கேளுங்கள்

            களிப்பதுதான் சூதென்றாலும் மனுநீதி துறக்கலாமோ

            தாத்தனே நீர் பேசியதும் சரிதானோ, தகுமாமோ?

கூடியிருந்த சில அரசர்கள்:

            ஒவ்வாது சகுனி செய்யும் கொடுமையெல்லாம்

            இவ்வாறு செய்தால் நீர் புகைந்து போவீர்

            ஏந்திழையை அவைக்களத்தே இகழ வேண்டாம்

            செவ்வானம் படர்ந்தாற்போல் குருதி பாய

            செருக்களத்தே தீரும் இந்த மாறாப் பழி.

பாடல்: 

            ஆடை குலைவுற்று நிற்கின்றாள் – அவள்

            ஆவென்று அலறித் துடிக்கின்றாள் – வெறும்

            மாடு நிகர்த்த துச்சாதனன் – அவள்

            மைக்குழல் பற்றி இழுக்கின்றான் – இந்தப்

            பீடையை நோக்கினன் வீமனும் – கரை

            பீறி எழுந்தது வெஞ்சினம்.

பீமன்:

            சூதர் மனைகளிலே – அண்ணே

            தொண்டு மகளிர் உண்டு.

            சூதிற் பணயமென்றே – ஆங்கோர்

            தொண்டச்சி போவதில்லை.

            ஏது கருதி வைத்தாய் – அண்ணே

            யாரைப் பணயம் வைத்தாய்?

            மாதர் குல விளக்கை – அன்பே

            வாய்ந்த வடிவழகை

            பாஞ்சாலன் மகளை – அண்ணே

            ஆடி இழந்து விட்டாய்

            தவறிழைத்து விட்டாய் – அண்ணே

            தருமம் கொன்று விட்டாய்

            சோரத்தில் கொண்டதில்லை – அண்ணே

            சூதினால் படைத்த தில்லை

            வீரத்தினால் படைத்தோம் – வெம்போர்

            வெற்றியினால் படைத்தோம்

            சக்கரவர்த்தி என்றே – மேலாம்

            தன்மை படைத்திருந்தோம்

            பொக்கென ஓர் கணத்தே – எல்லாம்

            போகத் தொலைத்து விட்டாய்

            நாட்டை யெல்லாம் இழந்தாய் – அண்ணே

            நாங்கள் பொறுத்திருந்தோம்

            மீட்டும் எமை அடிமை செய்தாய்

            மேலும் பொறுத்திருந்தோம்

            துருபதன் மகளை –

            திருஷ்டத்யும்னன் உடன் பிறப்பை

            இருபகடை என்றாய் – ஐயோ

            இவர்க்கு அடிமை என்றாய்   (சகாதேவனைப் பார்த்து)

            இது பொறுப்பதில்லை – தம்பீ

            எரிதழல் கொண்டு வா

            கதிரை வைத்திழந்தான் – அண்ணன்

            கையை எரித்திடுவோம்.

அர்ஜுனன்:

            என்ன வார்த்தை சொன்னாய் – வீமா

            எங்கு யாவர் முன்னே சொன்னாய்?

            சினமான தீ அறிவைப் புகைத்தலாலே

            திரிலோகநாதனைச் சினந்து சொன்னாய்

            ‘தருமத்தின் வாழ்வுதனை சூதுகவ்வும்

            தருமம் மறுபடி வெல்லும்’ எனும் இயற்கை

            மருமத்தை நம்மாலே இவ்வுலகம் கற்கும்

            வழிதேடி விதி இந்தச் செய்கை செய்தான்

            கருமத்தை மேன்மேலும் காண்போம்

            இன்று கட்டுண்டோம், பொறுத்திருப்போம்

            காலம் மாறும் அப்போது

            தருமத்தை வெல்லக் காண்போம்

(தன் வில்லைக் காட்டி)

            தனுவுண்டு, காண்டீபம் இதன் பேர்.

(துச்சாதனன் திரெளபதியின் வஸ்திரத்தை உறுவத் தொடங்குகிறான். பாஞ்சாலி அஞ்சி உடைகளைக் கையால் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு)

பாஞ்சாலி:

            ஹரி ஹரி ஹரி கண்ணா

            அபயம் அபயம் அபயம் நானுனக்கு

            சக்கரம் ஏந்தி நிற்பாய் கண்ணா

            சார்ங்கம் எனும் வில்லைக் கையுடையாய்

            துக்கங்கள் அழித்திடுவாய் கண்ணா

            தொண்டர்தம் கண்ணீரைத் துடைத்திடுவாய்

            ஆக்கினை கரத்துடையாய் என்றன்

            அன்புடை எந்தை, அன் அருட்கடலே

            நூற்றுவர் கொடுமையைத் தவிர்த்திடுவாய்.

            ஐய! வேறு கதியறியேன் கண்ணா நின்

            பாதமலரே சரண், ஹரி ஹரி ஹரி ஹரி

(அப்போது துகில் வளர்கிறது, அவள் துகிலை உரிய உரிய கை சோர்ந்து மயங்கி வீழ்கிறான் கொடியவன் துச்சாதனன். பாஞ்சாலி மீது மலர் கொட்டுகிறது)

பீமன்:

            விண்ணவர் மீதாணை, பராசக்தி மீதாணை

            ஆணையிட்டு இஃதுரைப்பேன் நான்

            ஆண்மையிலா துரியோதனன் தன்னை

            மாணற்ற மன்னர் கண்முன்னே

            யுத்த அரங்கின் கண் தொடை பிளந்து அவன்

            உயிர் மாய்ப்பேன், தம்பி சூர துச்சாதனன் தனை

            ஆங்கே கடைபட்ட தோட்களைப் பிய்ப்பேன்

            ஆங்கு கள்ளென ஊறும் அவன் ரத்தம் குடிப்பேன்

            நடபெறும் காண்பீர் உலகத்தீரே, இது

            நான் சொல்லும் வார்த்தை அன்று

            பராசக்தி சொல்லும் வார்த்தை இது

            சாதனை செய்க பராசக்தி!

