சோதிடந்தனை இகழ்.

சோதிடந்தனை இகழ்.
எழுதியவர்: தஞ்சை வெ.கோபாலன்.

அரசவை கூடியிருந்தது. அந்த ராஜ்யத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து பிரபலமான சோதிடர்கள் அங்கு வந்து கூடிவிட்டார்கள். மன்னர் மட்டும் இன்னும் அவைக்கு வரவில்லை.

கூடியிருந்த சோதிடர்கள் ஒவ்வொருவரும் மிகவும் திறமைசாலிகள் என்று பெயர் பெற்றவர்கள். சிலரிடம் சென்று சோதிடம் கேட்டுப் பலன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் பல நாட்கள் காத்திருந்துதான் சந்திக்க முடியும். சிலருக்கு சோதிடம் பார்ப்பதற்காக ஏராளமான பொற்காசுகள் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

சில காலத்திற்கு முன்னர் அரசவையில் ஓர் நிகழ்ச்சி நடந்தது. அப்போது அங்கு வந்திருந்த சோதிடர்களில் மிகவும் திறமைசாலியான கச்சபேஸ்வரர் என்பவர், மன்னரிடம் "அரசே தாங்கள் விரைந்து அரசியார் இருக்கும் அந்தப்புரம் செல்லுங்கள், அங்கு உங்களுக்கு ஒரு முக்கிய நிகழ்ச்சி நடக்கவிருக்கிறது" என்றார்.

அரசியாருக்கு அப்போது பேறு காலம். ஒருக்கால் இந்த சோதிடர் அதனைக் குறிப்பிட்டுத்தான் இங்ஙனம் சொல்கிறார் போலும் என்று எண்ணிக்கொண்டே மன்னர் கேட்டார்: "ஏன்? எதற்காக?" என்று.

"அரசர் பெருமானே! பேறு காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் ராணியாருக்கு ஓர் ஆண் குழந்தை பிறக்கப் போகிறது. இந்த நேரத்தில் நீங்கள் அங்கு இருப்பது நல்லது என்பதால் அப்படிச் சொன்னேன்" என்றார் சோதிடர்.

"அப்படியா? நல்லது; நான் போகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் அமைச்சரை அழைத்து, "அமைச்சரே, ராணியாருக்குக் குழந்தை பிறந்தவுடன் சொல்லி அனுப்புகிறேன். இந்த சோதிடருக்குத் தகுந்த வெகுமதிகளைக் கொடுத்து கெளரவப்படுத்தி அனுப்புங்கள்" என்று சொல்லிவிட்டு அரசன் அவசரமாக சபையைவிட்டுக் கிளம்பினான்.

சோதிடர் குறுக்கிட்டு, "மன்னா! சற்றுப் பொறுங்கள். முழுவதையும் கேட்டுவிட்டுச் செல்லுங்கள். தங்கள் அரசியாரின் பேறுகால கிரஹ நிலைமைகள் அரசிக்கு நல்லதாக அமையவில்லை. கெட்ட கிரஹங்களின் நீசப் பார்வை படுவதால், துன்பங்கள் நேரிடும் அபாயம் உள்ளது" என்றார்.

"அப்படியானால், என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?" என்றான் மன்னன்.

"என்னை மன்னிக்க வேண்டும் அரசே! சோதிடரும், மருத்துவரும் உள்ளது உள்ளபடி சொல்லிவிடுவதுதான் நல்லது. எனவே உங்களிடம் இந்த செய்தியைச் சொல்வதற்காக மன்னிக்க வேண்டும். பிறக்கப்போகும் உங்கள் மகனுக்குப் பிறந்ததும் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கக்கூடிய பாக்கியம் கிடையாது; எனினும் வளர்ந்து பெரியவனாக ஆனபின் புகழ்பெற்ற அரசனாகத் திகழ்வான்" என்றார் சோதிடர்.

"ஐயோ சோதிடரே! என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?" என்றான் மன்னன்.

"தயைகூர்ந்து என்னை மன்னிக்க வேண்டும். நான் சொல்வதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியோ, ஆத்திரமோ அடையவேண்டாம். அரசியார் பிரசவிக்கும் நேரத்தின் கிரஹநிலையும் அதன் அமைப்புகளும் அவரது உயிருக்கு ஆபத்து என்று கூறுகின்றன; அதனால்தான் தங்களை எச்சரிக்கவே இந்த முன்னறிவிப்பைக் கூறினேன்" என்றார்.

