சதயத் திருநாள்

தஞ்சை பெரியகோயிலில் ஐப்பசி சதயத் திருநாள்.
(4, 5 நவம்பர் 2011 வெள்ளி, சனி)

தஞ்சை பெரிய கோயிலில் சதய நட்சத்திரத்துக்கு என்ன முக்கியத்துவம்? எதற்காகச் சதயத் திருநாள் இங்கு கொண்டாடப் படுகிறது. இந்த வரலாறு தெரிந்திராத நண்பர்கள் மனதில் இந்த வினாக்கள் எழத்தான் செய்யும். இந்த ஆலயத்தை எடுப்பித்த மாமன்னன் மும்முடிச்சோழன் சிவபாதசேகரன் இராஜராஜ பெருவுடையாரின் 1026ஆவது சதயத் திருநாள் இன்று. இந்த நாளில் அந்த மாமன்னனை நினைவு கூர்வதில் பெருமையும், மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறேன்.

உலகில் எத்தனையோ மன்னர்கள் வாழ்ந்தார்கள். செயற்கரிய சாதனைகளைச் செய்துவிட்டு மறைந்தார்கள். ஒரு அலெக்சாண்டரை, ஒரு நெப்போலியனை, வடநாட்டில் கோலோச்சிய அசோகச் சக்கரவர்த்தி உட்பட எத்தனை எத்தனை மன்னர்கள் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் இல்லாத பெருமை, 1026 ஆண்டுகள் கழிந்தும் விழா எடுத்துக் கொண்டாடும் அளவுக்கு அவன் செய்த சாதனைதான் என்ன? 

தஞ்சையில் நாம் செய்த புண்ணியத்தால் முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் எனும் தொல்லியல்துறை ஆராய்ச்சியாளர் தஞ்சை பெரிய கோயில் பற்றியும், இந்த மண்ணின் வரலாற்றைப் பற்றியும் மிக ஆழமாக ஆய்ந்து "இராஜராஜேச்சரம்" எனும் ஒரு அரிய நூலையும், "தஞ்சாவூர்" எனும் நூலையும் எழுதி வெளியிட்டிருக்கிறார். இந்த இராஜராஜேச்சரம் நூலைப் பற்றிய சுருக்கமான கட்டுரையொன்றை இதே வலைப்பூவில் வேறொரு இடத்தில் முன்பே வெளியிட்டிருக்கிறேன். அதனை இதுவரை படிக்காத நண்பர்கள் தயைகூர்ந்து படித்துப் பார்த்து மாமன்னன் ராஜராஜனின் பெருமையை அறிந்து கொள்ளும்படி வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

மாமன்னன் ராஜராஜனைப் பற்றி நினைக்கும்போதே, நம் உடல் சிலிர்க்கிறது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இன்றைய வளர்ச்சியை காணாத அந்த பழைய சோழ நாட்டில் என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறான். எத்தனை திறமையாக, துல்லியமாக, ஆழ்ந்த கருத்தமைந்த ஆலயம், சிற்பம், கல்வெட்டு இவற்றை அமைத்தான். எத்தனை கலைகள் அத்தனை கலைகளையும் தழைக்கச் செய்தான் என்பதையெல்லாம் பார்க்கும்போது நமக்கு உடல் புல்லரிக்கிறது.

இந்த விழாவில் பேசும்போது முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டார். ஆலயத்தின் இரண்டாவது கோபுரம் ராஜராஜன் நுழைவாயில் என்பது. அதனுள் அமைந்துள்ள ஒரு சிற்பத்தைப் பற்றி அவர் குறிப்பிட்டார். அந்தச் சிற்பம் ரிஷபத்தின் மீது விரித்த சடையுடன், ஒரு கையில் உடுக்கையும், மற்றொரு கையில் பாம்புகளைச் சுழற்றிக் கொண்டும், மற்றொரு கையில் வழியில் பெண்கள் நீண்ட அகப்பை கொண்டு கொடுக்கும் அன்னத்தை உண்டு கொண்டும், இரு கால்களையும் இரு புறமும் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு, சுற்றிலும் பூத கணங்கள் குடை, வாத்தியக் கருவிகள் இவைகளையெல்லாம் வாசித்துக் கொண்டு ஷோடசோபசாரங்கள் செந்து கொண்டு வர, பக்கத்தில் பல பெண்கள் கையில் அகப்பை கொண்டு சிவனுக்கு உணவு தர வரும் காட்சியொன்றை சிற்ப வடிவில் வடித்து வைத்திருக்கிறான் மாமன்னன் ராஜராஜன். இந்த சிற்பம் எதைக் குறிக்கிறது? இதன் வரலாறு என்ன? ஏதோ, வேடிக்கைக்காக இப்படியொரு சிற்பத்தை வடித்தானா? என்றெல்லாம் நமக்கு நினைக்கத் தோன்றுகிறதல்லவா?

இந்தச் சிற்பத்தின் சிறப்பைக் குறிக்கும் விவரங்களை முனைவர் குடவாயில் வாக்கால் இப்போது பார்க்கலாம். "இராஜராஜேச்சரம்" நூலில் பிச்சதேவர் (பிக்ஷாடனர்) எனும் தலைப்பில் அவர் கொடுக்கும் செய்தி.

"தாருகாவனத்தில் பூர்வமீமாம்சை நெறியைப் பின்பற்றி நின்ற முனிபுங்கவர்களின் ஆணவத்தை அழிக்க விழைந்த சிவபெருமான் தாம் பிக்ஷாடனர் கோலம் பூண்டதோடு, திருமாலை மோகினியாக பெண்வடிவம் எடுக்கச் செய்து இருவரும் அவ்விடம் நோக்கிச் சென்றனர். வேள்வி புரியும் ரிஷிகள் முன்பு மோகினி நிற்க அவள் அழகில் மயங்கித் தங்கள் நிலை மறந்து அவர்கள் வேள்வியை மறந்தனர். அதே சமயம் பிக்ஷை உகக்கும் பெருமானாக ரிஷிகளின் குடில்கள் உள்ள வீதியில் சிவபெருமான் செல்ல, பிக்ஷையிட வந்த முனிபத்தினிகள் பரமனின் அழகில் மயங்கி அவர்மேல் காமுற்று விரகதாபத்தால் அப்பெண்கள் தங்கள் ஆடை நெகிழ, வளையல் கழல, பலியேற்கும் பெருமானுக்குச் சிலர் அன்னமிட்டனர்."

"தாங்கள் மாலவனின் மாயவடிவாலும், தங்கள் மனைவியர் பிக்ஷாடனரின் அழகில் மயங்கியும் அழிந்ததை உணர்ந்த முனிவர்கள் கோபமுற்றனர். சிவனை அழித்திட வேள்விபுரியத் தொடங்கினர். அவ்வேள்வித் தீயிலிருந்து புலி ஒன்று தோன்றி சிவன் மீது பாய்ந்தது. அதைத்தன் விரல் நகத்தால் கொன்று அதன் தோலை ஆடையாக அணிகிறார் சிவபெருமான். பின்னர் ஒரு கொடும் அரவத்தினை ஏவ, சீறிவந்த அந்தப் பாம்பைத் தன் இடையில் கச்சைபோல கட்டிக் கொண்டார். குள்ளமான பூதமொன்றை ஏவினர், அந்தப் பூதத்தைத் தன் காலடியில் இட்டு மிதித்து நடனம் புரிந்தார் சிவன். பின்னர் யாகத் தீயில் எழுந்த மானையும், மழுவையும் பிடித்துத் தன் கரங்களில் வைத்துக் கொண்டார்."

"இவ்வாறு சிவபெருமான் தாருகாவனத்து ரிஷிகள் வாழும் வீதியில் சென்றபோது, பூதகணங்கள் இசைக் கருவிகளை வாசித்துக் கொண்டு முன்செல்ல, ஈசன், வீணை, உடுக்கை போன்றவற்றை இசைத்தபடி சென்றார். கால்களில் பாதரக்ஷை (செருப்பு) தோளில் புரளும் சடைக்கற்றை, சூலம் இவற்றோடு சிவபெருமான் சென்றார்."

"ரிஷிகளால் ஏவப்பட்ட மான் சிவனின் கைவிரல்களை நாக்கால் வருடிக் கொடுத்தது. பூதகணமோ தலையில் பலிபாத்திரம் சுமந்து வந்தது. அதில் ரிஷிபத்தினிகள் அன்னமிட்டனர். பரமன் "வட்டணை"* எனும் ஒரு வகை நடனம் ஆடிக்கொண்டு வீதியில் சென்றார்." 

(வட்டணை என்பதற்கு அகராதியில் இசையோடு தாளமிட்டுப் பாடி ஆடுதல் என்று இருக்கிறது. Beating music with the aid oc cymbals.)

இந்தக் காட்சியைத்தான் மாமன்னன் ராஜராஜனின் சிற்பிகள் இவ்வாலயத்தில் இருவிடங்களில் செதுக்கி வைத்திருக்கின்றனர். இராஜராஜன் கோபுரத்தின் தெந்திசைப் பகுதியில் புடைப்புச் சிற்பமாக இந்தக் காட்சி செதுக்கப் பட்டிருக்கிறது. மேல் இருகரங்களில் டமருகம், பாம்பு ஏந்தியபடி, கீழ் இடக்கரத்தில் கபாலமும், வலக்கரத்தில் இட்ட பிக்ஷையை உண்டுகொண்டும் வரும் காட்சி அது. பூதகணங்களில் இருவர் குடைபிடிக்க, இரு பூதகணம் சங்கு முழங்க, ஒரு பூதம் தாளமிட, ஒரு பூதம் கையை உயர்த்திப் பாடும் காட்சியைக் கண்டு களிக்கலாம். ரிஷப வாகனத்தில் சிவபெருமான் எழுந்தருளும் இந்தக் காட்சியில் நான்கு பெண்கள் பிக்ஷை இடுகின்றனர்.

இந்தக் காட்சியை திருநாவுக்கரசர் பெருமான் பாடுகிறார்.

"கார் ஆர் கமழ் கொன்றை கண்ணி சூடி
கபாலம் கையேந்தி கணங்கள் பாட
ஊரார் இடு பிச்சை கொண்டு உழலும்
உத்தமராய் நின்ற ஒருவனார் தாம்
சீர் ஆர் கழல் வணங்கும் தேவ தேவர்
திரு ஆரூர் திருமூலட்டானம் மேயார்
போர் ஆர் விடை ஏறிப் பூதம் சூழ
புலியூர் சிற்றம்பலம் புக்கார் தாமே."

சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரும் இதே காட்சியை நம் கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார் ஒரு பாடலில். அந்தப் பாடல்.

"ஊட்டிக்கொண்டு உண்பது ஓர் ஊண் இலர் ஊர் இடு பிச்சை அல்லால்
பூட்டிக் கொண்டு ஏற்றினை ஏறுவர் ஏறி ஓர் பூதம் தம்பால்
பாட்டிக் கொண்டு உண்பவர் பாழிதோறும் பல பாம்பு பற்றி
ஆட்டிக் கொண்டு உண்பது அறிந்தோமேல் நாம் இவர்க்கு ஆட்படாமோ"

மற்ற மன்னர்களைக் காட்டிலும் சிறப்பும், பெருமையும் பெற்று இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கழிந்தபின்னும் மாமன்னன் இராஜராஜனுக்கு விழா எடுப்பதன் நோக்கம், அவன் உருவாக்கிய ஒவ்வொரு சிற்பத்துக்குப் பின்னும் ஒரு வரலாற்றை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கிறான் என்பதும் ஒரு காரணம். இராஜராஜன் சிதம்பரம் போய் அங்கு மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தேவார ஏடுகளை எடுத்து, அழிந்தது போக எஞ்சியவற்றை நம்பியாண்டார் நம்பிகள் மூலம் தொகுத்துக் கொடுத்ததாக சொல்லப் படுகிறது. ஏடுகள் வேண்டுமானால் அவர் வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். ஆனால் வாய்மொழியாக தேவாரம் பாடப்பட்டு வழிவழியாக ஆலயங்களில் ஓதிக்கொண்டு இருந்த காரணத்தால்தான் மன்னன் அந்தத் தேவாரப் பாடல்களுக்கேற்ப இந்தச் சிற்பங்களை வடித்திருக்கிறான்.