அர்ஜுனன்:

            கேளீர் உலகத்தீரே! அந்தப் பாதகக் கர்ணனைப்

            போரில் முடிப்பேன், கண்ணன் கழலாணை

            காண்டீப வில்லின் மீதாணை

            போர்த்தொழில் விந்தைகள் கண்டிடுவீர்

            ஹே பூதலமே அந்தப் போழ்தினிலே.

பாஞ்சாலி:

            தேவி பராசக்தி ஆணை உரைத்தேன்

            பாவி துச்சாதனன் செந்நீர், அந்தப்

            பாழ்த் துரியோதனன் ஆக்கை ரத்தம்

            இவை மேவி இரண்டும் கலந்து

            குழல் மீதினில் பூசி முடிப்பேன்

            இது செய்யும் முன் முடியேன்.

(அப்போது பின்னணியில் குரல்)

குரல்:

            ஓம் ஓம் என்று உரைத்தனர் தேவர்,

            ஓம் ஓம் என்று உறுமிற்று வானம்;

            பூமி அதிர்ச்சி உண்டாச்சு

            விண்ணைப் பூழ்திப் படுத்தியதாம் சுழல்காற்று

            சாமி தருமன் புவிக்கே என்று

            சாட்சி உரைத்தன் பூதங்கள் ஐந்தும்

            நாமும் கதையை முடித்தோம், இந்த

            நாநில முற்றும் நல் இன்பத்தில் வாழ்க!

           

           

           

           

                                                       

