சிறுகதையில் சின்னஞ்சிறு கதை

சிறுகதையில் சின்னஞ்சிறு கதை

இது ஒரு சிறுகதை அல்ல. சின்னஞ்சிறுகதை. இதில் நீதி ஒன்றும் கிடையாது. இருப்பதாகக் கருதினால் அது உங்கள் மன வளத்தைக் காட்டுகிறது.

இந்த சின்னஞ்சிறுகதையின் தளம் ஒரு சின்னஞ்சிறிய கிராமம். அந்த கிராமத்தில் சுமார் இரண்டாயிரம் பேர் இருந்தால் பெரிது. விவசாயம் மட்டுமே முக்கிய தொழில். அனைவருக்கும் நஞ்சை நிலம் இருந்தது. காவிரி நதியின் கிளைநதி பாய்ந்து வயல் வெளிகளை வளமாக வைத்திருந்த கிராமம். இங்கு அடிமட்ட ஏழைகள் என்று எவரும் இல்லை. செல்வத்தில் அடிமட்டத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லக் கூடியவருக்கே சகல வசதிகளும் இருந்தன.

இங்கு மக்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையாகவே வாழ்ந்து வந்தனர். தினம் அந்திப் பொழுதைத் தாண்டியபின் அவரவர்கள் தங்கள் இல்லங்களில் உணவை முடித்துக் கொண்டு ஊருக்குக் கிழக்கே இருந்த சாவடியின் திண்ணையில் அமர்ந்து ஊர், உலக நிலவரம் குறித்து பேசி, விவாதித்துவிட்டுத்தான் தங்கள் வீடுகளுக்குப் படுக்கச் செல்வார்கள். அப்படியொரு நாள் இவர்கள் பேசி முடித்து வீடுகளுக்குக் கிளம்ப சற்று காலதாமதம் ஆகிவிட்டது. எல்லோரும் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள்.

அன்றிரவு முதல் ஜாமம் முடியும் நேரத்தில் அருகில் பத்து கி.மீ. தூரத்திலிருந்த ஒரு சிறு நகரத்துக்குச் சென்றுவிட்டு ஊர் திரும்பிக் கொண்டிருந்த இருவர் வரும் வழியில் ஊருக்குக் கிழக்கே சாவடிக்கு அருகில் ஒரு புதரில் ஒளிந்திருந்த ஆளைப் பார்த்துவிட்டனர். உடனே கூச்சல் எழுப்பாமல் இவ்விருவருமே புதருக்கு அருகில் சென்று அங்கு ஒளிந்திருந்தவனைப் பிடித்துவிட்டனர்.

பிடித்தவுடன், அவன் யார் ஏன் அங்கு ஒளிந்திருக்கிறான் என்று விசாரித்தனர். அவன் அத்தனை எளிதில் இவர்களுக்கு பதில் சொல்வதாக இல்லை. ஏதேதோ முன்னுக்குப் பின்னாக உளறிக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தான். இவன் மீது சந்தேகம் கொண்ட அவ்விருவரில் ஒருவர் மட்டும் உரக்கக் குரலெழுப்பி அருகிலிருந்த வீடுகளிலிருந்த ஆட்களை வரவழைத்து விட்டார். சிறிது நேரத்தில் அந்த கிராமமே விழித்துக் கொண்டுவிட்டது. ஆண்கள் அனைவரும் சாவடியில் கூடிவிட்டார்கள்.

விசாரணை நடந்தது. பிடிபட்ட ஆளைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தி ஆளாளுக்குக் கேள்வி கேட்டனர். அவன் யார், எந்த ஊர், எதற்காக இந்த ஊருக்கு வந்தான், இந்த இரவு வேளையில் அவன் சாவடிக்கருகில் புதரில் ஒளிந்திருப்பானேன் என்று கேள்விக் கணைகள் அவனைத் துளைத்தெடுத்தன. அவன் எதற்கும் அசையவில்லை. தான் எந்த குற்றமும் செய்யவில்லை என்று சாதித்தான்.

அவன் சொன்னான், நீங்கள் ஊர்க்காரர்கள் இத்தனை பேர் சேர்ந்து என்னை கேள்வி கேட்கிறீர்கள். நான் யாருக்கு சொந்தமான இடத்திலும் புகவில்லை, எதையும் களவாடவில்லை, என்னிடத்தில் இப்போது எதுவும் கையில் இல்லை, அப்படி இருக்கையில் நான் வழிப்போக்கனாக இவ்வூர் வழியாகப் போகக் கூடாதா? வழியில் சிறுநீர் கழிக்க ஒதுங்கக் கூடாதா? அதற்காக இத்தனை பெரிய கூட்டம் கூடி ஆளாளுக்குக் கேள்விகளைக் கேட்கிறீர்களே!

ஊர்க்காரர்கள் கோபமடைந்தனர். என்னடா நாங்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்காமல் நீ பாட்டுக்கு வாதம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்றார்கள்.

அவன் சொன்னான், சரி நீங்கள் ஒவ்வொருவராக உங்கள் குற்றச்சாட்டுகளைச் சொல்லுங்கள், நானும் கடைசியில் உங்கள் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லுகிறேன். நான் எந்த விவாதத்துக்கும் தயார். இதுவரை பெரிய இடங்களில் கூட நடக்கும் விவாதங்களுக்கு முடிவு ஏற்பட்டதாகவோ, விடை கிடைத்ததாகவோ தகவல் இல்லை. இங்கு நடக்கும் விவாதத்துக்கு மட்டும் விடை கிடைக்கவா போகிறது. உங்கள் தூக்கத்துக்குக் கேடு. என் வழிப் பயணத்துக்கும் கேடு அவ்வளவுதான். வாருங்கள் நான் எந்த விவாதத்துக்கும் தயார். விவாதம் செய்து முடிவு செய்து கொள்வோம் என்றான்.

ஊர்க்காரர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இதென்னடா இது இவன் விவாதம் செய்யலாம் என்கிறான். திருடனைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து நிறுத்தினால், அவன் விவாதம் செய்யலாம் வாருங்கள் என்றால் என்ன அர்த்தம். பிடித்தவனை காவல் துறையிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டும். அவர்கள் விசாரிக்கும் முறையில் விசாரித்தால் இவன் பதில் சொல்லிவிட்டுப் போகிறான். இவன் நம்மையெல்லாம் வெட்டிப் பயல்கள் என்று நினைத்து விவாதத்துக்கு அழைக்கிறான் என்றார் ஒரு பெரியவர்.

அவர் சொல்வதிலும் உண்மை இருப்பதை பலரும் உணர்ந்தனர். அப்போது ஒருவர் சொன்னார், ஒரு திரைப்படத்தில் வடிவேலு ஒரு கிராமத்தானாக நடிப்பார். அவர் மீது குற்றம் சாட்டி அவரை ஊர் பஞ்சாயத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்துவார்கள். பஞ்சாயத்தார் அவரைக் கேள்விகளைக் கேட்பார்கள். குற்றம் செய்தவராக இருந்த போதிலும் மிகவும் சாமர்த்தியமாக அவர் அந்த கேள்விகளையெல்லாம் திரும்ப திருப்பி விடுவார். எப்படி தெரியுமா? 'நீதான் இந்த குற்றத்தைச் செய்தியாப்பா?' உடனே அவர் 'என்னத்தைச் செய்தியாப்பா?' என்பார், இப்படியே கேட்கப்படும் கேள்விகளையெல்லாம் அதற்கு முன்பு "என்ன" என்ற விகுதியோடு மீண்டும் கேள்விகளை பஞ்சாயத்தார் மீதே திருப்புவார். ஒரு கட்டத்தில் பஞ்சாயத்தார் வெறுத்துப் போய் அழுதுகொண்டு அவரை விரட்டிவிடுவார்கள்.