சூரிய சந்திரர் உள்ளவரை தஞ்சை பெருவுடையார் ஆலயம் இராஜராஜேச்சரமும், அதனை உருவாக்கிய மாமன்னன் இராஜராஜனின் பெருமையும் உலகத்தில் நிலைத்து நிற்கும். அவன் வாழ்ந்த பூமியில், அவன் நடமாடிய மண்ணில் நாமும் பிறந்து நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே என்போன்றவர்களுக்குப் பெருமை. வாழ்க மாமன்னன் இராஜராஜன் புகழ்!

விந்தன்

விந்தன்

"எதை எழுதினாலும் அதை நான்கு பேர் பாராட்ட வேண்டும்
அல்லது திட்ட வேண்டும். இரண்டும் இல்லையென்றால்
எழுதுவதைவிட எழுதாமல் இருப்பது நன்று!" 

இந்தப் பொன்மொழியை உதிர்த்தவர் அமரர் கல்கி ரா.கிருஷ்ணமூர்த்தி. உதிர்க்கப்பட்டவர் கல்கியில் உதவி ஆசிரியராக இருந்த விந்தன்.

சாதாரணமாக தமிழ் எழுத்தாளர்கள் என்றால் முன்பெல்லாம் ஒருவகையான உருவகம் கொடுத்திருந்தார்கள். அப்படிப்பட்ட உருவகங்களிலிருந்து பலர் மாறுபட்டனர். அவர்களில் முதன்மையானவராக ஜெயகாந்தனைச் சொல்லலாம். அப்படிப்பட்டவர்களில் நாம் பார்க்கப் போகும் விந்தனும் ஒருவர்.

செங்கற்பட்டுக்கு அருகில் நாவலூர் எனுமிடத்தில் 1916இல் தோன்றியவர் கோவிந்தன். பள்ளிக் கல்வி அதிகம் பயிலாத கோவிந்தன் உழைப்பை நம்பினார். இரவுப் பள்ளியில் படித்தார். ஓவியம் கற்கப் போய் அதையும் பாதியில் விட்டார். ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் ஓவியப் பிரிவில் பணியில் அமர்ந்தார். அதிலிருந்து அச்சுக் கோர்க்கும் பணிக்குப் போனார். குட்டுப் பட்டாலும் மோதிரக் கையால் குட்டுப் படவேண்டும் என்பார்கள். இவர் அச்சுக் கோத்தது 'ஆனந்தவிகடன்' பிரஸ்சில். இவருக்குத் திருமணம் ஆயிற்று.

1941இல் கல்கி பத்திரிகை தொடங்கப் பட்டது. இவர் அங்கு அச்சுக்கோக்கும் பணிக்குச் சென்றார். ஆசிரியர் கல்கியின் எழுத்துக்கள் படித்து ரசிக்க அருமையாக இருந்தபோதும், அந்த எழுத்துக்கள் பிரம்ம லிபியாக இருக்கும் என்பர். அப்படிப்பட்ட கல்கியின் கையெழுத்தை பிழையின்றி அச்சுக்கோத்து அவரிடம் ஷொட்டு வாங்கியவர் கோவிந்தன். 

புதிய எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் ஆசிரியர் கல்கி, தன் பிரஸ்சில் வேலைபார்க்கும் கோவிந்தனையும் அவர் கதைகள் எழுதுவார் என்று தெரிந்துகொண்டு ஒரு கதை எழுதிக் கொண்டுவரச் சொன்னார். ஏதோ மனத்தைச் செலுத்தி அவர் பாணியில் அவர் மொழியில் ஒரு கதை எழுதிக் கொண்டு போய் ஆசிரியரிடம் கொடுக்க அவர் சொன்னது, "பேஷ், ரொம்ப நன்னாயிருக்கே, தொடர்ந்து எழுது" என்பதுதான்.

கல்கியில் வி.கோவிந்தன் என்பதை வி.ஜி. என்று இவர் எழுத ஆசிரியர் சொன்னார் 'விந்தன்' என்று பெயரை வைத்துக் கொள் என்றார். நாமகரணம் ஆயிற்று. அதிலும் கல்கியினால்.

சில பிரச்சினைகளை அங்கு அவர் சந்திக்க நேர்ந்தாலும், கல்கியின் அன்பு அவரை பத்திரிகைக்குத் துணை ஆசிரியராக ஆக்கியது. கல்கியில் பணியாற்றிய சமயம் அவர் படைத்த பல படைப்புகள் பாராட்டுகளைப் பெற்றன. எதிர்ப்புகளும் தோன்றின. அவருடைய 'முல்லைக் கொடியாள்', 'பாலும் பாவையும்' போன்றவை வெளியாகின. இந்த நிலையில் சினிமாவில் சேரும் ஆசையில் கல்கியை விட்டு விலகினார்.

டி.ஆர்.ராமண்ணாவின் 'வாழப்பிறந்தவள்' எனும் படத்துக்கு வசனம் எழுதினார். 'அன்பு' என்றொரு படம், அதில் வசனத்தோடு ஒரு பாடலையும் எழுதினார். சிவாஜியும் எம்.ஜி.ஆரும் இணைந்து நடித்த 'கூண்டுக்கிளி' எனும் படத்தில் வசனமும் சில பாடல்களும் எழுதினார். இவற்றில் கிடைத்த வருமானம் தந்த உற்சாகத்தில் "மனிதன்" என்றொரு இதழை வெளியிட்டார். தொடர்ந்து 'மணமாலை, 'சொல்லு தம்பி சொல்லு', 'பார்த்திபன் கனவு', 'குழந்தைகள் கண்ட குடியரசு' போன்ற படங்களுக்கும் வசனம் எழுதினார்.

பிழைக்க வழி தேடி மறுபடி 'தினமணி கதிர்' இதழில் சேர்ந்தார். அதில் ஓ மனிதா!, பாட்டில் பாரதம், எம்.கே.டி.பாகவதர் கதை, எம்.ஆர்.ராதா சிறைச்சாலை சிந்தனைகள் இப்படி பலவற்றை எழுதினார். வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் வயது ஆனதே தெரியவில்லை. மணிவிழா காணும் வயது வந்துவிட்டதாம். 1975இல் போதும் இந்த வாழ்க்கை என்றோ என்னவோ இவர் மாரடைப்பால் காலமாகிவிட்டார்.

விந்தன் எழுதிய எண்ணற்ற சிறு கதைகள் 92 கதைகள் அடங்கிய இரு பாகங்கள், ஆறு புதினங்கள், 'கண் திறக்குமா?', 'பாலும் பாவையும்', 'அன்பு அலறுகிறது', 'மனிதன் மாறவில்லை', 'காதலும் கல்யாணமும்', 'சுயம்வரம்' ஆகியவை அவர் பெயரைச் சொல்ல இருந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவற்றில் 'பாலும் பாவையும்' கல்கியில் தொடராக வந்தது. இந்த நாவல் இவருக்குப் பெரும் புகழைச் சேர்த்துக் கொடுத்தது. விந்தன் எழுதிய திரைப்படப் பாடல்களில் சிறப்பாகக் குறிப்பிட வேண்டுமானால், 'கூண்டுக்கிளி' படத்தில் வந்த "கொஞ்சும் கிளியான பெண்ணைக் கூண்டுக்கிளி ஆக்கிவிட்டு கெட்டி மேளம் கொட்டுவது சரியா? தப்பா?" என்ற பாடலை சொல்லலாம்.

தமிழர்கள், தமிழில் எழுதி புகழ் சேர்த்த எழுத்தாளர்களை ஓரளவுக்கேனும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமல்லவா? அந்த எண்ணத்தில்தான் 'விந்தனின்' வரலாறு தரப்படுகிறது. 

கரிச்சான்குஞ்சு

கரிச்சான்குஞ்சு

என்னதான் ஒரு எழுத்தாளர் சிறப்பாக எழுதியிருந்தாலும், அவருடைய படைப்புகளைப் பற்றி நான்கு பேர் பெருமைபட பேசினால்தான் அவர் யார் என்பது உலகுக்குத் தெரிய வரும். மக்களாகத் தேடிப் போய் ஒருவரிடம் இருக்கும் திறமையைப் போற்றும் வழக்கம் என்றும் இருந்ததில்லை. நான் ஒரு அமைப்பில் உறுப்பினராக இருந்து வந்தேன். அதன் தலைவர் அடிக்கடி சுற்றறிக்கைகள் ஆங்கிலத்தில் எழுதுவார். அவைகளைப் படித்தபின் உறுப்பினர்கள் அதிகம் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. தன்னுடைய எழுத்துக்களை ஆகா, ஊகூ என்றெல்லாம் மற்றவர்கள் பாராட்டவேண்டும், தன்னுடைய ஆங்கிலப் புலமையை மற்றவர்கள் புகழ்ந்து பேச வேண்டும் அதன் மூலம் தான் ஒரு சிறந்த தலைவர் என்பது நிலைநாட்டப்பட வேண்டுமென்பது அவருடைய கருத்து. அதற்காக ஒருசிலரைத் தூண்டிவிட்டு ஆங்காங்கே பேச வைத்தார். இந்த கைத்தடிகள் ஒவ்வொரு உறுப்பினரிடமும் சென்று சுற்றறிக்கை படித்தீர்களா, அடடா, என்ன ஆங்கில நடை. இதுபோல எழுத யாருக்கு வரும் என்றெல்லாம் பேசித்திரிவார்கள். கால ஓட்டத்தில் சும்மா கிடந்தவனுக்கும், ஓகோ, இவர் நன்றாக ஆங்கிலம் எழுதுகிறார் போலிருக்கிறது என்கிற எண்ணம் ஏற்பட்டுவிட்டது. இது ஒரு வகை!

ஆனால், நான் இப்போது சொல்லப்போவது மற்றொரு வகை. கல்கி, தி.ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன் போன்ற சிறந்த கதாசிரியர்கள் போல தமிழகத்தில் கரிச்சான்குஞ்சு என்கிற புனைப் பெயரில் கதைகள் எழுதிவந்த ஒரு சிறந்த கதாசிரியரும் இருந்தார். ஆனால் ஏனோ தெரியவில்லை, அவரைப் பற்றி அதிகம் யாரும் பேசக்காணோம். ஆகையால் அவரைப் பற்றிய வரலாற்றுச் சுருக்கத்தை இங்கு வெளியிடலாம் என்று இதனை எழுதுகிறேன். 

கரிச்சான்குஞ்சு எனும் இந்த மூத்த தலைமுறை எழுத்தாளரை வயதில் மூத்த சிலர் நினைவில் வைத்திருக்கலாம். ஆனால் இளைஞர்களுக்கு இவரைப் பற்றி தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. கரிச்சான்குஞ்சுவின் இயற்பெயர் ஆர்.நாராயணசாமி. இவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை பேராசிரியர் கே.ஜி.சேஷாத்ரி எழுதி சாகித்ய அகாதமி வெளியிட்டிருக்கிறது.

இவர் மன்னார்குடியில் இருக்கும் தேசிய உயர்நிலைப் பள்ளியில் தமிழாசிரியராக இருந்தவர். இவர் பிறந்தது நன்னிலம் அருகிலுள்ள சேதினிபுரம். 1919 ஜூலை 10 இவர் பிறந்த நாள். தந்தையார் இராமாமிருத சாஸ்திரி, தாய் ஈஸ்வரி அம்மாள். தந்தையார் இளமையிலேயே மறைந்துவிட்டதால், தாயார் வறுமை காரணமாக குடந்தையில் ஒரு சத்திரத்தில் சமையல் வேலை செய்து வந்தார். வறுமை காரணமாக இவர் தாய்மாமன் இருந்த பெங்களூரில் சம்ஸ்கிருதம், வேதம் பயின்றார். மதுரையில் வந்து தமிழும், சம்ஸ்கிருதமும் பயின்று வித்வான் சிரோமணி பட்டம் பெற்றார். 