சென்னை வரலாறு

Courtesy:  Dinamalar

சென்னை வரலாறு  சென்னை நகரம் தென் இந்தியாவின் நுழைவாயிலாக கருதப்படுகிறது. இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரை பகுதியில் ( சோழமண்டல கடற்கரை) ஆங்கிலேயர் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையைச் சுற்றி இந்த நகரம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. இந்த பகுதியை ஆங்கிலேயரிடம் ஒப்படைத்த வெங்கடபதி சகோதரர்கள் இந்த பகுதியைத் தங்களுடைய தந்தையின் பெயரால் சென்னப்பட்டணம் என்று அழைக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்தனர்.  ஆரம்பத்தில் மதராஸ் பட்டணம், மதராஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த பகுதி தற்போது சென்னை என்று அழைக்கப்படுகிறது. தற்போது இந்தியாவின் 4வது மெட்ரோபாலிடன் நகராக இது விளங்குகிறது. தமிழ்நாட்டின் தலைநகரமாக திகழும் சென்னை, ஒரு மாவட்டமாகவும் இருக்கிறது. பல்வேறு மொழிகளைப் பேசும் நவீன காஸ்மோபாலிடன் நகராக சென்னை விளங்குகிறது. பரந்த மணற்பரப்புடன் கூடிய கடற்களை, பூங்காக்கள் மற்றும் பல்வேறு வரலாற்று சின்னங்களை உள்ளடக்கியதாக சென்னை விளங்குகிறது. சென்னை நகர மக்கள், இசை, நடனம் மற்றும் இதர தென் இந்திய கலைகளில் நாட்டம் உள்ளவர்கள். தமிழகத்தின் தலைநகராக விளங்கும் சென்னையில் 2006ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 6 கோடியே 96 லட்சமாக உள்ளது. திராவிட நாகரிகத்தின் உறைவிடமாக திகழும் சென்னை, தென் இந்திய கட்டிட வேலைப்பாடு, இசை, நடனம், நாடகம் மற்றும் இதர கலைகளின் ஊற்றாகவும் காட்சி அளிக்கிறது. மிகப்பெரிய வர்த்தக, தொழிற்துறை நகரமாகவும் சென்னை விளங்குகிறது. இந்தியாவின் வாகன உற்பத்தி தொழிற்சாலைகளில் பெரும்பாலானவை, இந்திய வாகன உற்பத்தி தலைநகராக விளங்கும் சென்னையில்தான் உள்ளன. சென்னையில் உள்ள 12 கிலோமீட்டர் நீள மெரினா கடற்கரை உலகின் நீளமான கடற்கரைகளில் ஒன்றாக திகழ்கிறது. புதுமையும் பழமையும் கலந்த நகராக இது இருக்கிறது. 200 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்புள்ள இந்த நகரம் மேலும் விரிவடைந்து வருகிறது. சென்னைக்கு செல்லும் வழி: இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து முக்கிய நகரங்கள் மற்றும் பெரிய சர்வதேச நகரங்களிலிருந்து சென்னைக்கு விமான சர்வீஸ் உள்ளது. இந்தியன், ஜெட் ஏர்வேஸ், சகாரா ஏர்லயன்ஸ், ஸ்பைஸ் ஜெட், கிங்பிஷர் போன்ற உள்நாட்டு விமான நிறுவனங்கள் சென்னைக்கு விமானங்களை இயக்குகின்றன. உள்நாட்டு விமான நிலையம் சென்னை நகரின் மையப்பகுதியிலிருந்து 20 கி.மீ., தொலைவில் மீனம்பாக்கத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து பெரிய நகரங்கள் மற்றும் தமிழகத்தின் அனைத்து நகரங்களிலிருந்து சென்னைக்கு சாலை வசதி உள்ளது. சென்னை பஸ் நிலையமான கோயம்பேடு பஸ் நிலையம் ஆசியாவிலேயே பெரிய பஸ் நிலையமாக கருதப்படுகிறது. கோயம்பேடு ஜவகர்லால் நேரு சாலையில் இது அமைந்துள்ளது. சென்னையில் சென்னை சென்டரல், எழும்பூர் என இரண்டு ரயில் நிலையங்கள் உள்ளன. இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களுக்கும் தமிழகத்தின் அனைத்து நகரங்களுக்கும் இந்த இரு ரயில் நிலையங்களிலிருந்து ரயில் சர்வீஸ் உள்ளது. சென்னையிலிருந்து அந்தமான் நிகோபார் தீவுகளில் உள்ள போர்ட் பிளேருக்கு கப்பல் போக்குவரத்து இயங்கி வருகிறது. செனனை நகரில் அரசு நகர பஸ்கள் இயங்குகின்றன. சுற்றுலா மற்றும் இதர தேவைக்கு வாடகைக்கார்களும் கிடைக்கும். விமான நிலையத்திலும் ரயில் நிலையங்களிலும் முன்கூட்டியே கட்டணம் செலுத்தி பயணம் செய்யத்தக்க டாக்சிகள் கிடைக்கும். அதி விரைவு உள்ளூர் ரயில் போக்குவரத்தும் உள்ளது.   வரலாற்றில் சென்னை சென்னை நகருக்கு நீண்ட வரலாறு உள்ளது. பல்லவ, சோழ, பாண்டிய மற்றும் விஜயநகர மன்னர்கள் இப்பகுதியில் ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். வெளிநாடுகளிலிருந்து வர்த்தகர்களும் மத போதகர்களும் சென்னை கடற்கரை மூலம் வந்துள்ளனர். இந்த பகுதி முதலில் சென்னப்பட்டணம் என்ற சிறிய கிராமமாக இருந்தது. 1639ம் ஆண்டில் ஆங்கிலேயே கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஏஜென்டுகளான பிரான்சிஸ் டே மற்றும் ஆண்ட்ரூ கோகன் ஆகியோரால் ஆங்கிலேயர்களுக்கான குடியிருப்பாக தேர்வு செய்யப்பட்டது. ஓராண்டிற்குப் பின் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை கட்டப்பட்டது. அந்த கோட்டையை மையமாக கொண்டு ஆங்கிலேயரின் குடியிருப்பு வளர்ச்சி அடைந்தது. சென்னப்பட்டணத்தை ஒட்டி இருந்த திருவல்லிக்கேணி, புரசைவாக்கம், எழும்பூர், சேத்துப்பட்டு ஆகிய கிராமங்கள் இத்துடன் இணைந்தன. 1522ம் ஆண்டில் இங்கு வந்த போர்ச்சுகீசியர்கள் செயின்ட் தாமஸ் கோட்டையைக் கட்டினர். அதைத் தொடர்ந்து அந்த பகுதி போர்ச்சுகீசியர் வசம் வந்தது. தற்போதைய சென்னைக்கு வடக்கே புலிக்காடு என்ற பகுதியில் 1612ம் ஆண்டில் அவர்களது குடியிருப்பு உருவானது. 