மன்னன் கலக்கமடைந்தான். அமைச்சரை அழைத்து நாட்டின் புகழ்பெற்ற வைத்தியர்களை உடனே அரண்மனைக்கு வரவழைத்தான். பலர் வந்து சேர்ந்தனர். என்ன செய்து என்ன பயன்? விதிப்படி எல்லாம் நடந்து முடிந்தது. சோதிடர் கச்சபேஸ்வரர் சொன்னது சரியாக நடந்தது. அரசி ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றுவிட்டு மரணமடைந்தார். வைத்தியர்கள் எவ்வளவோ முயன்றும் அவர் உயிரைக் காப்பாற்ற இயலவில்லை.

எல்லா காரியங்களும் முடிந்தன. அரசர் அன்று சோதிடம் சொன்ன கச்சபேஸ்வரரை சபைக்கு வரவழைத்து அவருடைய சோதிட ஞானத்தை வெகுவாகப் புகழ்ந்துவிட்டு, "சோதிடரே! நீங்கள் சொன்னவாறுதான் எல்லாமே நடைபெற்றது. சோதிட சாத்திரத்தில் இவ்வளவு சரியாக கணித்துச் சொல்ல முடியும் என்பதை இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டேன். சோதிடம் பொய் என்ற கருத்து பரவலாக இருந்து வருகிறதே, அது சரியில்லை என்பதைத் தாங்கள் நிரூபித்து விட்டீர்கள். எந்த கலையிலும், அப்பழுக்கிலாத முறையில் கற்றுத் தேர்ந்தால் அதில் முழு வெற்றி பெறலாம் என்பதற்குத் தாங்களே சான்று" என்று பாராட்டினான்.

"சோதிட சாத்திரத்தில் இவ்வளவு துல்லியமாகக் கணக்கிட்டு எப்படி கூறமுடிகிறது?" என்றான் மன்னன்.

"முடியும் அரசே! ஆனால் நாம் கணக்கிடும் முறை, நேரம், காலம் இவை மிகச் சரியாகக் கணக்கிடப்படவேண்டும். அப்படி நாம் கணிக்கும் முறை சரியாக இருக்குமானால், பலன்களையும் மிகச் சரியாகச் சொல்லமுடியும்" என்றார் கச்சபேஸ்வரர்.

"அது சரி! குழந்தை பிறக்கும் நேரத்தை எப்படிச் சரியாகத் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியும்? மருத்துவம் பார்ப்பவள் பிரசவ அறைக்கு வெளியே வந்து, குழந்தை பிறந்துவிட்டது என்று சொல்லும் போது, அந்த நேரத்தைத்தானே நாம் குறித்துக் கொள்கிறோம்."

"ஆம் மன்னா! இங்குதான் பலர் தவறு செய்துவிடுகிறார்கள். பிறக்கும் நேரம் என்பது குழந்தையின் சிரசு தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளியுலகத்துக்கு வரத் தொடங்கிய நேரமே சரியான ஜனன காலம் என்பதைக் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும். இது சற்று முன்பின்னாக இருக்குமானல் பலன்களும் பெரிதும் வேறுபடும். நாம் நேரத்தைச் சரியாகக் குறிக்காமல், பலன் சரியில்லை என்று சோதிட சாத்திரத்தைக் குறைகூறுவது சரியாக இருக்காது" என்றார் சோதிடர்.

"அரசியார் பிரசவத்தில் இறந்துவிடுவார் என்பதை எப்படிச் சரியாக கணக்கிட்டீர்கள்?" என்றான் மன்னன்.

"அரசே! தங்கள் ஜாதகப்படியும், தங்கள் மனைவியின் ஜாதகப்படியும், இவை நடக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே கணிக்கக்கூடியவையே. மேலும் குழந்தை பிறக்கும் நேரம் கிரஹ நிலைகளின்படி அது தாய்முகத்தைப் பார்க்கும் பாக்கியம் இல்லை என்பதையும் கணித்தேன்" என்றார்.

சோதிடர் கச்சபேஸ்வரர் அன்று முதல் அந்த ராஜ்யத்தின் ஆஸ்தான சோதிடராக நியமிக்கப்பட்டார். அப்போது முதல் அரசருக்குச் சோதிடத்தில் அபார நம்பிக்கையும், பிடிப்பும் ஏற்பட்டு விட்டது. அடிக்கடி திறமைவாய்ந்த சோதிடர்களை ஒன்றுகூட்டி 'சதஸ்' எனும் கருத்தரங்கை நடத்தி, அதில் சோதிட சாத்திரம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை விவாதிக்க ஏற்பாடு செய்தார்.

அந்த முறையில்தான் இப்போது நடக்கும் 'சதசுக்கும்' ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஏராளமான சோதிடர்கள் வந்து குவிந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் அணிந்திருந்த ஆடம்பரமான பட்டும் பீதாம்பரமும் அரண்மனை முழுவதும் பிரகாசித்தது. கூடியிருந்த சோதிடர்கள் 'கசமுச' வென்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். விஷயம் என்னவென்றால், ஆஸ்தான சோதிடரான கச்சபேஸ்வரர் இன்னும் சபைக்கு வந்து சேரவில்லை என்பதுதான்.