அதுபோல விவாதம் செய்வது என்பது மனிதனை வெறுப்பேற்ற செய்யும் காரியம். இப்போது மாட்டிக் கொண்ட திருடனும் நன்றாக விளைந்த திருடன் போல இருக்கிறது. அதனால்தான் விஷயம் முடிவுக்கு வரமுடியாமல், நியாயம் நிலைநிறுத்த முடியாமல் எதையும் விவாதிக்கலாம் என்று சவால் விடுக்கிறான் என்றுணர்ந்த கிராமத்தார், கிடக்கிறான், இவனைப் போக விடுங்கள். இவனோடு விவாதித்தால் நம் தூக்கம்தான் கெடும். நாளை நமது வேலைகளும் கெடும் என்று அவனை விரட்டிவிட்டனர். தனது சாமர்த்தியம் பலித்துவிட்டதை நினைத்து அந்தத் திருடனும் மகிழ்ச்சியோடு அந்த இரவு வேளையில் விசில் அடித்துக் கொண்டு வழியோடு போய்ச்சேர்ந்தான்.

இந்தக் கதையில் நீதி எதுவும் இல்லை என்று சொன்னேனல்லவா, அவரவர்க்குத் தோன்றிய நீதியை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்பதால் இதில் எனக்குத் தோன்றிய நீதி என்னவென்றால், குற்றங்களோ, குறைகளோ அல்லது நிறைகளோ எதுவானாலும், குற்றம் என உணர்ந்தால் உடனடியாக சட்டப்படி என்ன செய்யவேண்டுமோ அதனைச் செய்துவிட வேண்டும். நிறை இருந்தால் பாராட்டிவிட வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு வீண் விவாதம் என்பது நேரத்தைக் காலத்தைக் கடத்தும் செயல் என்பதை உணர வேண்டும். குற்றவாளியை விவாதம் என்ற பெயரில் குற்றத்தை நீர்த்துப் போக விட்டுவிடாமல் மீண்டும் அவன் குற்றம் செய்யும் இடத்துக்கு வரமுடியாமல் தூர விரட்டியடித்துவிடுவதே சரி என்பதுதான் நீதி.

உலக சர்வாதிகாரிகள்.

உலக சர்வாதிகாரிகள்.

உலக வரலாற்றில் எத்தனையோ ரத்தக் கறை படிந்த சர்வாதிகாரிகள் இருந்திருக்கின்றனர். அவர்களில் சிலரது வரலாற்றுச் சுருக்கத்தை இந்தப் பகுதியில் தொடர்ந்து படிக்கலாம். முதலில் பெல்ஜியத்தை ஆண்ட 2ஆம் லியோபால்டு பற்றிய வரலாற்றைப் படியுங்கள். நன்றி.

1. பெல்ஜியம் நாட்டின் சர்வாதிகாரி 2ஆம் லியோபால்டு.

பெல்ஜியம் நாட்டை ஆண்ட இந்த சர்வாதிகாரியின் தந்தை லூயி லியோபால்டு I என்பவர். தாய் பிலிப்ஸ் மரியா விக்டர் இவர் டச்சுக்காரர். இவர்களுக்குப் பிறந்த லியோபால்டு ஆப்பிரிக்க நாடான காங்கோவை உண்டு இல்லையென்று செய்தவர். இவர் 1835 ஏப்ரல் 9ஆம் தேதி தன் பெற்றோர்களுக்கு இரண்டாவது குழந்தையாகப் பிரசல்ஸ் நகரத்தில் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை காலமான பிறகு இவர் 1865 டிசம்பர் 17இல் ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வந்தார். தன்னுடைய 30ஆம் வயதில் அனுபவக் குறைவோடு ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வந்த இவர், தன்னுடைய 74ஆம் வயதில் 1909 டிசம்பர் 17இல் இறக்கும் வரை பெலிஜியம் நாட்டுக்கு ராஜாவாகத் திகழ்ந்தார். அரச பதவி, அளவற்ற அதிகாரம், கண் பார்வையில் பட்டவைகளையெல்லாம் கவர்ந்து கொள்ளும் திறமை, இத்தனை வசதி இருந்தால் இவருடைய வாழ்க்கை எப்படியிருந்திருக்கும் என்பதைக் கேட்கவும் வேண்டுமா என்ன? மனிதன் காமக் கேளிக்கைகளை ஒன்றைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை. அத்தனை காதலிகள் அவருக்கு, காதலிகளா அல்லது காமக் கிழத்திகளா எப்படிவேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், இந்தத் தகுதியினால் இவருக்குக் கிடைத்த பெயர் என்ன தெரியுமா? பெல்ஜியத்தின் பொலிகாளை என்பது.

இவர் போன்றவர்களுக்கு அடித்த அதிர்ஷ்டத்தை என்னவென்பது. அப்போதெல்லாம் ஆப்பிரிக்கா கண்டம் ஒரு இருண்ட கண்டம். காடும், மலைகளும், இயற்கை வளங்களும் கொட்டிக் கிடக்கும் அந்தப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த மக்கள் வெளியுலகம் அறியாத அப்பாவிகள். அடித்துவிட்டுக் கையில் கொடுத்தாலும் வாங்கத் தெரியாதவர்கள். கல்வி அறிவு கேட்க வேண்டுமா? பாவம் அந்த அப்பாவி மக்கள் வாழ்ந்த பிரதேசத்தைத் தன் சொந்த முறையில் அபகரித்துக் கொண்டு அரசாங்கத் தொடர்பின்றி தனது சொந்த சொத்தாகக் கபளீகரம் செய்து கொண்டார். ஹென்றி மோர்ட்டன் ஸ்டான்லி என்பவர் இவருடைய இந்த நில அபகரிப்புக்கு, அல்ல அல்ல நாடு அபகரிப்புக்குத் துணை போனவர்.

1884-85இல் ஆப்பிரிக்க பிரதேசங்களைத் தங்கள் காலனிகளாக ஆக்கிக் கொண்ட ஐரோப்பிய நாடுகள் ஜெர்மனியின் பெர்லின் நகரில் ஒரு மகாநாட்டை நடத்தின. அதில் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றினார்கள். அதன்படி தாங்கள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிற ஆப்பிரிக்கர்களின் கருப்பர் நாடுகளில் வாழும் மக்களின் வாழ்வை உயர்த்திடவும், கல்வி அறிவினைக் கொடுத்து அவர்களுடைய வாழ்வில் விளக்கேற்றிடவும் தீர்மானித்து உறுப்பு நாடுகளைக் கேட்டுக் கொண்டது. நல்ல எண்ணத்தோடு நிறைவேற்றப்பட்ட இந்த தீர்மானத்தைக் காலுக்கடியில் போட்டுவிட்டு, லியோபால்டு தன் வசம் இருந்த காங்கோ நாட்டை அடியாட்களைக் கொண்டு உருட்டி மிரட்டி அடிபணிய வைத்திருந்தார். தன் சுய லாபம் மட்டுமே அவருக்குக் குறியாக இருந்ததே தவிர, தனக்காகப் பாடுபட்டு உழைக்கும் அந்த கருப்பு இன மக்களை மிருகங்களிலும் கீழாக நினைத்திருந்தார்.

நமக்கெல்லாம் தெரியும், காங்கோ காடுகள் நிறைந்த வளமான நாடு. காடுகளில் ஏராளமான யானைகள் இருந்தன. அந்த யானைகளின் தந்தங்கள்தான் லியோபால்டுவின் கஜானாவை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தன. அது போதவில்லை என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, அங்கு காடுகளில் வளர்ந்த ரப்பர் மரங்களிலிருந்து பாலை எடுத்து உலகத் தேவையைக் கருத்தில் கொண்டு ரப்பர் பொருட்களைத் தயாரித்து செல்வச் செழிப்பில் மிதந்தார். 1890க்குப் பிறகு ரப்பரின் தேவை அதிகரிக்கவே, இவர் காங்கோ காட்டு மனிதர்களை மிருகங்களைப் போலப் பிழிந்தெடுத்தார். வேலை செய்ய மறுத்தவர்களின் கைகள் வெட்டப்பட்டன. அத்தனை கொடூரம் அங்கே!