1688ம் ஆண்டில் சென்னை முதல் நகரசபையாக இரண்டாம் ஜேம்ஸ் மன்னரால் அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் இந்தியாவின் முதல் நகராட்சி என்ற பெருமையை சென்னை பெற்றது. கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ராபர்ட் கிளைவ் தனது ராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கான தளமாக இதை பயன்படுத்தினார். பின்னர் இது பிரிட்டிஷ் அரசின் இந்திய காலனி பகுதியில் இருந்த 4 மாகாணங்களில் ஒன்றான சென்னை மாகாணம் என்ற பெயர் பெற்றது. 1746ம் ஆண்டில் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையையும் சென்னை நகரையும் பிரஞ்சு கைப்பற்றியது. 1749ம் ஆண்டு இவை மீண்டும் ஆங்கிலேயர் வசம் வந்தன. அதற்குப் பின் சென்னை நகரம் பெரிதும் வளர்ச்சி அடைந்தது. இந்தியாவில் இருந்த முக்கிய நகரங்கள் ரயில் மூலம் சென்னையுடன் இணைக்கப்பட்டன. 1947ம் ஆண்டு இந்திய சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு மதராஸ் மாகாணத்தின் தலைநகரானது. சென்னை மாகாணம் 1969ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு என பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. நகரின் பெயரான மதராஸ் 1996ம் ஆண்டு சென்னை மாற்றம் செய்யப்பட்டது. சென்னையின் பூகோள மற்றும் சீதோஷ்ண நிலை: இந்தியாவின் தென்கிழக்கு கடற்கரையில் கிழக்கு கடற்கரை சமவெளி பகுதியில் சென்னை அமைந்துள்ளது. சென்னை நகரின் வெப்ப நிலை சாதாரணமாக கடுமையாகவே இருக்கும். இருப்பினும் பிற்பகல் மற்றும் மாலை நேரங்களில் கடற்காற்று காரணமாக வெப்பம் சற்றே தணிந்து காணப்படும். கோடை காலத்தில் பகல் நேர வெப்ப நிலை 38 டிகிரி செல்சியஸ் (100.4 பாரன் ஹீட்) முதல் 42 டிகிரி செல்சியஸ் (107.6 டிகிரி பார்ன்ஹீட்) வரை இருக்கும். சென்னையில் அக்டோபர் முதல் டிசம்பர் வரை வடகிழக்கு பருவமழை பெய்யும். நகரில் கூவம், அடையாறு இரண்டு ஆறுகள் ஓடுகின்றன. இந்தியாவின் தென்கிழக்கு கடற்கரையில் கிழக்கு கடற்கரை சமவெளி பகுதியில் சென்னை அமைந்துள்ளது. சென்னை நகரின் வெப்ப நிலை சாதாரணமாக கடுமையாகவே இருக்கும். இருப்பினும் பிற்பகல் மற்றும் மாலை நேரங்களில் கடற்காற்று காரணமாக வெப்பம் சற்றே தணிந்து காணப்படும். கோடை காலத்தில் பகல் நேர வெப்ப நிலை 38 டிகிரி செல்சியஸ் (100.4 பாரன் ஹீட்) முதல் 42 டிகிரி செல்சியஸ் (107.6 டிகிரி பார்ன்ஹீட்) வரை இருக்கும். சென்னையில் அக்டோபர் முதல் டிசம்பர் வரை வடகிழக்கு பருவமழை பெய்யும். நகரில் கூவம், அடையாறு இரண்டு ஆறுகள் ஓடுகின்றன. இன்று சாக்கடை ஆறாக ஓடும் கூவம் நதி முதலில் திரவல்லிக்கேணி ஆறு என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது. இந்த ஆற்ற�ப் பற்றி தேவாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நகரில் புழல்ஏரி, சோழவரம் ஏரி, செம்பரம்பாக்கம் ஏரி உட்பட பல ஏரிகள் உள்ளன. இந்த ஏரிகள் மூலம் நகருக்கு குடிநீர் சப்ளை செய்யப்படுகிறது. மக்கள் தொகை சென்னை நகரின் மக்கள் தொகை 2001ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 42 லட்சமாக இருந்தது. சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதிகளையும் சேர்த்தால் மக்கள் தொகை 64 லட்சத்தைத் தொடுகிறது. சென்னையில் ஆந்திரா, கர்நாடகம் மற்றும் கேரள மாநில மக்களும் அதிக அளவில் வசிக்கின்றனர். இங்குள்ள அனைவருக்கும் தமிழும் பெரும்பலோருக்கு ஆங்கிலமும் பேசத் தெரியும். சென்னை பொருளாதாரம் சென்னையில் வளம் கொழிக்கும் பொருளாதார நிலை நிலவுகிறது. கார்த் தொழிற்சாலைகள், கம்ப்யூட்டர் சேவை, பெட்ரோ கெமிக்கல்ஸ், ஜவுளி மற்றும் நிதி சேவைகள் உட்பட பல துறைகளிலும் சென்னை பொருளாதாரம் சிறந்து விளங்குகிறது. இந்திய பொருளாதாரத்தில் தடைகள் அகற்றப்பட்டபின் கம்ப்யூட்டர் துறை, வர்த்தகம் மற்றும் அவுட்சோர்சிங் துறைகள் பெரிய வளர்ச்சி காண ஆரம்பித்தன. டி.சி.எஸ்., இன்போசிஸ், விப்ரோ, காக்னிசன்ட் டெக்னாலஜி சொலுசன்ஸ், சத்யம், ஐ.பி.எம்., ஆக்சன்சர், சன் மைக்ரோசிஸ்டம்ஸ், எச்.சி.எல்., மற்றும் இதர கம்ப்யூட்டர் நிறவனங்கள் சென்னையில் காலூன்றின. டெல், நோக்கியா, மோட்டோரோலா, சிஸ்கோ, சாம்சங், சைமன்ஸ், பிளெக்ஸ்ட்ரானிக்ஸ் ஆகிய நிறுவனங்களும் இங்கு இயங்கி வருகின்றன. இவற்றில சில நிறுவனங்கள் ஸ்ரீபெரும்புதூர் எலக்ட்ரானிக்ஸ் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலத்தில் தங்கள் கிளைகளைத் துவக்க உள்ளன. சென்னை நகரில் தற்போது 2 உயிரியல் தொழில்நுட்ப பூங்காக்கள் உள்ளன. சென்னையில் பல இந்திய மற்றும் வெளிநாட்டு கார்த் தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. ஹுண்டாய், மிட்சுபி, போர்டு, டி.வி.எஸ்., அசோக் லேலேண்டு, ராயல் என்பீல்டு, டாபே, டன்லப், எம்.ஆர்.எப்., போன்ற தொழிற்சாலைகள் சென்�யை ஒட்டி அமைந்துள்ளன. ஆவடியில் உள்ள கனரக வாகன தொழிற்சாலையில் இந்திய ராணுவத்திற்கான டாங்குகள் தயாரிக்கப்படுகினறன. பாங்கிங் மற்றும் நிதித் துறையிலும் இந்தியாவில் முக்கிய நகரமாக சென்னை விளங்குகிறது. பணம் கொழிக்கும் தமிழ்த் திரைப்படத் தலைநகராகவும் சென்னை திகழ்கிறது.