வெகுதூரத்திலிருந்தெல்லாம்கூட சோதிடர்கள் வந்து குவிந்துவிட்ட பிறகும், ராஜாங்கத்தின் தலைநகரில் இருந்துகொண்டே, கச்சபேஸ்வரர் ஏன் இன்னும் வரவில்லை?

எல்லோருமாகச் சேர்ந்து ஒரு தூதுவனை அழைத்து அவருடைய இல்லத்திற்கு அனுப்பி மன்னர் வருவதற்குள் அழைத்து வந்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தனர். அப்படியே தூதன் ஒருவன் புறப்பட்டு அவர் வீட்டுக்குச் சென்றான்.

சென்றவன் சோதிடர் கச்சபேஸ்வரரைச் சந்தித்து, "ஐயனே! தங்களை எதிர்பார்த்து அரசவையில் சோதிடர்கள் எல்லோரும் காத்திருக்கிறார்கள். மன்னர் இன்னும் அவைக்கு வரவில்லை. நீங்களும் வந்தபிறகுதான் 'சதஸ்' தொடங்க வேண்டுமாம். தங்களை அழைத்து வருமாறு எனக்குக் கட்டளை" என்றான் தூதுவன்.

கச்சபேஸ்வரர் சொன்னார்: "தூதரே! எனக்கு இதிலெல்லாம் இஷ்டம் இல்லை. அரசர் வரவர கோணல் மாணலாக ஏதாவது கேட்டு, ஏடாகூடம் செய்கிறார். அவற்றில் ஈடுபட்டு என் நேரத்தை வீணடிக்க நான் விரும்பவில்லை. நீங்கள் போய் சாங்கோபாங்கமாக நான் வராததற்கு எனது உடல்நிலை சரியில்லாததுதான் காரணம் என்பதுபோல் சொல்லிச் சமாளியுங்கள். சதஸ் நடக்கட்டும்" என்றார்.

தூதன் திரும்பி வந்து சபையிலிருந்த முக்கியஸ்தர்களிடம் விவரத்தை எடுத்துச் சொன்னார். அப்போது சபையில் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. மன்னர் வந்து சேர்ந்து விட்டார். அனைவரும் எழுந்து நின்று மன்னரின் வரவுக்கு மங்கள ஸ்லோகங்களைச் சொல்லி வரவேற்பளித்தனர். மன்னர் சென்று தன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.

கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள வந்திருந்த சோதிடர்களும், வேடிக்கை பார்க்க வந்திருந்தவர்களும் அவரவர்கள் இடங்களில் அமர்ந்தனர். மன்னரின் கண்கள் அவையை பலமுறை சுற்றி சுற்றி நோட்டமிட்டன. யாரையோ தேடுகிறாரோ? ஆம்! அவர் கண்கள் ஆஸ்தான வித்வான் கச்சபேஸ்வரரைத்தான் தேடுகின்றன.

"எங்கே நமது ஆஸ்தான சோதிடர்? அவர் வரவில்லை போலிருக்கிறதே" என்றார் மன்னர்.

"அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லையாம். இப்போதுதான் ஒருவர் வந்து சொன்னார்" என்றார் அமைச்சர்.

"சரி பரவாயில்லை. இனி 'சதஸ்' தொடங்கலாம்" என்று அறிவித்தார் மன்னர்.

மன்னர் எழுந்து ஓர் அறிவிப்பு செய்தார். "எனதருமை சோதிடக் கலைஞர்களே! உங்கள் திறமையின் மீதுள்ள அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில் உங்களிடம் ஒரு வேலையைத் தரப்போகிறேன். இது உங்கள் திறமையைச் சோதிக்கும் நோக்கத்தில் செய்யப்படவில்லை. சோதிட சாத்திரத்தின் வளர்ச்சி எந்த அளவுக்கு இருக்கிறது என்பதை உலகுக்குக் காட்டவே இந்த முயற்சி; மேலும் சமீப காலமாக 'சோதிடந்தனை இகழ்' என்ற கருத்து பரவலாகப் பேசப்படுகிறது, அதனையும் கருத்தில் கொண்டே இந்த சதஸ் சோதிடத்தை ஆராயவிருக்கிறது". இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே மன்னர் அமைச்சரிடம், "அமைச்சரே! எங்கே அந்த ஜாதகம். அதை எடுங்கள்" என்றார்.