இவருடைய கொடுமையின் அளவைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் ஒரு புள்ளி விவரம் போதும். இவருடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் காங்கோ இருந்தவரை சுமார் 2 மிலியன் முதல் 15 மிலியன் வரை காங்கோவினர் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் இந்த படுகொலை உலகின் மிகப் பயங்கரமான படுகொலையாகக் கருதப்படுகிறது. இவருடைய அக்கிரமம் அளவுகடந்து சென்றுவிட்ட நிலையில் இவருக்குப் பயங்கரமான எதிர்ப்பு ஏற்பட்டு, காங்கோ பிரதேசத்தை பெல்ஜியம் அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைக்கும்படி நிர்ப்பந்தம் செய்யப்பட்டது.

இந்த கொடுங்கோலன் 2ஆம் லியோபால்டு குறித்த வரலாற்றுச் செய்திகளைச் சிறிது பார்க்கலாம். இவன் பெல்ஜியம் மன்னரான 1ஆம் லியோபால்டுவின் இரண்டாவது மகனாக 1835 ஏப்ரல் 9இல் பிறந்தான். இவன் பிறப்பதற்கு ஓராண்டு முன்னர் மன்னரின் முதல் மகன் இறந்து போனதால் இவனுக்குத்தான் ராஜ சிம்மாசனம் கிடைத்தது. தன் 9ஆம் வயதிலேயே இளவரசு பட்டம் பெற்றுத் திகழ்ந்தான்.

பெல்ஜியம் நாட்டின் ஆட்சி மன்றமான செனட்டில் 1855இல் தனது இருபதாம் வயதில் உறுப்பினராக ஆனான். அப்போதுதான் பெல்ஜியம் நாடு தனக்குக் காலனி நாடுகளை உருவாக்கிக் கொண்டது. தன் பதினெட்டாம் வயதில் திருமணம் செய்து கொண்டு நான்கு குழந்தைகளை, மூன்று பெண்கள், ஒரு மகன் பெற்றான். ஆனால் அவன் துரதிருஷ்டம் அந்த மகன் 9 வயதில் இறந்து போனான்.

1865இல் தன் 30ஆம் வயதில் பெல்ஜியத்தின் மன்னராக முடிசூட்டிக் கொண்டார் லியோபால்டு II. இவர் காலத்தில் லிபரல் கட்சியார் 1857 முதல் 1880 வரை பதவியில் இருந்தனர். இவர்கள் இயற்றிய சட்டத்தின்படி கட்டாயக் கல்வி அறிமுகமானது. இலவசமாக அனைவருக்கும் கல்வி எனும் இந்த சட்டத்தினால், ரோமன் கத்தோலிக்கர்களால் நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளுக்கு அளித்துவந்த ஆதரவு விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் 1880இல் கத்தோலிக்கர்களின் கட்சி பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சி புரிந்தபோது மீண்டும் கத்தோலிக்க பள்ளிகளுக்கான சலுகைகள் திரும்ப அளிக்கப்பட்டன. இப்படி ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கட்சிகள், அரசில் மதம் புகுந்ததன் பின் பல கட்சிகள் ஒன்று சேர்ந்த தொழிலாளர் கட்சி எனும் அமைப்பைத் தோற்றுவித்தனர். நாட்டில் நிலவிய அமைதியின்மையும், தொழிலாளர் கட்சி ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்வும் சேர்ந்து 1893இல் வயது வந்த ஆண்களுக்கு வாக்குரிமை எனும் நிலைமை ஏற்பட்டது. அரசன் லியோபால்டு இந்த போக்கைத் தடை செய்ய முயன்றும் உலக நாடுகளின் முன்னேற்றத்திற்கேற்ப பெல்ஜியத்தில் உருவான மாற்றங்களை அவரால் தடுக்க முடியவில்லை.

அவர் காலத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகள் குறிப்பாக பிரிட்டன், பிரான்ஸ், போர்ச்சுகல் போன்றவை உலகெங்கும் தங்களுக்கென்று காலனி நாடுகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்ததைப் போல பெல்ஜியமும் காலனி நாடுகளை உருவாக்கிட எண்ணம் கொண்டார். பெல்ஜியம் நாட்டின் சார்பில் காலனி உருவாவதைவிட, தனது சொந்த பொறுப்பில் தனது சொந்த சொத்தாக காலனி உருவாக்கிடவே அவர் பெரிதும் விரும்பினார். இவர் அந்த நாட்டின் அரசர் அல்லவா, பெல்ஜியம் அரசிடமிருந்து போதுமான நிதியைப் பெற்றுத் தனக்குச் சொந்தமாக காலனி அமைத்துக் கொள்ள உதவிகளைப் பெற்றார்.

ஆசை வந்துவிட்டால் போதாதா? பல்வேறு வழிமுறைகளைக் கண்டுபிடித்து விடுவார்களே! 1866இல் லியோபால்டு ஸ்பெயின் நாட்டிலிருந்த பெல்ஜிய தூதரை அழைத்து ஸ்பெயின் நாட்டு அரசியான 2ஆம் இசபெல்லாவிடம் பேசி எப்படியாவது ஆசியாவிலிருக்கும் பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டை பெல்ஜியத்துக்குத் தந்துவிடும்படி கேட்கச் சொன்னார். இந்த மனிதனுடைய சூதை அறிந்து கொண்ட அந்த தூதர் அப்படி எதையும் செய்துவிடவில்லை. அந்த தூதரைப் பதவியைவிட்டுப் பந்தாடிவிட்டார் மன்னர் லியோபால்டு.

1868இல் ஸ்பெயின் இளவரசி 2ஆம் இசபெல்லா புரட்சியின் மூலம் தூக்கி எறியப்பட்டார். இந்த சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் எப்படியாவது பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டை கபளீகரம் செய்துவிட முயன்றார் லியோபால்டு. அப்படி செய்ய பணம் வேண்டுமே! என்ன செய்வது? ஒரு சதிவேலை செய்தார். பிலிப்பைன்சை ஸ்பெயினின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவித்து சுதந்திர நாடாக ஆக்கிவிட்டால் அங்கு ஒரு பெல்ஜியனைக் கொண்டு போய் வைத்து ஆளவைக்கலாமே. இதுவும் தோல்வியில் முடிந்தது. சரி, இந்த ஆசிய ஆசை இனி செல்லுபடியாகாது, இருண்ட கண்டமான ஆப்பிரிக்கா மீது கண் வைக்கலாம் என்று தன் குறியை அங்கு திருப்பினார் லியோபால்டு.

ஆப்பிரிக்காவில் ஒரு காலனியை அமைத்திட இவர் பிரம்ம பிரயத்தனம் செய்தும் ஒன்றும் செல்லுபடியாகவில்லை. அரசியல் ரீதியாக அப்படியொரு காலனி அமைப்பது இயலாது என்பதை உணர்ந்து இவர் ஒரு தந்திரம் செய்தார். 1876இல் ஆப்பிரிக்கா கண்டத்தை முன்னேற்றும் நோக்கில், அறிவியல் கண்ணோட்டத்தோடு, தர்ம அறக்கட்டளை ஒன்றைத் துவக்கி அதற்கு சர்வதேச ஆப்பிரிக்க சங்கமென்று நாமகரணம் செய்து அந்த இருண்ட கண்டத்தை ஆராய்ந்து வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வருவதற்காகப் பாடுபடுவதாக பிரகடனம் செய்தார்.