தொடக்கத்தில் சென்னையில் இராமகிருஷ்ணா பள்ளியில் தமிழாசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். அதன்பின் கும்பகோணம் நேட்டிவ் உயர்நிலைப் பள்ளி, விஷ்ணுபுரம் உயர்நிலைப் பள்ளி அதன்பின் தொடர்ச்சியாக மன்னார்குடி தேசிய உயர்நிலைப் பள்ளியில் என்று ஆசிரியத் தொழிலில் ஈடுபட்டார். 

இவருடைய எழுத்துப் பணி "மலர்ச்சி" எனும் கலைமகளில் 1940இல் வெளியான கதையோடு ஆரம்பமாகியது. இவருடைய சமகால எழுத்தாளர்களாக இருந்த தி.ஜானகிராமன், கு.ப.ராஜகோபாலன், எம்.வி.வெங்கட்ராம், ஆகியோரும் இவருடைய நண்பர்களே. அந்தக் காலத்தில் திருச்சியிலிருந்து "சிவாஜி" எனும் இதழ் வெளியாகியது. இதன் ஆசிரியர் திருலோக சீதாராம். இந்த "சிவாஜி"யில் இவர் தொடர்ந்து எழுதினார்.

வாழ்க்கையில் கஷ்டம் ஒன்றையே கண்டுவந்த இவருக்கு நல்ல மகள் கிடைத்து, அவர் மூலம் இவருக்கு நிம்மதியான வாழ்க்கையும் அமைந்தது. இவருடைய வாழ்வு 1992 ஜனவரி 19ஆம் தேதி முடிவடைந்தது. இவர் தனது வாழ்நாளில் சுமார் 200 சிறுகதைகளும், ஒரு புதினம், பல மொழிபெயர்ப்புகள் இவற்றைத் தமிழ் மொழிக்குத் தந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

கரிச்சான்குஞ்சுவின் சிறுகதைத் தொகுதிகள் 11 வெளியாகியிருக்கின்றன. அவை:--

1. காதல் கல்பம்
2. குபேர தரிசனம்
3. வம்ச ரத்தினம்
4. தெய்வீகம்
5. அன்றிரவே
6. கரிச்சான்குஞ்சு கதைகள்
7. சுகவாசிகள்
8. தெளிவு
9. கழுகு
10. ஒரு மாதிரியான கூட்டம்
11. அம்மா இட்ட கட்டளை

புதினம்: "பசித்த மானிடம்".

வரலாறு: 1. சங்கரர் 2. கு.ப.ரா. 3. பாரதி தேடியதும் கண்டதும்

மொழிபெயர்ப்புகள்: 1. இந்தியத் தத்துவ இயலில் நிலைத்திருப்பனவும் அழிந்தனவும்.
2. தொனி விளக்கு

இவருடைய "காதல் கல்பம்" எனும் சிறுகதை ஒரு கப்பல் பயணம் பற்றியது. இங்கிலாந்திலிருந்து கிளம்பிய பாய்மரக் கப்பலில் இந்தியா வந்தவர்கள் பற்றிய இந்தக் கதையில் பயணம் செய்யும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு இருந்த அபிப்பிராயம், உதவாக்கறை ஆட்களும் இந்தியா சென்றால் செல்வந்தனாகலாம் என்பதுதானாம். அதில் பயணம் செய்த ஒரு இளைஞன் பற்றிய கதை இது. இந்தக் கதையில் கதாபாத்திரங்களுக்குப் பெயர்கள் கிடையாது. 

"லக்ஷப்பாட்டி" என்றொரு கதை. 1967 "சிவாஜி" ஆண்டு மலரில் வெளியானது. அதில் ஒரு பாட்டி, தன் ஏழை பேரனுக்கு, அவன் தனக்கு சேவை செய்ததைப் பாராட்டி "இதோ பார் அம்பி! உனக்கு இரண்டு லட்சம் தருகிறேன். இனிமேல் உனக்கு முன்னேற்றம்தான்" என்று ஒரு பொட்டணத்தைக் கொடுக்கிறாள். பேரன் பிரித்துப் பார்க்க அதில் இருந்தது திருநீறு. அதில் அவள் லக்ஷம் தடவை ராமநாமாவை எழுதி எழுதி வைத்ததாம். இப்படி முடிகிறது கதை.

"அம்மா" என்றொரு கதை. வானொலியில் ஒலிபரப்பப்பட்டது. அன்றைய நடுத்தர குடும்பத்தின் வறுமை, கஷ்டங்கள், பெண்களின் தியாகம் இவற்றை விளக்கும் கதை இது.

"காதல் காவியம்" என்ற கதை 1973இல் வெளிவந்தது. இந்தக் கதை மனவருத்தத்தில் இருந்த ஒரு தம்பதியரை இணைத்து வைத்ததாம். அதுதான் கதை. 

"புதிய நசிகேதன்" எனும் கதை 1973இல் வெளிவந்ததுதான். பாதுகாப்புப் படை வீரர்கள் இருவர் பற்றிய கதை இது. இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில் இந்தியா நோக்கி வந்த ஜப்பானிய படைக்கும், இந்தியப் படைக்கும் நடந்த போர் பற்றிய விவரங்கள். வரலாற்றுச் செய்திகளை உள்ளடக்கியது இது.

கரிச்சான்குஞ்சுவின் கதைகள் பெரும்பாலும் மனித உணர்வுகளைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கும். அவர் காலத்தில் இவருடைய பெருமையை எழுதுலகம் நன்கு புரிந்து கொண்டிருந்தது. இதற்கு ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சொல்லலாம். ஒருமுறை இவர் சென்னை சென்றார். கையில் இருந்த பணமெல்லாம் செலவாகிவிட்டது. ஊர் திரும்ப பணம் இல்லை. இவர் "ஆனந்தவிகடன்" அலுவலகம் சென்றார். அங்கு போய் ஆசிரியரிடம் ஐந்து ருபாய் பணம் கடனாக வேண்டும், ஊர் போய்ச்சேர்ந்து கதை எழுதி அனுப்பி கடனைத் தீர்த்து விடுகிறேன் என்றாராம். அவரோ, அங்கேயே உட்கார்ந்து கதையை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுப் பணம் வாங்கிச் செல்லும்படி சொன்னார். இவரும் அப்படியே அங்கேயே உட்கார்ந்து ஒரு கதை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுப் பணம் வாங்கிக் கொண்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தாராம். எப்படி இருக்கு?

இவரைப் பற்றி இன்னொரு செய்தியும் கூட சுவாரசியமானது. இவருடைய தோற்றம் தலையில் குடுமி, வேதப் படிப்பு, நெற்றியில் பட்டை திருநீறு, சந்தனக் கீற்று, ஆனால் இவர் ஒரு கம்யூனிச சித்தாந்தவாதி. கும்பகோணத்தில் ஒரு சமயம் கம்யூனிச இயக்கம் சார்ந்த பீப்பிள்ஸ் வார் குரூப் நடத்திய ஊர்வலத்தில் "புரட்சி ஓங்குக!" என்று கோஷமிட்டுக் கொண்டு முன்வரிசையில் சென்றவர் இந்தக் கரிச்சான்குஞ்சு. இப்போது புரிகிறதா கரிச்சான்குஞ்சு யார் என்று?

உலக சர்வாதிகாரிகளின் கோர முடிவுகள்

உலக சர்வாதிகாரிகளின் கோர முடிவுகள்

நாற்பத்தி இரண்டு ஆண்டுகள் உலக பயங்கரவாதத்தை ஊக்கி வந்தவரும், அமெரிக்கர்களாலும் மற்ற உலக சமாதானவிரும்பிகளாலும் "Mad Dog" என வர்ணிக்கப்பட்டவருமான லிபிய அதிபர் மும்மர் கடாஃபி காட்டில் வேட்டையாடப்படும் மிருகத்தைப் போல வேட்டையாடப்பட்டு, அரைகுறை உயிரோடு சாலைகளில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு கோரமாகச் சுடப்பட்டு இறந்த செய்தியைப் பார்த்தோம், கேட்டோம். என்னதான் வாழ்நாள் முழுவதும் சர்வ அதிகாரங்களோடும், மக்களை அச்சத்திற்காட்பட வைத்தபோதும், இதுபோன்ற சர்வாதிகாரிகளின் முடிவு இப்படித்தான் அமைந்து விடுகிறது. இது இறைவனின் கட்டளை போலும்.

இவருக்கு முன்பும் பல சர்வாதிகாரிகள் இருந்திருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட இப்படிப்பட்ட கோர முடிவுகள் இவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்குமா? தெரிந்துதான் இருக்கும். அப்படியிருந்தும் இவர்கள் ஏன் சர்வாதிகாரிகளாக, மக்களைக் கொடுமைப் படுத்தி அவர்களுடைய எதிர்ப்பை, ஆத்திரத்தை எதிர்கொண்டு இப்படி பரிதாபமாக உயிரிழக்க முன்வரவேண்டும். ஏன் தெரிந்தே பாழ் நரகக் குழிக்குள் அழுந்த வேண்டும்? இதெல்லாம் இவர்களுக்கும் ஒரு படிப்பினையாக இருக்க வேண்டாமா?

இவற்றைப் பற்றி யோசிக்கும் போது ஒரு உண்மைதான் புலப்படுகிறது. சர்வ வல்லமையும், சர்வ ஆளுமையும், சர்வ அதிகாரங்களும் அமைந்து விடுகிறபோது அறிவுக்கண் மூடிக் கொண்டு விடுகிறது. அது நியாயங்களைப் பார்ப்பதில்லை; மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. மக்கள் ஆற்றாது அழுத கண்ணீரைத் துடைக்க முயற்சி செய்வதில்லை. ஆணவம் ஒன்றே மனம் முழுவதும் வியாபித்து விடுகிறது. விளைவு? இதுதான்.

நாஜி ஜெர்மனியின் அடால்ப் ஹிட்லர்:

இரண்டாம் உலக யுத்தம் நடந்த காலத்தில் யூதர்களுக்கு எதிரான மனித இனக் கொடுமைகளை ஈவு இரக்கம் இல்லாமல், அரக்க உள்ளத்தோடு அரங்கேற்றியவர் ஹிட்லர்.

முதல் உலகப் போரில் ஈடுபட்ட ஒரு போர்வீரன், தன் பேச்சுத் திறமையால், தோற்றத்தால், நடத்தையால் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்டவராகத் திகழ்ந்த அடால்ஃப் ஹிட்லர், நல்லவிதத்தில் மாறுபட்டிருக்கலாமே! அப்படியில்லாமல் கொடுமை, இரக்கமின்மை, ஆணவம் இவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அறிவுக்கண் மூடிவிட அநியாயங்களைக் கூச்சமில்லாமல் அரங்கேற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

உலகம் ஒரு கோரமான போரைக் கண்டது. லட்சக்கணக்கில் மனித உயிர்கள் கருகி, சுடப்பட்டு, உயிர் இழந்தனர். நாடுகள் கபளீகரம் செய்யப்பட்டன. போலந்து வீழ்ந்தது. பிரான்சும் மற்ற ஐரோப்பிய நாடுகளும் ஹிட்லரின் மின்னல்வேகத் தாக்குதல்களால் செயலிழந்தன.