மகாகவி பாரதியாரின் பிறந்த நாள் டிசம்பர் 11

மகாகவி பாரதியாரின் பிறந்த நாளான டிசம்பர் 11இல் அவருடைய நினைவாக “விநாயகர் அகவல்” சில பகுதிகள்:

காலைப் பிடித்தேன் கணபதி, நின்பதங் கண்ணிலொற்றி
நூலைப் பலபல வாகச் சமைத்து நொடிப்பொழு(தும்)
வேலைத் தவறு நிகழாது நல்ல வினைகள் செய்துன்
கோலை மனமென்னும் நாட்டின் நிறுத்த குறியெனக்கே.

எனக்கு வேண்டும் வரங்களை இசைப்பேன் கேளாய் கணபதி
மனத்திற் சலன மில்லாமல் மதியில் இருளே தோன்றாமல்,
நினைக்கும் பொழுது நின்மவுன நிலைவந் திடநீ செயல் வேண்டும்,
கனக்குஞ் செல்வம் நூறுவயது, இவையும் தர நீ கடவாயே.

தவமே புரியும் வகையறியேன்,  சலியா துறநெஞ் சறியாது
சிவமே, நாடிப் பொழு தனைத்தும் தியங்கித் தியங்கி நிற்பேனை,
நவமா மணிகள் புனைந்தமுடிநாதா! கருணா லயனே! தத்
துவமாகி யதோர் பிரணவமே அஞ்சேல் என்று சொல்லுதியே. 

சுடரே போற்றி! கணத்தேவர்  துரையே போற்றி! எனக்கென்றும்
இடரே யின்றிக் காத்திடுவாய். எண்ணாயிரங்கால் முறையிட்டேன்,
படர்வான் வெளியிற் பலகோடி கோடி கோடிப் பலகோடி
இடறா தோடும் அண்டங்கள் இசைத்தாய், வாழி இறையவனே!

நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற் குழைத்தல்
இமைப்பொழுதுஞ் சோரா திருத்தல் - உமைக்கினிய
மைந்தன் கண நாதன் நங்குடியை வாழ்விப்பான்!
சிந்தையே! இம்மூன்றும் செய்.

"வந்தே மாதரம்"

Sriram Pudhugramam Venkitasubramanian sharedMannargudi Sitaraman Srinivasan's post.

12 hrs · 

Mannargudi Sitaraman Srinivasan

Yesterday at 18:08 · 

அந்தக் கோயிலில் உள்ள ஒவ்வொரு தூண்களையும் தொடும்போது, என் தாத்தன் தொட்ட தூண்.. என் தாத்தன் நின்று மூச்சுவிட்ட இடம்.. என் முப்பாட்டன், அதற்கும் முற்பட்ட பாட்டன் நடந்து திரிந்த தரைப் பரப்பு.. அவர்களைப் பார்த்த பெருமாள் என்னையும் பார்க்கிறார் என்பதா? இல்லை, அவர்கள் பார்த்த பெருமாளை நான் பார்க்கிறேன் என்பதா?

பெரியவர் ஊர் ஊராகச் சென்று சாதுர்மாஸ்ய விரதம் இருந்துவந்த ஒரு நாள் அது. அப்படி ஒரு கிராமத்தில் அவர் தங்கியிருந்தபோது, ஒரு விவசாயி பெரியவரை மிகவும் பிரயாசைப்பட்டு வந்து சந்தித்தார். அவரிடம் துளியும் உற்சாகமில்லை. முகமும் இருளடைந்து போயிருந்தது. வாயைத் திறந்து தன் துன்பங்களைக் கூற அவசியமே இல்லாதபடி, பார்த்த மாத்திரத்தில் அவரின் துன்பம் பெரியவருக்கு விளங்கி விட்டது. இருந்தும் அந்த விவசாயி, சாமி… ஏண்டா உயிரோட இருக்கோம்னு இருக்கு. பேசாம குடும்பத்தோட தற்கொலை பண்ணிக்கலா மான்னுகூட தோணுது. ஒரு மனுஷனுக்கு வாழ்க்கைல போராட்டம் இருக்கும். ஆனா, என் வரைல போராட்டமே வாழ்க்கையா இருக்கு” என்று துயரத்தைச் சொல்லி அழுதார். 

பெரியவர் அவரிடம், குலதெய்வத்துக்கு ஒழுங்கா பூஜை செய்யறியா?” என்று கேட்டார். 

குலதெய்வமா… அப்படின்னா?” – திருப்பிக் கேட்டார் அவர். 

சரிதான்… உங்க குலதெய்வம் எதுன்னே தெரியாதா?” 

ஆமாம் சாமி… வியாபார விஷயமா எங்க முன்னோர்கள் பர்மா போயிட்டாங்க. பல காலம் அங்க இருந்துட்டு திரும்பிவந்த குடும்பம் எங்க குடும்பம். என் பாட்டன்ல ஒருத்தருக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாததால, அவர் பிள்ளைகளும் அவரைப் பார்த்து அப்படியே வந்துட்டாங்க. நாங்கள்ளாம் அந்த வழில வந்தவங்கதான்” என்றார். 

உன் முன்னோர்கள் யாராவது இப்ப உயிரோட இருக்காங்களா?” 

ஒருத்தர் கிராமத்துல இருக்கார். என் அப்பா வழி பாட்டனார் அவர்.

” அவர்கிட்ட போய் உங்க குலதெய்வத்தைப் பத்தி கொஞ்சம் கேட்டுண்டு வா.

” ஏன் சாமி… அந்த சாமி எதுன்னு தெரிஞ்சு கும்பிட்டாதான் என் பிரச்னை தீருமா?” 