இவருடைய இந்த நரித் தந்திர வலை வீச்சிற்கு முன்பே இவருக்கு அறிமுகமான ஹென்றி ஸ்டான்லியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். இவர் ஆப்பிரிக்கா போன்ற இருண்ட கண்டங்களில் ஆய்வு மேற்கொண்டிருந்தவர். நம்மூர் ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர் போல இவர் லியோபால்டுவுக்கு உதவலானார். அவருடைய முயற்சியின் பயனாக பெர்லின் நகரில் நடந்த ஐரோப்பாவின் 14 தேசங்களும் அமெரிக்காவும் சேர்ந்து ஒரு பிரகடனம் வெளியிட்டது. அதன்படி லியோபால்டு காங்கோவின் மீது உரிமை கொண்டாடிய பகுதிகளுக்கு லியோபால்டை அதிபதியாக ஏற்றுக் கொண்டது. 1885 பிப்ரவரி 5இல் காங்கோ தனி நாடு 2ஆம் லியோபால்டின் ஆளுகையின் கீழ் சகல உரிமைகளோடும் வந்து சேர்ந்தது. அப்போது அவருக்குக் கிடைத்த நிலப் பகுதி எவ்வளவு தெரியுமா? அவன் ஆளும் பெல்ஜியம் நாட்டைப் போல 76 பங்கு அதிக பரப்பளவு கொண்டது. நினைத்துப் பாருங்கள். எத்தனை பெரிய நில அபகரிப்பு, அதுவும் அமெரிக்காவின் ஒப்புதலோடு. கொடுமை. சாதாரண நிலையிலேயே அண்ணன் சண்ட பிரசண்டன், இப்படியொரு அதிர்ஷ்டம் அவரைத் தேடிவந்தவுடன் கேட்க வேண்டுமா? காங்கோவை ஆட்சிபுரிய சொந்த முறையில் ஒரு தனிப்படையை உருவாக்கிக் கொண்டார் லியோபால்டு.

இதற்கு முன்பு யாரும் எந்த நாட்டாரும் கைவைக்காத அந்த கன்னி பூமியை முடிந்த மட்டும் சுரண்டி கொள்ளை அடித்தார் லியோபால்டு. இந்த நாட்டில் கிடைத்த தந்தங்கள் அவருடைய பெரிய வேட்டை. ஆப்பிரிக்க யானைகளின் தந்தங்கள் அவருக்கு ஈட்டித் தந்த செல்வம் கணக்கிட முடியாதவை. இது போதாதற்கு காங்கோ காடுகளில் இருந்த ரப்பர் மரங்கள் இவருக்குக் கைகொடுத்தன. காங்கோ கூலிகளைக் கொண்டு ரப்பர் பால் இறக்கி ரப்பர் தயாரித்து, உலகில் அப்போது ஏற்பட்டிருந்த ரப்பர் கிராக்கிக்கியை நன்கு பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

உலக நாடுகளில் பரவி வந்த தொழிலாளர் நலன், வேலை நேரம், கூலி அளவு, நலத் திட்டங்கள் இவை எதையும் லட்சியம் செய்யாமல் கொத்தடிமைகளைக் கொண்டு தன்னுடைய சுரண்டல் வேலையில் ஈடுபட்டு செல்வத்தில் கொழித்தார் லியோபால்டு. ரப்பர் காடுகளில் பணிபுரிந்த ஆப்பிரிக்கர்கள் மிருகங்களிலும் கேவலமாக நடத்தப் பட்டனர். அடி, கொலை, கை கால்களை வெட்டுவது, குறிப்பிட்ட அளவு ரப்பர் சேகரிக்காவிட்டால் கடுமையான தண்டனைகள் இப்படி பலப்பல கொடுமைகள். ஆப்பிரிக்கத்துக் காப்பிரி நாட்டில் தங்கள் சொந்த மண்ணில் அந்த கருப்பின மக்கள் பட்ட வேதனையை அங்கு வீசிய காற்றுகூட வெளியே கொண்டு செல்ல முடியவில்லை. அத்தனை கெடுபிடிகள்.

காலனிகள் தோன்றிய இடங்களில் எல்லாம் தங்கள் மதத்தைப் பிரச்சாரம் செய்யச் சென்ற கிருஸ்தவ பாதிரிமார்கள் கூட அங்கு நடக்கும் கொடுமைகளைக் கண்டு நெஞ்சம் பதைத்து, இவர்களை இப்படி வதைப்பதைவிட கொன்றுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சினர். அங்கு இந்தக் கொடுமைகளால் இறந்தவர்கள் எத்தனை பேர்? பத்து லட்சம், இருபது லட்சம், இல்லை இல்லை ஒன்றரை கோடி மக்கள் இவர்கள் கொடுமைகளால் உயிரிழந்தனர். இங்கு உயிரிழந்தோரின் எண்ணிக்கை பற்றி பல்வேறு கருத்துக்கள் இருந்தபோதும், அங்கு நடந்த படுகொலை உலகைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. ஒரு வழியாக பெல்ஜியம் அரசு தங்கள் கணக்கை வெளியிட்டது. அவர்கள் கணக்குப்படி அங்கு மாண்டுபோனவர்கள் எண்ணிக்கை 10 மிலியன்.

சுகாதரமற்ற சூழல். பெரியம்மை தொற்று நோய் பரவி பலரை பலிகொண்டது. அது தவிர பல்வேறு நோய்கள் உயிர்களை பலிகொண்டன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் காங்கோவில் நடைபெற்ற படுகொலை பற்றி பலத்த சர்ச்சை ஏற்பட்டது. காங்கோ புனரமைப்பு சங்கம் எனும் பெயரில் ஒரு அமைப்பு தோன்றியது. மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்தன. உலக நாடுகளின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கத் தொடங்கி இதற்கொரு முற்றுப் புள்ளி வைக்க வற்புறுத்தல் அதிகமாகியது.

இந்த மனித இன கொடுமைகளுக்குக் கதாநாயகனாக இருந்த 2ஆம் லியோபால்டு மீது கண்டனக் கணைகள் வீசப்பட்டன. ஆர்தர் கானந்தாயில் உட்பட மிகப் பெரிய எழுத்தாளர்கள் இதைப் பற்றி எழுதினார்கள். ஆப்பிரிக்க மக்களை ஆள்வதில் கருணையும், மனிதாபிமானமும் இரக்கமும் காட்டப்படவேண்டும் என குரல் எழத் தொடங்கியது. இத்தனை எதிர்ப்புகளுக்கிடையில் 2ஆம் லியோபோல்டின் தனியுடமையாக இருந்த காங்கோவை பெல்ஜியம் அரசாங்கமே 1908இல் ஏற்றுக் கொண்டது.

காங்கோவை "பெல்ஜியம் காங்கோ" என்று புதிய பெயர் சூட்டி அழைத்தனர். காங்கோவைப் பிடித்த சனியன் அத்தோடு ஓயவில்லை. பின்னர் அந்த நாட்டில் நடந்த உள்நாட்டுக் கலவரமும், அதில் மொபுட்டு, லுமும்பா போன்றவர்களுக்கிடையே நடந்த போர், பின்னர் நாடு காங்கோ என்றும், சாய்ரே என்றும் பிரிந்ததும் வரலாற்றுச் செய்திகள். இப்போது அந்த நாட்டை "ஜனநாயக காங்கோ குடியரசு" என்று அழைக்கிறார்கள்.

1902 நவம்பர் 15 அன்று ரூபினோ என்ற இத்தாலியர் 2ஆம் லியோபால்டை கொல்ல முயற்சி செய்தார். அவர் சுட்ட குண்டுகள் குறி தவறியது; அவரும் கைது செய்யப்பட்டார். தன் மீதான கொலை முயற்சியிலிருந்து தப்பிய இந்த சர்வாதிகாரி, மனிதாபிமானமற்ற அரசர் 1909 டிசம்பர் 17ஆம் தேதி இறந்தார். அரச பதவி அவருடைய சகோதரனுடைய மகனான அல்பர்ட் என்பாருக்குப் போயிற்று. காலங்கள் ஓடி மறைந்தாலும், மனித இனத்துக்கு இவர் இழைத்த கொடுமைகளும், படுகொலைகளும் வரலாற்றில் ரத்தக் கறை படித்த பக்கங்களாக நின்றுவிட்டன.