சோவியத் ரஷ்யாவுடன் செய்துகொண்ட சமாதான ஒப்பந்தம் மீறப்பட்டது. ஹிட்லரின் ராக்ஷசப் படைகள் சோவியத் யூனியனுக்குள் மாப்பிள்ளை போல நுழைந்து முன்னேறியது லெனின்கிராட் வரையிலும். அப்போது பனிக்காலம் தொடங்கவே ஜெர்மானியப் படை துவண்டது, பனியைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அவலம் ஏற்பட்டது. அதுவரை பின்னோக்கி ஓடிய ரஷ்யப் படை வெகுண்டெழுந்தது. நாசிப்படைகளை நாசம் செய்யத் தொடங்கியது. திரும்ப வந்த வழியே ஓடினார்கள், ஓடினார்கள் ஜெர்மானியர்கள்.

ரஷ்யர்களும் விடாமல் துரத்தித் துரத்தியடித்தார்கள். அந்த ஓட்டம் பெர்லின் நகரத்தின் பதுங்கு குழியொன்றுள் ஹிட்லரும், அவர் காதலியும் ஓர் அவசரத் திருமணம் புரிந்துகொண்டு தங்களையே போர்த்தீயில் ஆஹுதியாக்கிக் கொண்டு சுவடுபடாமல் மாண்டுபோன நிகழ்வும் நடந்தேறியது. இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் அந்த ஹிட்லர் ஆடிய ஆட்டம்?

அடடா! மனிதகுலம் இனி நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாத கொடுமைகள். அதில் மிச்சம் மீதி இருந்த கொடுமையாளர்கள் நியூரம்பர்க் நகரில் நடந்த நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டு மின்சார நாற்காலியில் தங்கள் நல்லுயிரை நல்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. வரலாறு ஒரு நீதிபதியாகத்தான் நடந்து கொள்கிறது.

ஹிட்லரின் அந்த கடைசி நிமிடங்கள். ............

தனது தளபதிகள், நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்கள் கூடி தரைக்கடியில் அமைந்த அந்த பங்கரில் அவசர ஆலோசனை நடந்தது. வேறு வழியில்லை. சோவியத் படைகள் தங்களை நெருங்கி வந்துவிட்டன. மேற்கத்திய நேச நாட்டுப் படைகள் இரு திசைகளில் பெர்லினுக்குள் நுழைந்து விட்டன. பிரான்சின் டி கால் ஒரு புறம், இங்கிலாந்தின் மாண்ட்கோமரி மறுபுறம், உள்ளே நுழைந்துவிட்ட அமெரிக்க ரஷ்யப் படைகள். இப்போதோ இன்னும் சிறிது நேரத்திலோ நம்மை கோழி பிடிப்பது போல அமுக்கிவிடுவார்கள். அதன்பின் நடைபெறப்போகும், அவமானங்கள், தண்டனைகள், மக்களின் வெறித்தனமான கோபத்தின் வெளிப்பாடுகள் இவைகள் எல்லாம் நம்மை அலங்க மலங்கடிக்கப் போகின்றன. என்ன செய்யலாம்?

1945 ஏப்ரல் மாதம் 30ஆம் தேதி. பெர்லின் நகரைக் காக்கும் நாசி படைவீரர்கள் துப்பாக்கி தோட்டக்கள், பீரங்கிக் குண்டுகள் எதுவும் இல்லாமல் தவிக்கிறார்கள் என்ற செய்தியை பீல்டு மார்ஷல் கீட்டெல் என்பார் ஹிட்லரிடம் சொல்கிறார். தனது முடிவு நெருங்கிவிட்டதை அறிந்த ஹிட்லர் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் அவசரத் திருமணம் செய்துகொண்ட ஈவா பிரானுடனும் சேர்ந்து தனது உயிர்த்தியாகத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். இல்லாவிட்டால் ரஷ்யர்களின் இரும்புப் பிடியில் சிக்கி பிராணனை விட வேண்டியிருக்குமே!

சயனைட் குப்பிகளை உட்கொண்டு இறக்கலாமா? சரி,  அது சரிவர வேலைசெய்யுமா என்பதை ஒரு நாய்க்கும் அதன் குட்டிகளுக்கும் கொடுத்துப் பார்த்து, அவை உடனடியாக சரிந்து மாண்டதைக் கண்டு, இது வேலை செய்யும் என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். தரைக்கடியில் உள்ள பங்கரில் ஹிட்லரின் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான அத்தனை எஸ்.எஸ். நாசிப் படைத் தலைவர்களும் கூடினர். பேச்சு மறைந்து அமைதி நிலவியது.

அப்போது ஹிட்லரும், ஈவாவும், அந்த பங்கரில் உள்ளுக்குள் உள்ளாக இருந்த மற்றொரு பங்கருக்குக் கதவை தாளிட்டுக் கொண்டு செல்லுமுன்பாக துணைக்கு நின்ற அத்தனை நாசிக்களிடமும் பிரியாவிடை பெற்றனர். பலமுறை, பலரும் முயன்றும் கொல்ல முடியாத ஹிட்லரின் உயிர் அன்று அவராலேயே பறிக்கப்பட விருந்தது.

ரஷ்யப் பிடியில் சிக்க வேண்டும். வேண்டாம் அந்தக் கொடுமை. அவர்களிடம் மிலான் நகரில் முசோலினி பட்டபாடுதான் தெரியுமே! 3.30 மணி. உலகத்தை அஞ்ச வைத்துக் கொண்டிருந்த ஹிட்லர் தனது கைத்துப்பாக்கியை எடுத்துத் தலையில் வைத்துக் கொண்டு சுட்டுக்கொண்டார். உலகமே அஞ்சிய அந்த உயிர் உடனடியாகப் பிரிந்தது. தலையிலிருந்து குருதி கொப்புளிக்க அருகிலிருந்த சோபாவில் சரிந்தது ஹிட்லரின் உடல். பக்கத்திலிருந்து மேஜையில் முட்டி நின்றது அவரது தலை. அருகிலிருந்த ஈவா சையனைட் விஷக் குப்பியை எடுத்துக் கடித்தாள். அவர் உயிர் பிரிந்து உடல் சரிந்தது.

முன்கூட்டியே நாசி அதிகாரிகளுக்கு இடப்பட்ட கட்டளைக்கிணங்க இவ்விருவர் உடலும் பங்கருக்கு வெளியே இழுத்து வரப்பட்டு நாலைந்து கேன் பெட்ரோலை அவற்றின் மீது ஊற்றி தீக்குச்சியொன்றை உரசி அவற்றின் மீது வீசப்பட்டது. உலகத்தை உரையவைத்த அவ்வுடல் தீப்பற்றி எரியத் தொடங்கியது. மணித்துளிகள் கரைந்து இரண்டு மணியானபின் அவையிரண்டும் கரிக்கட்டைகளாக மாறின. அந்த கரிக்கட்டைகளை ஒன்று திரட்டி சாம்பரை பூமிக்கடியில் அமைந்திருந்த பதுங்கு குழியொன்றில் பதுக்கி வைக்கப்பட்டது.

இப்படி அமைந்தது அந்த சர்வாதிகாரியின் முடிவு. "ஆடிய ஆட்டமென்ன, தேடிய செல்வமென்ன, கூடுவிட்டு ஆவிதான் போனபின்னே கூடவே வருவதென்ன" என்று நமது டி.எம்.எஸ். பாடிய வரிகள் நினைவுக்கு வருகிறதல்லவா? ஆம்! அதுதான் 'தன் வினைத் தன்னைச் சுடும்' எனும் வரிகளுக்கு விளக்கம்.

இத்தாலிய சர்வாதிகாரி பெனிட்டோ முசோலினி:

உலகமே திடுக்கிடும் வண்ணம், ஹிட்லருக்கும் முன்னோடியாய் வாழ்ந்த சர்வாதிகாரி பெனிட்டோ முசோலினி. இத்தாலி மட்டுமல்ல, உலக நாடுகளே இவரது ஃபாசிஸக் கொள்கையால் ஆட்டம் கண்டிருந்த நேரம். போரின் உக்கிரம் தாங்கமுடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

முசோலினிக்கு ஏற்பட்ட நிலை என்ன தெரியுமா? 'கரடி விட்டால் போதும் கம்பளி மூட்டை வேண்டாம்' என்கிற நிலை. அது என்ன?

ஒரு ஆற்றில் வெள்ளப் பெருக்கெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கரையில் இருந்த ஒருவன் ஆற்று வெள்ளத்தில் கருப்பாக ஒரு மூட்டை அடித்துக் கொண்டு வருவது தெரிந்தது. அதோ! ஒரு கம்பளி மூட்டை, அதை இழுத்துக் கொண்டு வருகிறேன் பார் என்று வெள்ளத்தில் குதித்து நீந்திப் போய் அந்த மூட்டையைப் பிடித்தான். அது ஒரு கரடி. வெள்ளத்தில் சிக்கியிருந்த அந்தக் கரடி ஒரு பிடிமானம் கிடைத்ததும் இவனை நன்றாக இறுகப் பிடித்துக் கொண்டது. இவன் மூச்சுத் திணறினான். ஐயோ! எனக்குக் கம்பளி மூட்டை வேண்டாம், இந்தக் கரடி விட்டால் போதும்! என்று கதறி அழுதானாம். பிறகு என்னவாயிற்று! என்ன ஆகவேண்டுமோ அது ஆகியிருக்கும்.

சரி! இனி முசோலினியிடம் வருவோம். போரின் திசை மாறத் தொடங்கியது. இத்தாலிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொண்டர்களும், ரஷ்யப் படையினரும் முசோலினியைத் தேடி அலைந்தனர். இவர் எப்படியாவது இத்தாலியை விட்டு வெளியேறி ஹிட்லர் இருக்குமிடம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டால் போதும் என்று ஓட்டமெடுத்தார். அவருடன் அவருடைய காதலியும், நடிகையுமான கிளாரா பெத்தாசி, பாசிச கட்சித் தலைவர்கள் பதினைந்து பேர் ஆகியோருடன் ஓடத் தொடங்கினார். தோல்வியின் விளிம்பில் இருந்து கொண்டு உயிர் பிழைத்தால் போதுமென்று ஓட்டமெடுத்த முசோலினியை விதி துரத்திக் கொண்டு வந்தது.

 1945ஆம் வருஷம் ஏப்ரல் மாதம் 27ஆம் தேதி, முசோலினியும் அவர் காதலியும் மிலான் நகரில் ஒரு விடுதியில் ரகசியமாகத் தங்கியிருந்துவிட்டுக் காலையில் மாறுவேடம் தரித்து, ஜெர்மானிய ராணுவ உடையில் தப்பி ஓட முயற்சி செய்கிறார்கள். வழியில் சில இத்தாலிய கம்யூனிஸ்ட் வீரர்கள் இவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டு பிடித்து விடுகிறார்கள். அவர்களிடம் இவர் அப்போது சுதேசியம் பேசுகிறார். நானும் இத்தாலிக்காரன், நீங்களும் இத்தாலிக் காரர்கள், எங்களை எப்படியாவது போக விட்டுவிடுங்கள், நாங்கள் ஹிட்லரிடம் சென்று சேர்ந்து விடுகிறோம் என்று கெஞ்சினார் முசோலினி.

ஐயோ பாவம்! ஒழிந்து போகட்டும் என்று சுதேசி உணர்வுடன் அந்த இத்தாலியர்கள் இவரை விட்டுவிட்டார்கள். மேலும் சிறிது தூரம்தான் சென்றிருப்பார்கள். மறுபடியும் மிலானிலிருந்து சிறிது தூரத்திலிருந்த கிராமமொன்றில் ஒரு கூட்டத்தாரிடம் சிக்கிக் கொண்டனர். இவரது விதி. அவர்கள் ரஷ்ய கம்யூனிஸ்டுகள். இவருடைய சுதேசிக் கெஞ்சல்கள் அவர்களிடம் எடுபடுமா? பிடித்தார்கள். நடுத்தெருவில் முசோலினியையும், அவருடைய காதலியையும், கூட வந்த பாசிஸ்டுகளையும் சுட்டுக் கொன்றார்கள். எப்படி?