அப்படித்தான் வெச்சுக்கோயேன்…” 

என்ன சாமி நீங்க… ஊர்ல எவ்வளவோ கோயில் இருக்கு. அங்க எல்லாமும் சாமிங்கதான் இருக்கு. அப்ப அதுக்கெல்லாம் சக்தி இல்லையா?” 

நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே!” 

அப்ப இந்த சாமில ஒண்ண கும்பிடச் சொல்லாம, குலதெய்வத்த தெரிஞ்சுக்கிட்டு வரச் சொல்றீங்களே!” 

காரணமாத்தான் சொல்றேன். ஓட்டைப் பாத்திரத்துல எவ்வளவு தண்ணி பிடிச்சாலும் நிக்காது. நீ, என்ன மாதிரி எதுவும் வேண்டாம்கற சன்னியாசி இல்லை. வாழ்வாங்கு வாழ விரும்பற குடும்பம்தான். எனக்கு, பாத்திரமே கூட தேவையில்லை. ஆனா, உனக்கு பாத்திரம்தான் பிரதான தேவை. பாத்திரம் இருந்தாத் தானே எதையும் அதுல போட்டு வெக்க முடியும்? அப்படிப்பட்ட பாத்திரம் ஓட்டையா இருந்தா, அதுல எதைப் போட்டாலும் அந்த ஓட்டை வழியா வெளிய போகுமா போகாதா?”

 அப்ப குலதெய்வம் தான் பாத்திரமா… அது தெரியாததால ஓட்டைப் பாத்திரமாயிடிச்சுங்கறீங்களா?” 

நீ, கேள்வி கேட்காம உன் குலதெய்வம் எதுங்கறத தெரிஞ்சு அந்தக் குலதெய்வத்தைத் தேடிப்போய் சாஷ்டாங்கமா உடம்பு தரைலபட நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு வா. உனக்கு அப்புறமா விளக்கமா சொல்றேன்” என்று அவரை அனுப்பி வைத்தார். 

அவரும் ஒரு பத்து நாள் கழித்து, சாமி! நீங்க சொன்னதைச் செய்துட்டேன். எங்க குலதெய்வம் பேச்சாயிங்கற ஒரு அம்மன். அதோட கோயில் ஒரு மலை அடிவாரத்துல இடிஞ்சுபோய் கிடந்துச்சு. யாருமே போகாம விட்டதால, கோயிலை புதர் மூடிடுச்சு. நானும் என் மக்களும் போய் புதரை எல்லாம் வெட்டி எறிஞ்சோம். அங்க, ஒரு நடு கல்தான் பேச்சாயி! ஏதோ எங்களால முடிஞ்ச அளவுக்கு அதுமேல பால ஊத்தி அபிஷேகம் செஞ்சு, கற்பூரம் காட்டி கும்பிட்டுட்டு வரேன்” என்றார். 

சபாஷ்… அந்தக் கோயிலை நல்லபடியா எடுத்துக்கட்டு. தினசரி அங்க விளக்கு எரியும்படியா பார்த்துக்கோ! உன் கஷ்டங்கள் தானா நீங்கிவிடும். பேச்சாயி பூவும் பொட்டுமா ஜொலிச்சா, உன் குடும்பமும் ஜொலிக்கும்” என்றார் பெரியவர்! 

சாமி! நிறைய விளக்கமெல்லாம் சொல்றதா சொன்னீங்களே… எதுவுமே சொல்லலியே?” 

அடுத்த வருஷம் இதே தேதிக்கு வா! அப்ப சொல்றேன். நான் சொன்னதை மறந்துடாதே… பேச்சாயியை விட்டுடாதே!” 

அவரும் அவ்வாறே செய்தார். ஒரு வருடமும் ஓடியது. அவரும் பெரியவரைக் காண திரும்ப வந்தார். இந்த முறை அவரிடம் ஒரு செல்வச் செழிப்பு தெரிந்தது. பெரியவரை ஒன்றும் சும்மா பார்க்க வரவில்லை. தட்டு நிறைய பூ, பழம் இவற்றோடு கொஞ்சம் பணம் என்று தான் முன்னால் வந்து நின்றார். பெரியவரும் ஏறிட்டார். 

சாமி… நான் இப்ப நல்லா இருக்கேன். பேச்சாயி புண்ணியத்துல பிள்ளைகளும் நல்லா இருக்காங்க. இதுக்கு வழிகாட்டின பெரியசாமி நீங்கதான்! ஆனா, எனக்கு விளக்கத்த மட்டும் இன்னும் தராமலே இருக்கீங்க… இந்த அதிசயம் எப்படி நடந்தது?” – என்று திரும்ப அவர் கேட்டார். 

பெரியவரும் திருவாய் மலரத் தொடங்கினார். அது…? நம் முன்னோர்கள் வணங்கி வந்த தெய்வம்தான் குலதெய்வமாகும். முன்னோர்கள் என்றால், நமக்கு முன்பிறந்த எல்லோருமே முன்னோர்கள்தான். ஆனால் இங்கே முன்னோர்கள் என்றால், நாம் நம் தந்தைவழி பாட்டன் பாட்டிமார்களைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்தத் தந்தைவழி பாட்டன்மார் வரிசையில், மிகப்பெரிய ஒழுங்கு ஒன்று இருப்பதை கூர்ந்து கவனித்தால் உணரலாம். அதுதான் ‘கோத்திரம்’ என்னும் ஒரு ரிஷியின் வழிவழிப் பாதை. பிற கோத்திரத்தில் இருந்து பெண்கள் வந்து இந்த வழிவழிப் பாதையில் நம் தாத்தாக்களின் வாழ்க்கைத் துணையாகக் கை பிடித்திருப்பார்கள். எக்காரணம் கொண்டும் ஒரே கோத்திரத்தில் பெண் சம்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்காது. இதனால், ரிஷி பரம்பரையானது சங்கிலிக் கண்ணி போல அறுபடாமல், ஒரே சகோதரத்துவத்தோடு வந்த வண்ணம் இருக்கும். இது ஒரு முக்கியமான ஒழுங்கு சார்ந்த விஷயமாகும். 