ஐயாறப்பர் ஆலய குடமுழுக்கு

திருவையாறு ஐயாறப்பர் ஆலய குடமுழுக்கு

திருவையாற்றிலுள்ள அருள்மிகு அறம்வளர்த்த நாயகி உடனாய ஐயாறப்பர் ஆலய குடமுழுக்காட்டு விழா நேற்று 13-2-2013 ஞாயிறு அன்று யாகசாலை பூசைகளுடன் தொடங்கியது. காவிரியிலிருந்து தீர்த்தக் குடங்களை எடுத்துக் கொண்டு சிவாச்சாரியார்கள் முனைவர் குமாரசாமி தம்பிரான் சுவாமிகள், இந்து அற நிலைய செயலாளர் டாக்டர் ராஜாராம் நூற்றுக்கணக்கான பக்தகோடிகள் புடைசூழ நான்கு வீதிகளின் வழியாக கிராமியக் கலைஞர்களின் ஆடல் பாடல்களுடன் ஊர்வலமாக வந்து ஆலயத்தை அடைந்தனர்.

மாலையில் தென் கைலாயம் அருகில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேடையில் கலை நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின. சொற்பொழிவுகள் இடம்பெற்றன. இரவு சின்னமனூர் திருமதி சுஜாதா ரமேஷ் அவர்களின் மாணவியரின் அற்புதமான பரத நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.

மொழிபெயர்ப்பு நூல் "ஞானத்திரட்டு" (28-1-2013)

1. மொழிபெயர்ப்பு நூல் "ஞானத்திரட்டு" (28-1-2013)

சுவாமிஜியின் கடிதங்களிலிருந்து சில பகுதிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தமிழ்நாட்டில் இருந்த மிகப் பழமையான பத்திரிகைகளுள் "லோகோபகாரி" என்பதும் ஒன்று. அதன் ஆசிரியராக இருந்தவர் திரு வி.நடராஜ ஐயர். சுவாமிஜி வாழ்ந்த காலத்திலேயே, அவருடைய சொற்பொழிவுகளையெல்லாம் திரட்டி, அவற்றைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து இரு பகுதிகளாக வெளியிட்டார் நடராஜ ஐயர். அந்த நூல்களுக்கு "ஞானத்திரட்டு" என்று பெயர். அந்த நூலின் முதல் பகுதியை சுவாஜிக்கு அனுப்பி வைத்தார். அந்த நூலைப் பெற்றுக்கொண்டு சுவாமிஜி நடராஜ ஐயருக்கு பதில் எழுதினார். ஆங்கிலத்தில் சுவாமிஜி பேசிய பேச்சுக்களை மாநில மொழியொன்றில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டது இந்தத் தமிழ் நூலாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இந்தச் சாதனையைப் புரிந்த "லோகோபகாரி" ஆசிரியர் நடராஜ ஐயருக்கு சுவாமிஜி எழுதிய பதில் கடிதத்தை இங்கு பாருங்கள்.

டார்ஜிலிங் 15 ஏப்ரல் 1898

அன்புடையீர்!

உங்கள் 7ஆம் தேதி கடிதமும் எனது சொற்பொழிவுகளில் சிலவற்றின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு தொகுப்பு நூலும் கிடைத்தது. மிக்க மகிழ்ச்சி. பொதுவாக தமிழ் மக்களுக்கும், குறிப்பாக உங்கள் பத்திரிகையின் சந்தாதாரர்களுக்கும் உண்மையிலேயே நீங்கள் பெரிய சேவை செய்திருக்கிறீர்கள். நான் கூறிய கருத்துக்களை எல்லா இடங்களிலும் பரவுமாறு செய்ய வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதற்கு ஏற்ற வழி அவற்றை மாநில மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பதே. இதில் நீங்கள் முன்னோடியாக அமைந்ததற்கு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

உங்கள் முயற்சியில் எல்லா வெற்றிகளும் கிடைக்குமாறு வாழ்த்துகிறேன். ஆசிகள் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

தங்கள் உண்மையுள்ள,
விவேகானந்த

2. சென்னையில் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண இயக்கம்.

சுவாமிஜிக்குத் தமிழ்நாட்டு மக்கள் அளித்த பேராதரவு அனைவரும் அறிந்தது. தமிழ் மக்களின்பால் அன்பு மிகக் கொண்டிருந்தார் சுவாமிஜி. தமிழ் அன்பர்கள் வேண்டிக் கொண்டதற்கிணங்க தமிழகத்தில் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண இயக்கத்திற்கு ஒரு நிரந்தர மையத்தை ஏற்படுத்த எண்ணி தமது குருபாயியான சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தரைச் சென்னைக்கு அனுப்பினார் சுவாமிஜி. அவர் 1897 இறுதியில் சென்னை வந்து சேர்ந்தார். அவர் சென்னையில் எப்படி பணியாற்ற வேண்டும் என்பதற்கு சில அடிப்படை விஷயங்களை இந்தக் கடிதத்தில் விளக்குகிறார் சுவாமிஜி. இப்படி தொடங்கப்பட்டதுதான் சென்னை ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம். இனி அந்தக் கடிதத்தின் சில பகுதிகளை இப்போது பார்க்கலாம்.

டார்ஜிலிங் 20 ஏப்ரல் 1897.

அன்பு சசி,

நீங்கள் எல்லோரும் இதற்குள் கட்டாயமாக சென்னை போய்ச் சேர்ந்திருப்பீர்கள். *பிலிகிரி உன்னை நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்கிறார், சதானந்தர் உனக்குச் சேவை செய்கிறார் என்று நம்புகிறேன். சென்னையில் பூஜை, அர்ச்சனை முதலியவற்றை முற்றிலும் சாத்வீக பாவனையில் செய்ய வேண்டும். ரஜோகுணத்தின் சாயலே அதில் இருக்கக்கூடா

து. அளசிங்கன் இதற்குள் சென்னை திரும்பியிருப்பான் என்று நினைக்கிறேன். யாருடனும் விவாதங்கள் செய்யாதே; எப்போதும் சாந்தமாக இரு. இப்போதைக்கு பிலிகிரியின் வீட்டிலேயே குருதேவரைப் பிரதிஷ்டை செய்து பூஜை முதலியவற்றைச் செய்து வா. பூஜையை விரிவாகச் செய்யாதே. அந்த நேரத்தை வகுப்புகள் நடத்துவதிலும், சொற்பொழிவு செய்வதிலும் பயன்படுத்த வேண்டும். உன்னால் முடிந்த அளவு அன்பர்களுக்கு மந்திரோபதேசம் செய்வது நல்லது. இரண்டு பத்திரிகைகளையும் கவனித்துக் கொள். இயறவரையில் அதில் உதவு. பிலிகிரிக்கு இரண்டு விதவை மகள்கள் உள்ளார்கள். அவர்களுக்குக் கல்விப் பயிற்சி அளி. அவர்கள் மூலமாக மேலும் பல விதவைகள் முன்வந்து சம்ஸ்கிருதம், ஆங்கிலம், மதம் இவற்றைக் கற்கட்டும். இந்த விஷயத்தில் விசேஷ முயற்சி செய். ஆனால் இந்தக் காரியமெல்லாம் எட்ட நின்று செய்யப்பட வேண்டும். இளம் பெண்களுடன் பழகும்போது மிகவும் எச்சரிக்கையாக இரு. ஒரு தடவை தவற நேர்ந்தால் அப்புறம் கதியில்லை. அந்த அபராதத்திற்கு மன்னிப்பும் இல்லை.