வாழ்நாளெல்லாம் உத்தரவிட்டே பழகிவிட்டதால் பழக்க தோஷத்தால், தன்னைச் சுட வந்த சிப்பாய்க்கும் இவர் உத்தரவு பிறப்பித்தாராம். "என் நெஞ்சிலே சுடு!" என்று. எப்போதும் அவர் உத்தரவு எத்தனை சீக்கிரம் நிறைவேற்றப்படுமோ, அதே போல அவனும் உடனே சுட்டான். முதல் குண்டு நெஞ்சில் பாய்ந்ததும் கீழே சரிந்து வீழ்ந்தார் முசோலினி. ஆனால் உயிர் பிரியவில்லை. கிட்டே வந்து பார்த்த சிப்பாய் உயிர் இருக்கிறது என்பது தெரிந்ததும் மீண்டுமொரு முறை நெஞ்சைக் குறிபார்த்து சுட்டான். முசோலினி பிணமானார்.

 பிணமாகிக் கீழே விழுந்து கிடந்த இவர்களுடைய பிணங்களை எத்தனை அவமானப் படுத்த வேண்டுமோ அத்தனை அவமானங்களைச் செய்தார்கள்.  பிணங்களின் முகத்தில் சிறுநீர் கழிக்க மக்கள் க்யூவில் நின்றார்கள். பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு மிலான் நகருக்கு வந்து நள்ளிரவில் அங்குள்ள ஒரு பெட்ரோல் ஸ்டேஷனுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து போட்டனர். பின்னர் இவர்களை ஒரு கூரையின் விட்டத்தில் தலைகீழாகக் கட்டி தொங்கவிட்டார்கள்.

 பகல் பொழுதானதும் மக்கள் வந்து பார்த்து இப்படித் தொங்கும் இவர்களில் முசோலினியும் இருப்பது கண்டு செய்தியை ஊர் முழுவதும் பரப்பினார்கள். மக்கள் துக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக உற்சாகத்தில் திருவிழாவாகக் கொண்டாடினார். பிணத்துக்குத் தரவேண்டிய மரியாதையைக்கூட மக்கள் இந்தப் பிணங்களுக்குத் தரவில்லை. மணிக்கணக்கில் மக்கள் பிணங்களின் முகத்தில் காரித் துப்பினார்கள்; காலால் உதைத்தார்கள், கல்லால் அடித்தார்கள்; கையில் கிடத்ததையெல்லாம் எடுத்து அடித்தார்கள்.அப்படி ஊரும், நாடும் வெறுக்கும் அளவுக்கு அவர் நடந்து கொண்டதாலா?

சர்வாதிகாரிகள் ஆட்டம் போடும் வரை சரிதான். வீழ்ந்து விட்டால் என்ன நடக்கும்? ஆம்! முசோலினிக்கு நடந்தது போலத்தான் நடக்கும். அவர் பிணத்தை மக்கள் படுத்திய பாட்டில் அவர் தலை உடைந்தது. ரத்த விளாராக அந்தப் பிணங்கள் மிலானில் தொங்கின. கசாப்புக் கடைகளில் மாமிசங்கள் தொங்கவிடப்படுவதைப் போல. சாதாரணமான நாட்களில் இதுபோன்ற காட்சிகள் நமது வயிற்றைப் பிசையும். வேதனையைத் தரும். ஆனால்? இங்கு, இப்போது? அவர்கள் உடல்கள் பட்ட பாடு, அவர்கள் அதுநாள் வரை அனுபவித்த சுகம், செளகரியம், ஆடம்பரம் அனைத்தும் கிழித்துத் தொங்கவிடப்பட்டது போல இருந்தது.

வேண்டாம். இனி எவருமே சர்வாதிகாரியாக ஆகவேண்டாம். நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் சந்தர்ப்பங்கள் அவ்வப்போது இதுபோன்ற சர்வாதிகாரிகளை உருவாக்கிக் கொண்டுதானே இருக்கிறது. யார், எப்போது சர்வாதிகாரியாக ஆவார் என்பது யாருக்குத் தெரியும்? சரித்திரம் தரும் பாடங்களைப் புரிந்து கொள்வோம்.

ருமானியா நாட்டின் சர்வாதிகாரி நிக்கோலஸ் சேசஸ்கோ:

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு ஐரோப்பா கண்டம் முழுவதும் கிட்டத்தட்ட சிவப்பாக மாறியது. மாபெரும் நாடான சோவியத் யூனியனின் வலுவான இரும்புக் கரங்கள் ஐரோப்பிய நாடுகளை கம்யூனிச நாடாக ஆக்கியது. மாறியது மட்டுமல்ல, அந்த நாடுகளின் மீதான சோவியத் யூனியனின் இரும்புப் பிடியும் தொடர்ந்து இருந்து வந்தன. அவர்களுக்கு எதிராக எழும் எந்த மக்கள் கிளர்ச்சிகளும் இரும்புக் கரம் கொண்டு நசுக்கப்பட்டன.

ஹங்கேரியில் இம்ரே நாகியின் தலைமையில் நடந்த வர்க்கப் புரட்சி, ரஷ்ய டாங்குகளின் இரும்புச் சக்கரங்களால் நசித்து ஒழிக்கப்பட்டது. புடாபெஸ்ட் நகரம் ரத்தக்களரியாக மாறியது. ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் உயிர் துறந்தவர் போக மிச்சமுள்ளவர்கள் அண்டாவ் நதியின் பாலத்தைக் கடந்து ஆஸ்திரியா நாட்டுக்குள் நுழைந்து உயிர் பிழைத்தார்கள். அதன் பிறகு பல ஆண்டுகள் ஐரோப்பா ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தது. காரணம் மக்களின் கழுத்தை அழுத்தி வந்து அடிமைத் தளை.

இந்தச் சூழ்நிலையில் ருமானியாவை நிக்கோலஸ் சேசஸ்கோ எனும் சர்வாதிகாரி ஆண்டு வந்தார். அவருடைய ஆடம்பரமான மாளிகையும், வாழ்க்கை முறைகளும், ஆடை ஆபரணங்களும், கம்யூனிஸ்டுகள் வெறுக்கும் முதலாளி வர்க்கத்தின் ராஜாக்கள்கூட பெற்றிருக்க வில்லை என்பது உலக நாடுகளின் கணிப்பு.

 புக்காரஸ்ட் நகரத்து மக்கள் எழுச்சி பெற்றார்கள். மெல்ல சிவப்பு நாடுகளில் ஜனநாயக மூச்சுக் காற்றைச் சுவாசிக்க விரும்பிய மக்கள் தெருவுக்கு வந்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்யத் தொடங்கினார். புக்காரஸ்ட் நகரம் விதிவிலக்கல்ல. அதிலும் ருமானியாவில் நடந்த அடக்குமுறை, ஆடம்பரம் இவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட சாதாரண மக்கள் உயிரையும், உடைமைகளையும் இழக்கச் சித்தமாகத் தெருவுக்கு வந்தார்கள்.

போராட்டம் வலுவடைந்தது. உலகத்து மக்கள் பார்வை ருமானியாவின் பக்கம் விழுந்தது. கம்யூனிசத்தின் ஆணிவேரே ஆட்டம் கண்டு கொண்டிருந்த தருணத்தில் இவர் மட்டும் என்ன சாதித்து விட முடியும். மக்கள் சக்திக்கு முன்னால் சர்வாதிகார ஆட்சி நிலைத்து நிற்க முடியுமா? நிக்கோலஸ் புரிந்து கொண்டு விட்டார். தனது நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன என்பதையும் புரிந்து கொண்டார். எப்படியாவது தப்பிப் பிழைத்து ஓடிவிட்டால் என்ன என்று எண்ணினார். முயற்சி செய்தார். ஆனால் முடியவில்லை. கண்களில் எண்ணெயை விட்டுக் கொண்டு காவலிருக்கும் மக்கள் பிடித்து விட்டனர்.

இந்த நிலையில் 1989ஆம் வருஷம் புரட்சி கரைகடந்து சென்றது. மக்கள் அண்ணாந்து பார்க்கக்கூட பயந்திருந்த அதிபரின் மாளிகைக்குள் மக்கள் வெள்ளம் புகுந்தது. சர்வாதிகாரி தப்பிப்போக முடியாதபடி வளைத்துப் பிடிக்கப்பட்டதோடு மக்கள் நீதிமன்ற விசாரணைக்கும் உட்படுத்தப்பட்டார். நீதியின் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தப்பட்டனர்.

மக்களின் வெறுப்புப் பார்வைகள் சுட்டெரிக்க இவர்கள் விசாரணை நடைபெற்றது. ஏராளமான சொத்துக்களைக் குவித்து வைத்திருப்பது தவிர படுகொலைகள் உள்ளிட்ட பல குற்றச்சாட்டுகள் இவர்கள் மீது. பயத்தில் உடல் நடுங்க இவரும், இவரது மனைவி எலினாவும் விசாரணையை எதிர் கொண்டனர். விசாரணை வெறும் 90 நிமிடங்கள் நடந்தது. .

 தீர்ப்பு? ஆம்! உலகத்து சர்வாதிகாரிகளுக்குக் கிடைத்த தீர்ப்புதான் நிக்கோலஸ் சேசஸ்கோவிற்கும். என்ன செய்வது? துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு இறக்க வேண்டும் என்பது நீதியின் ஆணை. கணவன், மனைவி இருவரையும் தனித்தனியாகச் சுட்டுக் கொல்வது என்று முதலில் தீர்ப்பளித்தனர். ஆனால் அவர்கள் அழுது புரண்டு இருவரையும் ஒருசேர கொன்றுபோட வேண்டினர்.

சரி உங்கள் விருப்பப்படியே இருவரையும் ஒருசேர சுட்டுக் கொல்கிறோம் என்றனர். செய்தும் முடித்தனர். எப்படி? தீர்ப்பு சொன்னவுடன் இருவர் கைகளையும் பின்புறம் சேர்த்துக் கயிற்றால் கட்டினர். எலினாவால் அப்படி இறுக்கமாகக் கட்டியதைத் தாங்க முடியாமல் வலி வலி என்று கதறி அழுதாள். சிப்பாய்கள் இரக்கம் காட்டவில்லை. உங்களுக்கெல்லாம் யாரும் இரக்கம் காட்டமாட்டார்கள் என்றனர். கூடியிருந்த மக்கள், 'வெட்கம், வெட்கம்' என்று இவர்களை ஏசிக்கொண்டிருக்க இவர்கள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு சிப்பாய்களின் தானியங்கி துப்பாக்கிக்கு இரையாக ஆக்கிவிட்டனர்.

ஒரு சிப்பாய் சொன்ன செய்தி. முதல் குண்டு வரிசை நிக்கோலசின் முழங்காலில் பாய்ந்தனவாம். அடுத்து மார்பைத் துளைத்ததாம்; அடுத்தது எலினாவின் உடலை துளைத்துச் சென்றனவாம். நிமிடங்கள்கூட அல்ல, விநாடிகளில் அவ்விருவர் உடலும் பிணமாகி கீழே விழுந்தன சுற்றிலும் குருதி வெள்ளம் நிறைந்திருக்க. மற்றொரு சர்வாதிகாரி 1989 டிசம்பர் 25இல் மண்ணில் சரிந்த வரலாறு இது.

உகாண்டாவின் இடி அமீன்.

முன்சொன்ன சர்வாதிகாரிகளைப் போல இவருக்கு மக்கள் தண்டனை வழங்கவில்லை. இவர் உகாண்டாவைவிட்டு ஓடிப்போய் லிபியாவில் தங்கி லிபியாவிலிருந்து விரட்டப்பட்டு செளதி அரேபியா சென்று மறைந்து வாழ்ந்த காலத்தில் உயிரிழந்தார். ஆனால் இவர் சர்வாதிகாரியாக இருந்த காலத்தில் நடத்திய கொடுமைகள்தான் எத்தனை எத்தனை???