அடுத்து, இவர்கள் அவ்வளவு பேருக்குமே நட்சத்திரம் வேறாக, உடலமைப்பு வேறாக, குணப்பாடுகள் வேறாகவும் இருக்கும். அதுதான் இயற்கையும்கூட! ஆனால், கோத்திர வழி மாறாதபடி இவர்கள் நம் குலதெய்வம் என்னும் தெய்வ சான்னித்தியத்தில் கைகூப்பி நின்றிருப்பார்கள். தலைமுடி கொடுத்திருப்பார்கள். காது குத்துவது போன்ற வழிவழிச் செயல்பாடுகளும் நடந்துமிருக்கும்.

 இந்த உலகத்தில் ஆயிரம் கோயில்கள் இருக்கின்றன. அந்தக் கோயில்களுக்கு அவர்கள் போயிருக்கலாம்; போகாமலும் இருக்கலாம். அதற்கு உத்தரவாதமில்லை. ஆனால், குலதெய்வக் கோயிலுக்கு, நாம் பக்தி என்கிற ஒன்றை அறிவதற்கு முன்பே, நம் தாய் தந்தையரால் அங்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, வணங்க வைக்கவும் படுகிறோம். இதன்படி பார்த்தால், குலதெய்வ சன்னிதியில் சென்று நாம் நிற்கும் போது, நம் பரம்பரை வரிசையில் போய் நிற்கிறோம். இந்த வரிசைத் தொடர்பை வேறு எங்காவது, எந்த விதத்திலாவது உருவாக்க முடியுமா?” - 

பெரியவர் சொல்லச் சொல்ல, பர்மாக்காரரிடம் பரவசம்! அது மட்டுமல்ல. ஒரு மனிதனின் பிறப்புக்குப் பின்னே இப்படியொரு பரம்பரை வரிசை இருப்பதை நினைக்கக்கூட தெரியாமல், அதிகபட்சம் இரு பாட்டன் பாட்டி பேருக்கு மேல் தெரியாமல் அல்லவா நம் வாழ்க்கைப் போக்கு உள்ளது? ஒரு குடும்பத்தைப் பொருத்தவரையில் அந்த இறைசக்தி குலதெய்வமாக, அவர்களுக்கான ஒரு பெயரில் வெளிப்படுகிறது. இப்படிச் சொல்வதுகூட தவறு. வெளிப்பட, வழிவகை செய்யப்பட்டது! அதுவும் யாரால்? நம் முன்னோர்களால்! அவர்கள் யார்? நம்முடைய தொடக்கங்கள்… நாம் யார்? அந்தத் தொடக்கத்தின் தொடர்ச்சி! மொத்தத்தில், நாம் வேறு அவர்கள் வேறு இல்லை. இந்த வழிவழிப் போக்கில் ஒருவர் மூட்டை மூட்டையாகப் புண்ணியத்தைக் கட்டியிருக்கலாம். இன்னொருவர் பாவமேகூட பண்ணியிருக்கட்டுமே! நாம் அங்கே போய் நின்று நம் பொருட்டு பிரத்யேகமாக வெளிப்படும் அந்த இறைசக்தியைத் தொழும் போது, அவர்களும் பித்ருக்களாக விண்ணில் இருந்து பார்க்கிறார்கள். நாமும் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறோம். இது எத்தனை தூரப் பார்வையோடு, வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம்?” - 

பெரியவர் விளக்கி முடிக்க, வந்திருந்த கூட்டம் சிலிர்த்துப் போனது. இந்தக் குலதெய்வ வழிபாட்டில் மிகப்பெரிய நல்ல சமாச்சாரம் ஒன்றும் அடங்கியுள்ளது. சந்தர்ப்ப சூழல்களால் அல்லது பூர்வ கர்மத்தால், அதுவுமல்லாது பல்வேறு காரணங்களால் ஒருவருக்கு பக்தி உணர்வு இல்லாமல் போகிறது என்று வையுங்கள். அதாவது, கண்ணுக்குப் புலப்படாத இந்தக் கடவுளை நாம் நம்பத் தயாரில்லை. நான் ஒன்றும் முட்டாளில்லை என்று அவர் வீராப்பா பேசி, நாத்திகத்தில் நம்பிக்கை ஏற்பட்டு அதிலேயே அவர் போகும் நிலை வந்தாலும் பெரிதாய் தோஷமில்லை. ஏனென்றால், அவர் இவ்வாறு ஒரு நாத்திக நிலைப்பாடு கொள்ளும் முன்பே, இந்தப் பரம்பரை வரிசையில் பெற்றோர்களால் வணங்க வைக்கப்பட்டு ஆசீர்வதிக்கவும் பட்டிருப்பதால், அவர் ஒருநாள் நிச்சயம் மனம் மாறி அருள் தொடர்புக்கு ஆட்படுவார் என்பது தான் இதிலுள்ள மிகச்சிறந்த ஒரு விஷயமாகும். 