அதிகாலையில் பூஜை முதலானவற்றைச் சுருக்கமாக முடித்துக் கொண்டு, பிலிகிரியையும் அவர் குடும்பத்தினரையும் சேர்த்து கீதை முதலான நூல்களைச் சிறிது நேரம் படி. ராதாகிருஷ்ண பிரேமையைப் பற்றி யெல்லாம் கற்பிக்க வேண்டியதே இல்லை. சீதாரமர், அல்லது ஹர பார்வதி இவர்களிடம் தூய பக்தி கொள்ளுமாறு போதனை செய். இதில் எந்தத் தவறும் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது. ராதா-கிருஷ்ண லீலை இளம் மனங்களுக்கு விஷம் போன்றது என்பதை நினைவில் வை. அடிலும் முக்கியமாக, பிலிகிரி முதலியவர்கள் ராமானுஜரின் நெறியைப் பின்பற்றுபவர்கள்; ராம உபாசகர்கள். அவர்கள் ஒருபோதும் தங்கள் சுத்த பக்தியை இழக்கும்படி நேரக் கூடாது.

மாலை நேரத்தில் இதேபோல் சாதாரண மக்களுக்குச் சிறிது கற்பிக்கலாம். இவ்வாறு படிப்படியாக மலையையும் தாண்டிவிடலாம். எப்போதும் பரிபூரணத் தூய்மை நிலவுமாறு காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். வாமாச்சாரத்தின் நிழல்கூட மடத்தில் புகுந்துவிடக் கூடாது. மற்றபடி இறைவன் எல்லாவற்றையும் வழி நடத்துவார். பயம் வேண்டாம். பிலிகிரிக்கு எனது விசேஷ வணக்கத்தையும், அன்பையும் தெரிவி. அதேபோல் எல்லா பக்தர்களுக்கும் எனது வணக்கங்களைத் தெரிவி.

அன்புள்ள, விவேகானந்த.

பி.கு. டாக்டர் நஞ்சுண்ட ராவுக்கு எனது நல்வாழ்த்துக்களையும் ஆசிகளையும் தெரிவி. முடிந்த அளவு அவருக்கும் உதவு. தமிழர்களை, அதாவது பிராமணர் அல்லாதவர்களை சம்ஸ்கிருதம் படிப்பதில் ஊக்கப் படுத்து.

குறிப்பு:-- *இதில் 'பிலிகிரி' என குறிப்பிடப்படுபவர் பிலிகிரி ஐயங்கார் என்பவர். இவர் திருவல்லிக்கேணியில் இருந்த ஒரு வைஷ்ணவர். உயர்நீதிமன்றத்து வழக்கறிஞர், செல்வந்தர். இவர்தான் இப்போது விவேகானந்தர் இல்லம் எனும் கட்டடத்தை ஐஸ் கட்டிகளைக் கொண்டு வந்து இறக்கி வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு ஆங்கிலேய கம்பெனியிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கியவர். சுவாமி விவேகானந்தரை அந்த இல்லத்தில் தங்கச் செய்தவர். அதனால்தான் அந்தக் கட்டடம் விவேகானந்தர் இல்லம் ஆகியது.

ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் ஆராதனை விழா

Book stall

தஞ்சை மாவட்டம் திருவையாற்றில் சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் ஐந்து நாள் ஆராதனை விழா இன்று மாலை தமிழக ஆளுனர் அவர்களால் துவக்கப்படவிருக்கிறது. கபிஸ்தலம் இளையவர் என்று அன்போடு அழைக்கப்படும் திரு ஜி.ஆர்.மூப்பனார் அவர்களது தலைமையில் செயல்படும் ஆராதனைக் கமிட்டி இதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். வழக்கம்போல் இன்று தொடங்கி ஐந்து நாட்கள் திருவையாற்றுக் காவிரிக் கரையிலிருந்து இசையின் நாதம் எழுந்து பரவப் போகிறது. சென்னையிலோ, மும்பையிலோ அல்லது அமெரிக்காவிலோ திருவையாறு என்ற பெயரில் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தினாலும், ஒரிஜினல் காவிரிக் கரை திருவையாற்று மண்ணிலிருந்து எழும் தியாராஜ சங்கீதம் போல் ஆகுமா என்கின்றனர் சங்கீதப் பிரியர்கள். ஆராதனை நடக்குமிடத்தைச் சுற்றிலும் ஏராளமான கடைகள். அவற்றிடையே திருவையாறு பாரதி இயக்கம் ஆண்டுதோறும் நடத்தும் புத்தகக் கண்காட்சி மற்றும் விற்பனை இன்று மாலை 6-00 மணிக்குக் கலை பண்பாட்டுத் துறை உதவி இயக்குனர் திரு இரா.குணசேகரன் அவர்களால் திறந்து வைக்கப்படவிருக்கிறது. பல பதிப்பாளர்களும் தங்கள் வெளியீடுகளை இங்கு விற்பனைக்கு வைத்திருக்கிறார்கள். செவிக்கு இசையோடு அறிவுக்கு விருந்தாக நல்ல நூல்களையும் இங்கு வருவோர் வாங்கிச் செல்ல வேண்டும். வாருங்கள், இன்று மாலை திருவையாற்றில் சந்திக்கலாம்.

Sri Thyagarajaswamy Samadhi temple

Rendering Pancharathna Keerthanas

Samadhi on the shores of Cauvery river

Today's Paper » FEATURES » EDITORIAL FEATURES

G. Srinivasan

Choices aplenty: Visitors at the book exhibition organised as part of Thyagaraja's aradhana in Thiruvaiyaru on Saturday. —Photo: M. SRINATH

The aradhana of saint composer Thyagaraja is not just an enlightening spiritual experience but also provides food for thought as it hosts music concerts, book expos. The festival brings in its wake numerous exhibitions and other activities at Thiruvaiyaru.

Noted authors

Bharathi Iyakkam of Thiruvaiyaru, that has been organising a book exhibition during the aradhana for the last 20 years, has put up an exhibition hosting hundreds of books. The collections include, all books of Kannadasan, Kalki, Sujatha, lyricist Vairamuthu and others.

On the religious and philosophical side, Kritis of Thyagaraja with Tamil explanation, Periya Puranam, Kamba Ramayanam, Sundara Kandam, Thiruppavai, Bharathy's poems are on display. “Last year we recorded a sale of Rs.1.5 lakh. Books on saint Thyagaraja and his contribution to music are very famous among customers,” said Gopalan of Bharathi Iyakkam. Another exhibition organised by the National Bank for Agriculture and Rural Development (NABARD), Thanjavur saw the display of products produced by members of Self Help Group, participants of training programmes organised by the bank and other craftsmen who have benefitted under different schemes implemented by NABARD.

Products on display are Thirubhuvanam handloom silk sarees, icons, photo frames, embroidery sarees, designer blouses, artificial jewellery, glass paintings, flower bouquets besides food items .

'எழுமின்! விழிமின்! (27-1-2013)

'எழுமின்! விழிமின்! குறிக்கோளை அடையும்வரை நில்லாது செல்மின்.' (27-1-2013)

சுவாமிஜி சிகாகோ நகரத்திலிருந்து சென்னையில் இருந்த அழகியசிங்கப் பெருமாள் எனும் அன்பருக்கு 28-5-1894இல் எழுதிய கடிதத்தின் சில பகுதிகள் இதோ.

"அன்பார்ந்த அளசிங்கா,

உனது கடிததிற்கு உடனே பதில் எழுத முடியாமல் போயிற்று. ஏனெனில் நான் நியுயார்க், பாஸ்டன் என்று சுழன்று கொண்டிருந்தேன். நரசிம்மனின் கடிதத்தை எதிர்பார்த்தேன். நான் இந்தியாவிற்கு எப்போது வருவேன் என்பது தெரியாது. என் பின்னால் இருந்து என்னை இயக்கி வருகின்ற ஆண்டவனின் பொறுப்பில் அனைத்தையும் விட்டுவிடுவதே மிகவும் சிறப்பானது. நான் ஒருவன் இல்லாதிருந்தால் எப்படியோ, அப்படியே என்னை விட்டுவிட்டு வேலை செய்வதற்கு முயற்சி செய். யாருக்காகவும் எதற்காகவும் காத்திருக்காதே. உன்னால் முடிந்ததைச் செய்து முடி. யாரையும் நம்பியிருக்காதே.