1971ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 1979 வரையிலான காலகட்டத்தில் ஆப்பிரிக்க நாடான உகாண்டாவை ஆண்ட சர்வாதிகாரி இடி அமீனின் கொடுமைகளைச் சொல்லி மாளாது. சட்டம் ஒழுங்கைப் பற்றியோ, மக்களுக்கு நல்லாட்சி கொடுக்க வேண்டுமென்பதிலோ சற்றும் அக்கறையில்லாமலிருந்தவர் இடி அமீன். இவர் காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கொலையுண்ட செய்தியைச் சொல்வதா? நாட்டைவிட்டு விரட்டப்பட்ட இந்திய வியாபாரிகள், குடியேறிகளின் துன்பங்களைச் சொல்வதா? அல்லது நாடு குட்டிச்சுவராக ஆனபின்பும், இவருடைய எதேச்சாதிகாரமான செயல்பாடுகளைச் சொல்வதா? எதைச் சொல்வது, எதை விடுவது?

இந்த கொடுமைக்கார உகாண்டாவின் சர்வாதிகாரி அந்த நாட்டின் வடமேற்குப் பகுதியிலுள்ள புகாண்டா எனும் ஊரில் பிறந்தவர். அதிகம் படிக்காத முரட்டுப் பேர்வழியான இவர் இளம் வயதிலேயே ராணுவத்தில் சேர்ந்து கொண்டார். இவருக்குக் குத்துச் சண்டையில் பிரியம் அதிகம்; அதில் இவர் தேர்ந்த வீரராக ஆகியிருந்தார். இதனால் இவரை ராணுவத்திலிருந்த பெரும் அதிகாரிகள் கவனிக்கலாயினர். உகாண்டா நாட்டின் Heavy Weight Champion எனும் பட்டத்தை இவர் 1951 முதல் 1960 வரை பெற்றிருந்தார். இவர் 25 ஜனவரி 1971இல் மில்டன் ஒபோடே எனும் நாட்டின் அதிபர் வெளிநாடு சென்றிருந்த சமயம், அவருக்கெதிராக ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தி ஆட்சியை அபகரித்துக் கொண்டார். ராணுவப் புரட்சி மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய இடி அமீன் முதலில் நல்ல திறமைசாலிகளை நிர்வாகப் பொறுப்பைக் கவனிக்க நியமித்திருந்தார். ஆனால், அந்த அதிகாரிகள் சொல்லும் அறிவுரைகள், ஆலோசனைகள் எதையும் இவர் காதில் போட்டுக் கொள்வதில்லை. ராணுவத்தில் இவர் பிறந்த வடகிழக்குப் பிரதேசத்திலிருந்து இளைஞர்களை வரவழைத்து இவரே நேரடியாகத் தன் பொறுப்பில் அவர்களை நியமனம் செய்தார். அவர்கள் இவரிடம் மிகவும் பணிவோடு நடந்து கொண்டனர். இப்படி இவரால் நியமனம் செய்த ராணுவ வீரர்களை நம்பித்தான் இவர் நினைத்தபடி சர்வாதிகாரம் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

இவர் ஆட்சியைப் பறித்துக் கொண்ட உடன் இவர் செய்த காரியம் ஏராளமான லாங்கி, அச்சோலி எனப்படும் பதவி இழந்த அதிபர் ஒபோடேக்கு ஆதரவான படை வீரர்களைக் கொன்று குவித்ததுதான். தனது ராணுவ பலத்தை அதிகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக இவர் இங்கிலாந்தையும், இஸ்ரேலையும் உதவி செய்ய வேண்டிக் கொண்டார். ஆனால் இவரது தரம், நடத்தை இவற்றை கவனித்த இந்த நாடுகள் உதவி செய்ய மறுத்தன. இதனால் இடி அமீன் ஆத்திரமடைந்தார்.

1872இல் இவர் எல்லா இஸ்ரேலியர்களையும் நாட்டைவிட்டுத் துரத்திவிட்டு, லிபியாவின் உதவியை நாடினார். லிபிய அதிபர் மும்மர் கடாபி உடனடியாக இவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்யத் தயாரானார். இதன் மூலம் ஆப்பிரிக்க நாட்டிலேயே முதல் நாடாக உகாண்டா இஸ்ரேலுக்கு எதிரான நிலையை எடுத்ததோடு, இஸ்லாமிய நாடுகள் சார்பாகவும் நடந்து கொள்ளத் தொடங்கியது.

இஸ்ரேல் மீதிருந்த ஆத்திரத்தில் இவர் இரண்டாம் உலகப் போரில் அடால்ப் ஹிட்லர் செய்த யூதப் படுகொலையை நியாயப் படுத்தினார். உகாண்டாவின் தெற்குப் பகுதியில் அவருடைய ஆட்சிக்கு எதிராக எழுந்த எதிர்ப்பைக் காரணம் காட்டி டான்சானியா நாட்டின் மீது 1978இல் படையெடுத்தார். அந்த நாட்டின் எல்லையோரப் பகுதிகளை தன்வசம் எடுத்துக் கொண்டார். டான்சானியா நாடும் தனது ராணுவ பலத்தை அதிகப் படுத்திக் கொண்டு, தங்கள் எல்லையுள் புகுந்து ஆக்கிரமித்திருந்த உகாண்டா படை வீரர்களை 1979இல் உதைத்து வெளியேற்றியது. உதைவாங்கத் தொடங்கிய இடி அமீன் பயப்படத் தொடங்கினார். டான்சானியப் படைகள் உகாண்டாவின் உட்பகுதிக்குள்ளும் நுழைந்து தலைநகர் கம்பாலா வரை வந்து உகாண்டாவின் அதிபராக இருந்த இடிஅமீனைத் தூக்கி எறிந்தது.

உயிருக்குப் பயந்து இடி அமீன் லிபியாவுக்கு ஓடிவிட்டார். அந்த நாட்டில் சரணடைந்தார். அங்கு போன இடத்திலாவது சும்மா இருந்திருக்கலாமல்லவா? அங்கும் இவர் விஷமம் செய்யத் தொடங்கினார். இவரது படை வீரர்களுக்கும் லிபிய வீரர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிரச்சினை காரணமாக இவர் லிபியாவை விட்டுத் துரத்தப் பட்டார்.

1980இல் இவர் திருட்டுத் தனமாக மறுபடியும் உகாண்டாவிற்குள் நுழைய முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். ஆனால் சாய்ரே நாட்டில் இவர் அடையாளம் காணப்பட்டு துரத்தப்பட்டார். இவர் செளதி அரேபியா நாட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தார். இடி அமீனின் ஆட்சி உகாண்டா நாட்டுக்குப் பல பிரச்சினைகளைத் தோற்றுவித்தது. இவர் ஆட்சியில் உயிர்களுக்கு மதிப்பு இல்லை. யார், எப்போது, எப்படி கொல்லப்படுவார்கள் என்பது தெரியாமல் எங்கு பார்த்தாலும் அராஜகம் நடந்தது. மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை. ஆசிய குடியேறிகள் அராஜகமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டு நாட்டைவிட்டு வெளியேற்றப்பட்டார்கள். ஆயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள் சொத்து, சுகம், வீடு, வாசல் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு ஓடத் தொடங்கினார்கள். நாட்டில் எங்கும் லஞ்சமும் ஊழலும் பேயாட்டம் போட்டன. பொருளாதாரம் சீர்குலைந்தது. உற்பத்தியும் குறைந்து நாட்டில் வறுமை, பஞ்சம் தோன்றத் தொடங்கியது.

கொடுமைக்கு மறுபெயர் இடி அமீன்; பைத்தியக்காரச் செயல்களுக்கு இடி அமீன் என்றெல்லாம் பெயர் வாங்கியவர் இந்த நபர். தன்னை ஆப்பிரிக்காவின் பவித்திரமான பிரஜை என்று சொல்லிக் கொண்டவர் இவர். தனது 80ஆவது வயதில் செளதி அரேபியாவில் இவர் காலமானார். இவரது கடைசி நாட்களில் இவர் நினைவு இழந்து கோமா நிலையில் மருத்துவ மனையில் இருந்தார். சிறுநீரகம் செயலிழந்து இவர் உயிர் பிரிந்தது.

ஃபெர்டினாண்ட் எட்றாலின் மார்கோஸ்.

பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் அதிபராக இருந்தவர் இந்த மார்கோஸ். பிலிப்பைன்சில் 11-9-1917இல் பிறந்த இவர் ஒரு வழக்கறிஞர். இவருடைய தந்தையும் ஒரு அரசியல் வாதியாக இருந்தவர். பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் முதல் அதிபராக இருந்த மானுவல் ரோக்சாஸ் என்பவரிடம் இவர் வேலை பார்த்தார். 1966இல் இவர் நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

தொடக்க காலத்தில் இவர் நாட்டின் வளர்ச்சியிலும், முன்னேற்றத்திலும் அக்கறை காட்டிவந்தார். விவசாயம், தொழில், கல்வி ஆகிய துறைகளில் நாட்டை நல்ல வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டு சென்றார். நாட்டில் தொடங்கிய அரசியல் கொந்தளிப்பையடுத்து 1972இல் இவர் நெருக்கடி நிலையைக் கொண்டு வந்தார். ராணுவ ஆட்சி தொடங்கியது. இவருடைய அடுத்த கட்ட ஆட்சி ஊழல், பொருளாதார தேக்க நிலை, அரசியல் அடக்குமுறை இவற்றால் துவண்டு போயிற்று.

இவருடைய காலத்தில் இடதுசாரி பயங்கரவாதம் தலைதூக்கியது. ஆங்காங்கே தலைமறைவுப் புரட்சிக்காரர்கள் கொரில்லா தாக்குதல்களில் ஈடுபடலாயினர். இவர் காலத்தில் எதிர்கட்சித் தலைவராக இருந்த பெனிக்னோ அக்கினோ படுகொலைக்கு ஆளானார். அக்கினோ மார்க்கோசை எதிர்த்துத் தேர்தலில் போட்டியிட்டார். அந்தத் தேர்தலில் மார்க்கோஸ் செய்த தில்லுமுல்லு காரணமாக அக்கினோ தோற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதனால் நாட்டில் குழப்பமும் எதிர்ப்பும் அதிகமாகவே மார்கோஸ் அமெரிக்க நாட்டின் ஹவாய் தீவிற்குக் குடியேறிவிட்டார்.

இமெல்டா

அங்கு இவரும் இவரது மனைவி இமெல்டாவும் பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைத்தமைக்காகவும், கையாடல் செய்து கோடிக்கணக்கான பணத்தை கொள்ளை யடித்ததற்காகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். மார்கோஸ் இறந்த பிறகு இமெல்டா பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டுக்குத் திரும்பினார். அங்கு அவர் மீது சாட்டப்பட்ட குற்றங்களுக்காக வழக்கு நடந்தது. ஊழல், லஞ்சக் குற்றச்சாட்டுகளில் அவருக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டாலும், அது பிறகு விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது.

பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் ஆளுமையில் இருந்த இந்த தம்பதியர் நாடு கடந்து ஹவாயில் தங்கி யிருக்க வேண்டிய நிலையும், சொந்த நாட்டிலேயே ஊழல் குற்றத்துக்காகத் தண்டிக்கப்பட்டதும் இந்த ஜனநாயக சர்வாதிகாரியின் வரலாற்றில் ஒரு கறை படிந்த நிகழ்ச்சியாகும்.

இவர்களைத் தவிர வேறு பல சர்வாதிகாரிகளும் இருந்திருக்கின்றனர். அவர்களுக்கும் இதுபோன்ற முடிவுகள்தான் கிடைத்திருக்கின்றன. இத்தனை விவரங்களையும் தெரிந்த பின்னரும் யாராவது சர்வாதிகாரியாக ஆகலாம் என்று கனவு காண்பார்களா? ஆகலாம், யார் கண்டது.