இப்படி நம்பிக்கையற்றுப் போனவர், தன் பிள்ளைகளை அழைத்துவர மாட்டாரே! அவர்கள், இதனால் இந்தப் பரம்பரை தொடர்புக்கு ஆட்படாமல் போய் விடுவார்களே என்று ஒரு கேள்வி எழலாம். பெரும்பாலும் ஒரு வழியில், ஒரே கோத்திரத்தில் திருமணங்கள் புரிந்து கொள்ளாமல், முன்னோர் காட்டிய வழியில் போகும் பட்சத்தில், வாழ்வில் நமக்கு பெரிய கஷ்டங்கள் வருவது இல்லை என்பதுதான் இம்மட்டில் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயமாகும். உடம்புக்கு உணவுப் பொருளால் சக்தி ஏற்படுவது போல், மனதுக்கு இறை அருளால் சக்தி ஏற்படுகிறது. 

ஒரு குலதெய்வத்தின் பின்னால், இப்படியான பிரத்யேக சிறப்புகள் நிறையவே உள்ளது. குல தெய்வத்தைப் பக்தியோடு கொண்டாடும்போது, பெரிய தோஷங்களுக்கு இடமில்லாமல் போய் நம் வாழ்வும் சிறப்பாகிறது. பர்மாக்காரர் வரையிலும் அதுதான் நிகழ்ந்தது. 

எனக்கும் இந்தக் குலதெய்வ விஷயம் மனசுக்குள் பெரும் உற்சாகத்தைத் தந்தது. நான் எங்கள் குலதெய்வக் கோயிலுக்குப் போனபோது என் பார்வையே மாறிப்போனது. அந்தக் கோயிலில் உள்ள ஒவ்வொரு தூண்களையும் தொடும்போது, என் தாத்தன் தொட்ட தூண்.. என் தாத்தன் நின்று மூச்சுவிட்ட இடம்.. என் முப்பாட்டன், அதற்கும் முற்பட்ட பாட்டன் நடந்து திரிந்த தரைப் பரப்பு.. அவர்களைப் பார்த்த பெருமாள் என்னையும் பார்க்கிறார் என்பதா? இல்லை, அவர்கள் பார்த்த பெருமாளை நான் பார்க்கிறேன் என்பதா? ஒன்று உறுதி. அந்தப் பெருமாளை வணங்கிய வம்சம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதுவே எத்தனை பெரிய அனுக்ரகம்! இந்தக் குலதெய்வ விளக்கமும், இதன் பின்புலமும் எனக்குள் நம் முன்னோர்கள் மேல் பெரும் மரியாதையை ஏற்படுத்திற்று.

My comments:  மேற்படி பதிவைப் படித்தீர்கள் அல்லவா? இனி மகாகவி பாரதியார் பாடியுள்ள இந்த பாட்டின் வரிகளை ஆழ்ந்து படித்துப் பாருங்கள், பெரியவர் சொன்ன உண்மை இதிலும் விளங்கும்.

 நாட்டு வணக்கம்

ராகம் - காம்போதி தாளம் - ஆதி

எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி
இருந்ததும் இந்நாடே - அதன்
முந்தையர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து
முடிந்ததும் இந்நாடே - அவர்
சிந்தையில் ஆயிரம் எண்ணம் வளர்ந்து
சிறந்ததும் இந்நாடே - இதை
வந்தனை கூறி மனத்தில் இருத்திஎன்
வாயுற வாழ்த்தேனோ? - இதை
வந்தே மாதரம், வந்தே மாதரம்
என்று வணங்கேனோ?

இன்னுயிர் தந்தெமை ஈன்று வளர்த்து, அருள்
ஈந்ததும் இந்நாடே - எங்கள்
அன்னையர் தோன்றி மழலைகள் கூறி
அறிந்ததும் இந்நாடே - அவர்
கன்னிய ராகி நிலவினி லாடிக்
களித்ததும் இந்நாடே - தங்கள்
பொன்னுடல் இன்புற நீர்விளை யாடி, இல்
போந்ததும் இந்நாடே - இதை
வந்தே மாதரம், வந்தே மாதரம்
என்று வணங்கேனோ?

மங்கைய ராயவர் இல்லறம் நன்கு
வளர்த்ததும் இந்நாடே - அவர்
தங்க மதலைகள் ஈன்றமு தூட்டித்
தழுவிய திந்நாடே - மக்கள்
துங்கம் உயர்ந்து வளர்கெனக் கோயில்கள்
சூழ்ந்ததும் இந்நாடே - பின்னர்
அங்கவர் மாய அவருடற் பூந்துகள்
ஆர்ந்ததும் இந்நாடே - இதை 
வந்தே மாதரம், வந்தே மாதரம்
என்று வணங்கேனோ? 

ஆம்! ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக சங்கிலித் தொடர் போன்ற நம்முடைய பூர்வீக சந்ததிகள் வாழ்ந்து, வளர்ந்து, விளையாடி, செல்வச் செழிப்பில் திளைத்துப் பின் மாண்டு போய் இந்த மண்ணில் "பூந்துகளாக" மாறிக் கலந்து கிடக்கும் இந்த பூமியை நாம் கடவுளாக வழிபடுவது பெருமை அல்லவா? அதனால் தான் தாயே வணக்கம் எனும் பொருளில் "வந்தே மாதரம்" என்ற கோஷம் எழுந்தது.