சொந்த நாட்டில் எனக்குப் போதிய அளவு பாராட்டுகள் கிடைத்துவிட்டது. அது கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் தூங்காதீர்கள், வேகம் தளர்ந்து விடாதீர்கள். நமது திட்டங்களில் ஒரு சிறிதுகூட இதுவரை செயலளவில் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதை மறக்காதீர்கள்.

படித்த இளைஞர்களிடம் செயல்படு, அவர்களை ஒன்றுபடுத்தி அமைப்புகளை உருவாக்கு. பெரும் தியாகங்களால் மட்டுமே மகத்தான செயல்களைச் சாதிக்க முடியும். சுயநலம் கூடாது, பெயர் கூடாது, புகழ் கூடாது; உனது புகழோ, எனது புகழோ, ஏன் என் குருதேவரின் புகழேயானாலும் கூடாது. செயல்படுங்கள்; நமது கருத்தை, நமது திட்டத்தைச் செயலளவில் நிறைவேற்றுங்கள். என் இளைஞர்களே, தைரியம்
மிக்க, உத்தம குணம் வாய்ந்த நல்லவர்களே, செயல் சக்கரத்தை உருட்ட வாருங்கள்; சக்கரத்தை இயக்க உங்கள் தோள்களைக் கொடுத்து உதவுங்கள். பெயர், புகழ் போன்ற அற்ப விஷயங்களுக்காக நின்று திரும்பிப் பார்க்காதீர்கள். சுயநலத்தைத் தூர எறிந்துவிட்டு வேலை செய்யுங்கள். 'புல்லானாலும்கூட அதை ஒன்று சேர்த்துக் கயிறு ஆக்கினால், மதம் பிடித்த யானையையே அதனால் கட்டிவிட முடியும்.' இதை நினைவில் வையுங்கள். உங்கள் அனைவர் மீதும் இறைவனின் ஆசிகள் பொழியட்டும். அவரது சக்தி உங்கள் அனைவரிடமும் நிலவட்டும் -- ஏற்கனவே அது இருக்கிறது என்றே நான் நம்புகிறேன். 'விழியுங்கள், குறிக்கோளை அடையும்வரை நில்லாது செல்லுங்கள்' என்கின்றன வேதங்கள். எழுந்திருங்கள், எழுந்திருங்கள், நீண்ட இரவு கழிந்து கொண்டிருக்கிறது, பகற்பொழுது நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அலை எழுந்து விட்டது. அதன் பெரு வேகத்தை எதிர்த்து நிற்க எதனாலும் முடியாது. என் இளைஞர்களே, வேண்டுவதெல்லாம் உற்சாகம், உற்சாகமே! என் குழந்தைகளே, அன்பு, அன்பு; நம்பிக்கை, எல்லையற்ற நம்பிக்கை இவையே வேண்டும். பயம் வேண்டாம். பாவங்களுள் மிகப் பெரிய பாவம் பயம் என்பதே.

நமது கருத்தை நாலாபக்கமும் பரவச் செய்யுங்கள்; கர்வம் கொள்ளாதீர்கள்; பிடிவாதக் கொள்கை எதையும் வற்புறுத்தாதீர்கள்; எதற்குமே மாறாகச் செல்லாதீர்கள். நமது வேலை இரசாயனப் பொருட்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து வைப்பதே; படகம் எவ்வாறு எப்போது உருவாகும் என்பது இறைவனுக்கே தெரியும். அனைத்திற்கும் மேலாக, எனது வெற்றியையோ உங்கள் வளர்ச்சியையோ கண்டு கர்வம் கொண்டு விடாதீர்கள். பெரும் பணிகள் செய்தாக வேண்டியுள்ளன. இனி வரவிருக்கின்ற வெற்றியுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்தச் சிறு வெற்றி எம்மாத்திரம்? நம்புங்கள், நம்புங்கள், ஆணை பிறந்துவிட்டது. இறைவனின் கட்டளை பிறந்துவிட்டது. பாரதம் முன்னேறியே ஆக வேண்டும், பாமரர்களும், ஏழைகளும் நலம் பெற வேண்டும். இறைவனின் கையில் கருவிகளாக இருப்பதற்காக மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள். ஆன்மிக வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துவிட்டது. தடுக்க முடியாதபடி, கங்கு கரைகள் இல்லாதபடி, அனைத்தையும் கவர்ந்தபடி அது நிலத்தின் மீது புரண்டு வருவதை நான் காண்கிறேன். ஒவ்வொரு மனிதனும் முன்னணியில் வந்து நிற்கட்டும். ஒவ்வொரு நன்மையும் அந்த வேகத்தின் ஆற்றலுடன் சேர்த்துக் கொள்ளப்படும்; ஒவ்வொரு கையும் அதன் பாதையைச் சீராக்கும். எல்லா பெருமையும் இறைவனையே சேரட்டும்.

அனல் பறக்கின்ற இளைஞர் குழு ஒன்றை ஆயத்தப் படுத்துங்கள். உங்களிடமுள்ள ஊக்கத் தீயை அவர்களிடம் செலுத்துங்கள். பிறகு படிப்படியாக இந்த அமைப்பைப் பெருக்குங்கள். இதன் பரப்பு மேலும் மேலும் அகன்று விரியட்டும். உங்களால் முடிந்த அளவு சிறப்பாக செய்து முடியுங்கள். தண்ணீர் வடிந்த பிறகு நதியைக் கடக்கலாம் என்று காத்திருக்காதீர்கள். பத்திரிகைகள், செய்தித் தாள்கள் எல்லாம் அச்சிடுவது நல்லதுதான், அதில் சந்தேகமில்லை; ஆனால் என் இளைஞர்களே, ஓயாமல் காகிதத்தில் கிறுக்கிக் கொண்டிருப்பதையும் பேசுவதையும்விட, உண்மை வேலை செய்வது என்பது அது ஒரு மிகச் சிறிய துளி அளவே இருந்தாலும் அதுவே உத்தமமானது.

உயிர் போகும் நிலை வந்தாலும் சுயநலமற்றவர்களாக இருந்து வேலை செய். நான் எண்ணுகின்ற அனைத்தையும் எழுத முடியாது. ஆனால் தைரியம் மிகுந்த என் இளைஞர்களே, எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொள்வதற்கான ஆற்றலை இறைவன் உங்களுக்கு அளிப்பார். இந்தப் பணியில் ஈடுபட்டு விடுங்கள்! இறைவனின் புகழ் ஓங்கட்டும்!

அன்புள்ள விவேகானந்த

சுவாமி விவேகானந்தரின் தமிழகப் பற்று!

சுவாமி விவேகானந்தரின் தமிழகப் பற்று! 

சுவாமி விவேகானந்தர் உலகளவில் புகழ்பெற்றவராக இருந்தது மட்டுமல்ல, உலக மக்கள் அனைவரையும் சகோதரர்களாக பாவித்தவர். அவர் ஒரு நாட்டுக்கு, ஒரு இனத்துக்கு, ஒரு மொழிக்கு மட்டும் சொந்தக்காரராகப் பார்க்க முடியாது. யாரையும் எதிரியாகவோ, வேற்றாளாகவோ கருதியது கிடையாது. அன்பு மட்டுமே அவரை உலக மக்களின் இதய சிம்மாசனத்தில் உட்கார வைத்திருந்தது எனலாம்.

பிறப்பால் வங்காளியான அவருக்கு தமிழ் மொழியின் மீதும், தமிழர்கள் மீதும் இருந்த அன்பும் அக்கறையும் பல நேரங்களில் வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. அவரது சிகாகோ பயணத்தின் முதல் கட்டத்தில் அவர் பயணம் செய்த கப்பல் சென்னை நோக்கி வரும் செய்தியைத் தொடர்ந்து அவரது தென்னக மக்கள் மீதான அன்பையும் வெளிப்படுத்தும் பகுதியும் வருகிறது.