ஊத்துக்காடு.

ஊத்துக்காடு.

ஊத்துக்காடு எனும் இந்தத் தலம் ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள் வந்து வழிபட வேண்டியத் தலம். சங்கீதம், நாட்டியம் போன்ற கலைகளில் தேர்ந்தவர்கள் தேடிவந்து வணங்கிச் செல்ல வேண்டியத் தலம். இவ்வூர் எங்கே இருக்கிறது?

கும்பகோணத்திலிருந்து சுமார் 11 கி.மீ.தூரத்தில் ஊத்துக்காடு எனும் இவ்வூர் இருக்கிறது. வழியெங்கும் பசுமை கொஞ்சும் பச்சை வயல்வெளிகளும், தோப்பும் துரவுகளுமாக இயற்கை எழில் கொஞ்சும் இடமாக அமைந்திருப்பது இந்தத் தலம். இங்கு ஒருகாலத்தில் சந்நிதித் தெருவும், பல வீடுகளும், வேத பண்டிதர்களும், இசை அறிஞர்களும் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பழமைச் சுவடுகள் நிறைந்த அந்த ஊர் இப்போது....?

போகட்டும், இங்குதான் ஸ்ரீ காளிங்கநர்த்தன கிருஷ்ணனுக்கு ஒரு தனிக் கோயில் அமைந்திருக்கிறது. இதுபோன்றதொரு தனிக் கோயில் வெறெங்கும் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. இவ்வாலயத்தில் மூலவராக இருந்து சேவை சாதிக்கும் பெருமாள் ஸ்ரீ வேதநாராயணப் பெருமாள். மூலவர் சரி, உற்சவர்?

ஸ்ரீ ருக்மணி சத்யபாமா சமேதராகக் காட்சிதரும் ஸ்ரீ காளிங்கநர்த்தன பெருமாள்தான் இங்கு உற்சவர். மிகச் சிறிய ஆலயம்தான். முன் கோபுரம் சாதாரணமாகத்தான் காட்சியளிக்கிறது. படத்தில் பாருங்கள். ஆலயத்தில் நுழைந்ததும் ஸ்ரீ ஆனந்த நர்த்தன கணபதி சந்நிதி இருக்கிறது.

காமதேனு, கேட்டதைத் தரும் தெய்வீகப் பசு அல்லவா? அந்த காமதேனுவின் குழந்தைகள் நந்தினி என்றும் பட்டி என்றும் இரு பசுக்கள். இவை இரண்டையும் ஸ்ரீ காளிங்கநர்த்தன கிருஷ்ணனின் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டு காமதேனு சென்று விட்டாள். இவை இரண்டுக்கும் இங்கு என்ன வேலை? இவைகள் இரண்டும் அருகில் ஆவூர் எனுமிடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கிற ஸ்ரீ கைலாசநாதஸ்வாமியின் அபிஷேகத்திற்கென்று பாலைச் சொரிந்து கொடுத்தன. பூனைகளுக்குரிய மலர்களைக் கொய்து வந்து கொடுத்தன.

இந்த ஆவூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ கைலாசநாதரை பசுபதீஸ்வரர் என்று அழைப்பார்கள். இந்த ஊத்துக்காடு எனும் இடம் ஒரு காலத்தில் புஷ்பவனமாக இருந்ததாம். நந்தினியும், பட்டியும் தினமும் வந்து ஈஸ்வர கைங்கர்யத்துக்காக மலர்களைத் தேடிவந்து கொய்து செல்வதாலும், இறைபணியில் இந்த ஊர் வளமுள்ள புஷ்பவனமாகப் பூத்துக் குலுங்கியதாம்.

இப்படி இவ்விரு பசுக்களும் இங்கு வந்து புஷ்பசேகரம் செய்து செல்வதைக் கண்ட நாரத முனிவர் சும்மாயிருப்பாரா? அவரும் இங்கு வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு இந்தப் பசுக்கள் செய்யும் பகவத் கைங்கர்யத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, அவைகளுக்குச் சில புராணக் கதைகளைச் சொல்லி வந்தாராம்.

அப்படி அவர் புராணக் கதைகளைச் சொல்லி வருகையில் பாகவதத்தில் வரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் லீலைகளை விளக்கிக் கொண்டு வந்தார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஐந்து வயது பாலகனாக இருந்த போது, தன் நண்பர்களுடன் ஆநிறைகளை ஓட்டிக்கொண்டு புல்வெளியில் மேய்த்துக் கொண்டிருந்த போது, அங்கிருந்த ஒரு சுனையில் காளிங்கன் எனும் ஒரு விஷப் பாம்பு இருந்து அந்த ஆநிறைகளுக்குத் தொல்லை கொடுத்து வந்ததாம்.

இதைக் கண்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா அந்த காளிங்கனை அடக்கி, அவன் கொட்டத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர நினைத்து அந்தச் சுனையில் குதித்து அவனோடு போராடினாராம். அவனும் தன்னால் இயன்ற வரைப் போராடிப் பார்த்தபின் தன் தலைமீது நர்த்தனமிடும் இந்த பாலகன் யார் எனும் உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு அடங்கிவிட, அவனை ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அனுக்ரகம் செய்த கதையைச் சொன்னார்.

நாரத முனிவர் கதையைச் சொல்லிக் கொண்டே வர, நந்தினியும் பட்டியும் கதையைக் கேட்டுக் கொண்டே கண்ணீர் விட்டுத் தேம்பித் தேம்பி அழுதனவாம். இதைக் கண்ட நாரதர் ஏன் இப்படி நீங்கள் இருவரும் அழுகிறீர்கள் என்று கேட்டாரம். அதற்கு அவ்விரு பசுக்களும் கண்ண பரமாத்மா ஐந்து வயது குழந்தை என்கிறீர்கள், இந்த காளிங்கனோ அதீதமான விஷம் கொண்ட பயங்கரமான ஜந்து. இவனோடு போராடும்போது அந்தக் குழந்தை கிருஷ்ணன் என்ன பாடுபட்டாரோ, எத்தனை சிரமங்களை அனுபவித்தாரோ என்பதை நினைத்து அழுகிறோம் என்றதாம். இப்படி நாரதருக்கும், நந்தினி பட்டி பசுக்களுக்கும் இடையே நடைபெற்ற உரையாடலை தேவலோகத்திலிருந்த காமதேனு ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானிடம் சென்று முறையிட்டுத் தன் குழந்தைகளின் ஆதங்கத்தை எடுத்துச் சொல்லி, அவர்களுடைய மனக்கவலையை நீக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டதாம்.

இதனைக் கேட்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் அவ்விரு குழந்தைகளுக்கும் ஏற்பட்ட மனவேதனையை உணர்ந்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக பூலோகத்துக்கு வந்து அவ்விரு பசுக்குழந்தைகளுக்கும் ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லி தேற்றினாராம். அப்போதும் கவலை படிந்த முகத்துடன் அவ்விரு குழந்தைகளும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பார்க்க, உடனே அவர் அந்த இடத்திலேயே ஒரு ஆழமான நீரூற்றை உண்டாக்கி அதில் காளிங்கனை வரவழைத்து, அவனுடன் போராடி, அவன் தலையில் நர்த்தனமாடி, பாருங்கள், நான் இவனுடன் போராடும்போது சிரமப்படவில்லை என்பதைக் காட்டினாராம். இவ்வளவையும் பார்த்து ரசித்த அவ்விரு குழந்தைகளும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனவாம். நாரதர் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவிடம், நீங்கள் இங்கு காளிங்கனோடு மீண்டுமொருமுறை போராடியதால் இந்த இடம் தென் கோகுலமாக விளங்கட்டும் என்று அனுக்கிரகம் செய்யும்படி வேண்டினாராம்.

நாரதர் கேட்டுக் கொண்டபடியே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், இங்கு காளிங்கனுடன் போராடிய நிலையில் விக்கிரகமாக நிலைத்துப் புகழ் விளங்கும்படி இங்கேயே கோயில் கொண்டு விட்டாராம். அப்படிப்பட்ட காளிங்க நர்த்தன கிருஷ்ணன் விக்கிரகமாக விளங்க அவரை நாரத முனிவர் அங்கே ஸ்தாபித்து வைத்தார்.

அதன்படி இன்றும் ஊத்துக்காடு ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கோயிலில் காளிங்க நர்தன பெருமாளாகக் காட்சி அளிக்கிறார். அவருக்கு முன்னால் நந்தினியும், பட்டியும் பசுக்களாக இருந்து காட்சி தந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இங்கு காளிங்கன் தலைமீது ஒரு காலும், தூக்கிய சேவடியாக மற்றொரு காலுமாக ஸ்ரீ கண்ணபிரான் காட்சி தருகிறார். இதில் ஒரு அதிசயம் என்னவென்றால், காளிங்கன் தலைக்கும் கண்ணபிரானின் காலுக்கும் இடையே ஒரு நூல் அல்லது காகிதம் நுழையுமளவுக்கு இடைவெளியிருக்கிறது. அவருடைய ஒரு கை அபயஹஸ்தம் காட்டி, மற்றொரு கரம் காளிங்கனின் வாலைப் பிடித்தபடி இருக்கிறது என்பது இந்த விக்கிரகத்தின் சிறப்பு.

காளிங்கனின் வாலை கண்ணனின் கட்டைவிரல் மட்டும்தான் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும். மற்ற நான்கு விரல்களும் தனித்தே காட்சி தரும். ஆக ஸ்ரீ கண்ணனின் விக்கிரகம் காலும் காளிங்கன் தலையில் படவில்லை, கை விரலும் காளிங்கன் வாலில் பிடிமானம் இல்லை. என்ன அதிசயமான விக்கிரகம் இது?

இந்த அதிசயத்தைக் கண்டு வியந்துதான் நமது இந்திய அரசாங்கம் 1982ஆம் வருஷம் இந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண விக்கிரகத்துக்கு ரூ. 3 மதிப்புள்ள அஞ்சல் தலையொன்றை வெளியிட்டு மரியாதை செய்திருக்கிறது.

ஊத்துக்காடு காளிங்கநர்த்தன கிருஷ்ணன் ஒரு பிரார்த்தனைத் தலமாக விளங்குகிறது. பிள்ளைப்பேறு அமையாதவர்கள், திருமணம் தாமதம் ஆகிக் கொண்டிருப்பவர்கள், ராகு, கேது பரிகாரங்கள் செய்பவர்கள், நாகதோஷம், சர்ப்ப தோஷம் இவைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று பலதரப்பட்டவர்களும் பொதுவான பக்தர்களும் இங்கு வந்து தரிசித்துச் செல்கின்றனர்.

ஊத்துக்காட்டுக்கு தஞ்சாவூரிலிருந்தும் பேருந்து வசதிகள் உண்டு. தஞ்சையிலிருந்து திட்டை, மெலட்டூர், திருக்கருகாவூர் வழியாகவும், மற்றொரு வழி தஞ்சை, புன்னைநல்லூர் மாரியம்மன்கோயில் வழியாக சாலியமங்கலம், திருக்கருகாவூர் வழியாகவும் போய்வரலாம். 13 கி.மீ. தூரம் இருக்கும். இவ்வூரில் ஊத்துக்காடு வேங்கடசுப்பையர் என்பவர் அவதரித்து கண்ணன் மீது பற்பல அபூர்வமான பாடல்களை இயற்றியிருக்கிறார். "ஊத்துக்காடு வேங்கடகவி" எனும் தலைப்பில் அவரைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரை இதே வலைப்பூவில் இதற்கு முன்பு வெளியாகியிருக்கிறது. இது அந்தத் தலத்தைப் பற்றிய 'தலபுராணம்".

"காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு
அவன் நீள்முடியைந்திலும்நின்று நடம் செய்து,
மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்
தோள்வலி வீரமே பாடிப்பற.
(தூமணி வண்ணனைப் பாடிப்பற. பெரியாழ்வார் ஒன்பதாம் திருமொழி.

கதிரும் மதியும் என, நயன விழிகள் இருநளினமான, சலனத்திலே,
காளிங்க சிரத்திலே, கதித்த பதத்திலே என், மனத்தை இருத்தி
கனவு நினைவினோடு, பிறவி பிறவி தோறும் கனிந்துருக வரந்தருக
(பால்வடியும் முகம்) ஊத்துக்காடு வேங்கடகவியின் பாடல்.

Visu Iyer தீர்ந்திடும் துன்பம் எல்லாம்...... கந்தன் திருநீறு அணிந்தால்  கண்ட பிணி ஓடிவிடும் குந்தகங்கள் மாறி  குடும்பத்தை நாடி வரும் சுந்தர வேல் அபிஷேக  சுத்தத் திருநீறு அணிந்தால் வந்து அமர்ந்த மூத்வளும் (மூதேவிளை குறித்தது) வழி பார்த்து போய்விடுவாள் அந்த நேரம் பார்த்து வந்து அன்னைச் செல்வம் ஓடி வந்து சிந்தையை குளிர வைத்து  சொந்தம் கொண்டாடிவாள் மணம் மிகுந்த சாம்பலிலே  மகிமை இருக்குதடா மணமுடன் அணிபவருக்கு மகிழ்ச்சியை பெருக்குதடா தினம் தினம் நெற்றியிலே திரு நீறு அணிந்திடடா தீர்ந்திடும் துன்பமெல்லாம் தெய்வம் துணை காட்டுமடா துதிக்க  மறு பிறப்பினை தவிர்க்கும் என சொல்லும் இந்த கந்தர் அலங்கார பாடலை துதிப்போமே.. முடியாப் பிறவிக் கடலில் புகார் முழுதும் கெடுக்கும் அடியாற் படியில் விதனப் படார் வெற்றி வேல் பெருமாள் அடியார்க்கு நல்ல பெருமாள் அவுணர் குலம் அடங்கப்  பொடியாக்கிய பெருமாள் திருநாமம் புகல்பவரே

பகை மாறி உறவாடுமே...

முருகனை கூப்பிட்டு முறையிட்ட பேருக்கு

முற்றிய வினை தீருமே

முருகா

உடல் பற்றிய பிணி ஆறுமே

வாழ்க்கை முற்றிலுமே நலம் பெற்று 

இனிதுற மெத்த இன்பம் சேருமே

குமரனை கும்பிட்டு கொண்டாடுவோருக்கு

குறைகள் யாவும் போகுமே- அவர் 

குடும்பம் தழைத்தோங்குமே 

உர சமர வேலாயுதம் 

பக்கத் துணை கொண்டால்

சகல பயம் தீருமே

அறுமுகனை வேண்டி ஆறாதனை செய்தால்

அறுதி ஓடி வருவார் - அன்பு 

பெருகி அருள் புரிவார்

அந்த கருணை உருவான 

குருபரன் என்றுமே

கைவிடாமல் ஆடுவார்

கந்தனை எண்ணியே வந்தனை செய்வோர்க்கு

காரியம் கை கூடுமே

"பகை மாறி உறவாடுமே"

சிவ மைந்தன் அருளாலே

"மெய்றிவு உண்டாக்கி"

மேன்மை உயர்வாகுமே

 அன்பு வழி வாழவைக்கும் மருந்து

முருகன்

திருநீறில் மருந்து இருக்கு தெரியுமா...அதை

தினம் அணிந்தால் புகழ் இருக்கு புரியுமா..

ஆறு மணக்கும் அய்யனின் திருமருந்து நல்ல

அறிவு கண்ணை திறந்து வைக்கும் அரு மருந்து

"அன்பு வழி வாழ வைக்கும் பெரு மருந்து" நல்ல

ஆசி எல்லாம் நமக்கு என்றும் தரு மருந்து

சண்டியரை சத்து வழியில் நடத்தும் மருந்து

இளம் காளையரை காலமெல்லாம் காக்கும் மருந்து

மங்கையருக்கு மழலை செல்வம் கொடுக்கும் மருந்து திரு

மங்கலமாய் குங்குமமும் வழங்கும் மருந்து

கற்பனையில் கவிதை பாட செய்யும் மருந்து பெரும்

கள்வரையும் திருந்தி வாழ செய்யும் மருந்து

முன்வினை தந்த நோயெல்லாம் தீர்க்கும் மருந்து நம்

வாழ்வில் நல்ல செல்வம் எல்லாம் சேர்க்கும் மருந்து

ஆறுகள் எல்லாம் இணைந்தது ஒன்றாகும்

செந்துர் செல்லும் தென்றல் காற்றே முருகனை காண்பாயோ அவன் 

சேவடி நிழலில் சேர்ந்திட நானும் வருவதை சொல்வாயோ

ஓடிடும் போதும் என் குறை கேட்க ஒரு நொடி நில்லாயோ துணை

தேடிடும் ஏழை நான் வரும் சேதி அவனிடம் சொல்லாயா

நால் வகை பாடல் மல்லிகை முல்லை நறுமணம் உன்னோடு வெறும் 

ஆசைகள் துன்பம் ஆயிரம் இங்கே அடியவன் என்னோடு

ஆழ்கடல் கூடும் "ஆறுகள் எல்லாம் இணைந்தது ஒன்றாகும்"

நல்ல தாய் மணம் கொண்ட வேலவன் முன்னால் அனைவரும் ஒன்றாகும்

கடாஃபி

கடாஃபி பதுங்கியிருந்த குழாய்

லிபியாவின் சர்வாதிகாரி கடாஃபி

மேற்கத்திய ஊடகங்களால் 'Mad Dog' என்று வர்ணிக்கப்பட்ட லிபிய சர்வாதிகாரி கடாஃபியின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் மிகவும் சுவாரசியமானதும், வரலாற்றில் மிக ஆழமாக பதிவான செய்தியுமாகும். வட ஆப்பிரிக்கா நாடான இந்த லிபியா ஏமன், அல்ஜீரியா, சிரியா, எகிப்து, டூனிஷியா ஆகிய இடங்களில் நடந்த புரட்சியைத் தொடர்ந்து புரட்சிக்கு ஆளானது. இவருடைய எழுச்சியையும், வீழ்ச்சியையும் மிகச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

1969ஆம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம் லிபியாவின் மன்னரான இட்றிஸ் ராணுவத்தாரால் ரத்தப் புரட்சியின் மூலம் வெளியேற்றப்பட்டார். அந்தப் புரட்சியின் நாயகனான கடாஃபி கதாநாயகனாக ஆனார். அதே ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் லிபியாவை சூடானுடனும் எகிப்துடனும் இணைக்க ஒரு திட்டத்தை இவர் அறிவித்தார். ஆனால் அந்தத் திட்டம் நிறைவேறவில்லை.

 1970இல் கடாஃபியின் உத்தரவுப்படி லிபியாவில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த பிரிட்டன், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளின் ராணுவ முகாம்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறும்படி ஆணையிடப்பட்டது. எண்ணை வளம் மிக்க லிபியாவில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த வெளிநாட்டு எண்ணைக் கம்பெனிகள் கடாஃபியின் உத்தரவின்படி 1973இல் நாட்டுடமையாக்கப்பட்டது.

1976இல் கடாஃபி தனது கொள்கை பிரகடனம் ஒன்றை வெளியிட்டார், அதன்படி லிபியா மக்கள் ஆட்சி முதலாளித்துவத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் ஒருசேர நிராகரிக்கிறது என்ற அவருடைய கையேடு ஒன்றை வெளியிட்டார். அதற்கு Gaddafi's Green Book என்று பெயர்.

1977இல் லிபியாவை Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya அல்லது State of the Masses என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. 1986ஆம் ஆண்டு லிபியா ரகசியப் படையொன்று ஜெர்மனியின் தலைநகரில் ஒரு தாக்குதலை நடத்தியது. அதில் ஒரு அமெரிக்க ராணுவ வீரர் கொல்லப்பட்டார். அதற்கு எதிர் நடவடிக்கையாக அமெரிக்க அரசு லிபியாவுடனான அரசியல் தொடர்புகளை விலக்கிக் கொண்டது.

1988இல் ஒரு மனிதகுலமே வெறுக்கக்கூடிய ஒரு அராஜகத்தை லிபியா நடத்திக் காட்டியது. ஸ்காட்லாந்தில் 259 பயணிகளுடன் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு அமெரிக்க விமானத்தை வெடிவைத்துத் தகர்த்தது லிபியாவின் பயங்கரவாதி ஒருவன்.. இந்தக் குற்றத்துக்காக ஒரு லிபிய ரகசியப் படையைச் சேர்ந்த ஒருவன் தண்டிக்கப்பட்டு ஸ்காட்லாந்தில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டான்.

2006இல் நிலைமை சற்று தேறியிருந்த சமயம் அமெரிக்கா மீண்டும் லிபியாவுடன் அரசாங்கத் தொடர்புகளைப் புதுப்பித்துக் கொண்டது. உலக பயங்கரவாதி கடாஃபி மாறியிருக்கலாம் என்று அமெரிக்கா நம்பியது போலிருக்கிறது.

2009இல் ஸ்காட்லாந்தில் ஒரு விமானத்தை வெடிவைத்துத் தகர்த்தக் குற்றத்துக்காக சிறையிலிருந்த அந்த குற்றவாளி விடுதலையாகி லிபியாவுக்கு வந்தபோது அவனுக்கு அரசாங்க மரியாதையோடு சிறப்பான வரவேற்பு கொடுக்கப்பட்டது. இது உலக நாடுகளை முகம் சுளிக்க வைத்தது. ஒரு பயங்கரவாதிக்கு இத்தனை மரியாதையா என்று.

இவ்வாண்டின் தொடக்கத்தில் வட ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் சர்வாதிகாரிகளுக்கு எதிராகவும், அராஜக ஆட்சிகளுக்கு எதிராகவும் ஒரு மக்கள் புரட்சி ஏற்படத் தொடங்கியது. பிப்ரவரி 2011இல் லிபியாவிலும் கடாஃபிக்கு எதிரான போராட்டம் தொடங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து மார்ச் 19ஆம் தேதி நேட்டோ லிபியாவில் கடாஃபிக்கு எதிராக விமானத் தாக்குதலைத் தொடங்கியது. ஏப்ரல் மாதம் 31ஆம் தேதி கடாபியின் ஒரு மகனும், மூன்று பேரக் குழந்தைகளும் குண்டு வீச்சில் மரணமடைந்தார்கள். தொடர்ந்து கடாபிக்கு எதிரான போராட்டம் உச்ச கட்டத்தை அடைந்தது.

அக்டோபர் 20 நேற்று கடாஃபி புரட்சிப் படையினரால் அவனது சொந்த ஊரில் ஒரு சாலைக்கடியில் இருந்த குழாயொன்றில் பதுங்கி இருந்தபோது பிடித்து சித்திரவதை செய்து சுட்டுக் கொன்று தெருவோடு இழுத்து வந்து போட்டார்கள். நாற்பது ஆண்டுகள் உலகில் பயங்கர வாதத்தைப் பரப்பி வந்த ஒரு சர்வாதிகாரி கோரமான முறையில் கொல்லப்பட்டார்.

இதுதான் இன்றைய தலைப்புச் செய்தி. உலகத்தின் சர்வாதிகாரிகள் அனைவருமே இப்படிப்பட்ட கோரமுடிவைத்தான் அடைகிறார்கள் என்பதை ஹிட்லரும், முசோலினியும், கடாபியும் நிரூபித்து விட்டனர். இனி எவரும் இதுபோன்ற சர்வாதிகாரிகளாக ஆக விரும்ப மாட்டார்கள்.