அவரது பயணத்தை மட்டும் சொல்லாமல், பயணம் செய்யும் இடங்களைப் பற்றிய வரலாற்றுச் செய்திகளையும் அவர் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டு வருகிறார். அவர் காலத்தில் தமிழ்பேசும் நல்லுலகம் மட்டுமல்ல, ஆந்திரப் பகுதிகளின் பெரும்பாலான இடங்கள், கர்நாடகத்தின் சில பகுதிகள், கேரளத்தின் மலபார் பகுதிகள் இவற்றை உள்ளடக்கியிருந்தது பழைய சென்னை மாகாணம். சுவாமிஜி சொல்கிறார் 

"தென்னிந்தியாவின் பெரும் பகுதி சென்னை மாகாணத்தைச் சேர்ந்தது. நிலம் மட்டும் பரந்து கிடப்பதில் என்ன பயன்? அதிர்ஷ்டம் உள்ளவனிடம் பாலைவனம் கிடைத்தாலும் அது சொர்க்கமாக ஆகிவிடும்" 

என்று தென்னக மக்களின் உழைப்பை உயர்வுபடுத்திச் சொல்லுகிறார்.

தென்னக மக்களைக் குறிப்பாக தமிழக மக்களை அவர் வர்ணிக்கும் காட்சி அற்புதமானது. அவர் சொல்கிறார்: 

"மழித்த தலை, குடுமி, பல்வேறு வண்ணங்களைப் பூசிய நெற்றி, கட்டைவிரலை மட்டுமே நுழைத்து அணியக்கூடிய செருப்பு. பொடி போட்டு இளகிய மூக்கு - இத்தகைய தோற்றம், உடம்பு முழுவதும் சந்தனம் அப்பிய தனது குழந்தைகள், என்று நால் கல்கத்தாவின் ஜகந்நாத கட்டத்தில் ஒரிசா பிராமணனைக் காண்கிறோமே, அது தென்னிந்தியக் காட்சியின் ஒரு நகல்தான்" 

இங்கு சுவாமிஜி வந்து தங்கி பழகிய மனிதர்களின் தோற்றத்தை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார்.

தென்னிந்திய பிராமணர்கள் திருஷ்டி கழிப்பதற்கென்று மண்குடத்தில் வெள்ளையடித்து வண்ணம் பூசி வீட்டுமுன்பு வைத்திருப்பார்களாம். அதை வர்ணிக்கும் சுவாமி சொல்லுகிறார்: 

"தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது இராமானுஜ நெறியினரின் (வைஷ்ணவர்கள்) நெற்றியில் திகழும் அந்த நாமம் சாட்சாத் அப்படியேதான் தெரிகிறது". நல்ல ரசனை.

தமிழ்நாட்டு உணவுப் பண்டங்களையும் சுவாமி வர்ணிக்கத் தவறவில்லை. நம்முடைய 'ரசம்' முதலான உணவுப் பண்டங்கள் பற்றிய அவர் விளக்கம் இதோ: 

"மிளகுத் தண்ணீர்" ரசத்துடன் கூடிய அந்த 'ஸாப்பாடு' ஒவ்வொரு கவளம் உள்ளே போகும்போதும் நெஞ்சம் ஒருமுறை நடுங்கித் தணியும்! அந்த அளவிற்கு காரமும், புளிப்பும். கடுகும் கருவேப்பிலையும் வறுத்துச் சேர்த்துள்ள தயிர்சாதம், நல்லெண்ணெய்க் குளியல், நல்லெண்ணெயில் பொரித்த மீன் -- இவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு தென்னிந்தியாவை நினைக்க முடியுமா?" என்கிறார்.

"சென்னை மாநிலத்தில் தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்களின் நாகரிகம் மிகமிகப் பழமையானது. யூபிரட்டஸ் நதிக்கரையில் மிகப் பழங்காலத்தில் பரவியிருந்த பெருநாகரிகம் இந்தத் தமிழர்களில் ஒரு பிரிவினராகிய சுமேரியர்கள் பரப்பியதே" இப்படி உலக நாகரிகம் தமிழகத்திலிருந்து பரவிய கருத்தை சுவாமிஜி அழகாக விவரிக்கிறார். "ஜோதிடமும், அறநெறியும், நீதிநெறியும், ஆசாரங்களும்தான் அசிரிய, பாபிலோனிய நாகரிகங்களுக்கு அடிப்படை. இவர்களின் புராணங்களே கிறிஸ்தவர்களின் பைபிளுக்கு மூலம். இவர்கலின் மற்றொரு பிரிவினர் மலபார் கரை ஓரத்தில் வாழ்ந்து அற்புதமான எகிப்திய நாகரிகத்தை உருவாக்கினர். தென்னகத்தில் உள்ள இவர்களது பிரம்மாண்டமான கோயில்கள் வீர சைவ, வீர வைணவ நெறிகளின் கீர்த்தியைப் பறைசாற்றுகின்றன. இவ்வளவு சிறப்பான வைணவ நெறி உள்ளதே, "முறம் விற்பவரும் அதே வேளையில் பெரும் யோகியாகத் திகழ்ந்தவரும்" தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவருமாகிய ஒரு தமிழர் ஆரம்பித்தது அது. தமிழ் ஆழ்வார்கள், வைணவர் அனைவராலும் இன்றும் வழிபடப் படுகின்றனர். த்வைத, விசிஷ்டாத்வைத, அத்வைத வேதாந்தங்கள் பற்றி மற்ற இடங்களைவிட இங்குதான் இன்றும் அதிக ஆராய்ச்சிகளும் விவாதங்களும் நடைபெறுகின்றன. மற்ற இடங்களைவிட அறவழியில் நாட்டம் அதிகமாக உள்ளது."

அவர் எழுதிய கடிதங்களைப் பார்த்தால் பெரும்பாலும் தமிழர்களுக்கு எழுதியிருக்கிறார். அவர்களில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடியவர்கள் பட்டியலில் பேராசிரியர் சிங்காரவேலு முதலியார், அளசிங்கப் பெருமாள், 'லோகோபகாரி' எனும் பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தவரும் சுவாமிஜியின் சொற்பொழிவுகளின் தமிழாக்கத்தை மொழிபெயர்த்தவருமான வி.நடராஜ ஐயர், நாட்டராம்பள்ளி கே.வெங்கடசாமி நாயுடு ஆகியோரைச் சொல்லலாம். சென்னையில் இப்போது விவேகானந்தர் இல்லம் என வழங்கப்படும் ஐஸ் ஹவுஸ் எனும் கட்டடத்தை ஐஸ்கட்டி இறக்குமதி செய்யும் ஒரு கம்பெனியிடமிருந்து வாங்கிய பிலிகிரி ஐயங்கார் என்பவரைப் பற்றியும் சுவாமிஜி குறிப்பிட்டு விசாரித்திருக்கிறார். தமிழ் நாட்டுச் சுற்றுப் பயணத்தில்தான் பல தமிழர்களின் பழக்கம் சுவாமிஜிக்கு ஏற்பட்டது. சென்னையில் அவரை ரதத்தில் உட்காரவைத்து இழுத்துச் சென்ற சட்டக் கல்லூரி மாணவர்களில் ராஜாஜியும் ஒருவர். இராமநாதபுரம் சேதுபதி உட்பட இவருக்கு உதவி செய்த பலரும் தமிழர்களே. சிகாகோ போக உத்வேகம் கொடுத்த கன்னியாகுமரி பாறை இவரது வாழ்க்கையையே திசைதிருப்பிய இடம், அது இருப்பதும் தமிழ்நாடே. ஆக, தமிழ் நாட்டுக்கும், தமிழ் மக்களுக்கும் சுவாமிஜியிடம் உள்ள உறவு எல்லை கடந்தது.