ஓர் தந்தப் பேழையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஓலைச்சுவடியொன்றை அமைச்சர் எடுத்துக் கொடுத்தார். அதனை வாங்கிக் கொண்ட அரசன் சொன்னான்:

"எனதருமை சோதிடப் பெருமக்களே! நான் உங்களிடம் ஒரு ஜாதகத்தைத் தரப் போகிறேன். நீங்கள் அதற்குத் தனித்தனியாகப் பிரதி எடுத்துக்கொண்டு, அந்த ஜாதகர் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் கணித்து, அவருக்கான பலன்களையும் எழுதிக்கொண்டு வாருங்கள். ஜாதகர் யார், என்ன தொழில் செய்கிறார், என்ன பதவியில் இருக்கிறார், அவரது செல்வநிலை, அவரது எதிர்காலம் இவையனைத்தையும், உங்கள் கணிப்பில் கொண்டு வந்துவிடுங்கள். அவசரம் இல்லை. உங்களுக்குத் தேவையான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; ஆனால், உங்கள் கணிப்பு மிகச் சரியாக இருக்க வேண்டும். இன்று மாலை சதஸ் மீண்டும் கூடும். அப்போது ஒவ்வொருவரும் தத்தமது கணிப்புகளை விரிவாக எடுத்துச் சொல்லலாம். யாருடைய கணிப்பு மிகச் சரியாக அல்லது கிட்டத்தட்ட சரியாக இருக்கிறதோ அவருக்கு விலையுயர்ந்த பரிசுப் பொருட்களும், சன்மானமும் வழங்கப்படும். இப்போது சபை கலையலாம். மாலை மீண்டும் கூடுவோம்" என்று சொல்லிவிட்டு மன்னர் சென்று விட்டார்.

மன்னர் காட்டிய ஜாதகத்தின் பிரதிகளை ஒவ்வொரு சோதிடரும் எடுத்துக் கொண்டு தனித்தனியாகப் போய் அமர்ந்துகொண்டு மிக கவனமாகப் பலன்களைக் கணிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

மாலை நேரம் வந்தது. சபை மீண்டும் கூடியது. அப்போதும் ஆஸ்தான சோதிடர் கச்சபேஸ்வரர் வரவில்லை. மன்னர் வந்து அமர்ந்ததும் சதஸ் தொடங்கியது.

முதலில் ஒருவர் வந்தார். இந்த ஜாதகர் பெரும் செல்வந்தர். கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்குவார். நிறைந்த செல்வங்களும், நிலபுலன்களும் அடையப் பெற்றவராக இருப்பார், நல்ல உயரம், நல்ல அழகான தோற்றம் இவற்றோடு விளங்குவார் என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு அமர்ந்தார்.

அடுத்தவர் வந்தார். அவர் வேறு மாதிரியில் வித்தியாசமான விவரங்களைச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். இப்படி ஒவ்வொருவராக வந்து தங்கள் கணிப்புகளை வெளியிட்டனர். ஒருவர் சொன்னதை மற்றவர் சொல்லவில்லை. எத்தனை பேர் சோதிடர்கள் வந்து கணிப்புகளைச் சொன்னார்களோ அத்தனை வகையில் அவர்கள் சொன்ன கதைகள் அமைந்திருந்தன.

அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மன்னர் சொன்னார். "நீங்களெல்லாம் உங்கள் சோதிடக் கணிப்புகளைச் சொல்லிவிட்டீர்கள். இருந்தாலும் நமது ஆஸ்தான சோதிடரின் கருத்தைச் கேட்காமல் முடிவு சொல்வதென்பது எனக்குச் சரியாகப் படவில்லை. ஆகையால் யாராவது ஒருவரை அவர் வீட்டிற்கு அனுப்பி சோதிடர் கச்சபேஸ்வரரை இங்கு சபைக்கு அழைத்து வரச் செய்யுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார்.

உடனே சோதிடரில் ஒருவர் எழுந்து போய் ஆஸ்தான வித்வான் வீட்டிற்குச் சென்று அவரிடம் நடந்தவற்றையெல்லாம் கூறி, தங்களை உடனே அழைத்து வரச் சொன்னார்கள் என்றார்.

தூதர் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்துவிட்டு கச்சபேஸ்வரர் சொன்னார், "எனக்குத் தெரியும், இந்த ராஜா இது போல ஏதாவது ஏடாகூடம் செய்யத்தான் 'சதஸ்' கூட்டியிருக்கிறார் என்று. என்ன செய்வது? அவர் கூப்பிட்டனுப்பியும் வராமல் இருக்க முடியாது. அரண்மனை ஊழியன் அல்லவா? இதோ வருகிறேன், நீங்கள் போங்கள்" என்று வந்தவரை அனுப்பிவிட்டு, அவரும் கிளம்பிச் சென்றார்.

கச்சபேஸ்வரர் சபையுள் நுழையும் போது அனைவர் கவனமும் அவர் மீதே இருந்தது. மன்னர் ஆஸ்தான சோதிடரை வரவேற்று, "தங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதபோதும் சிரமப்படுத்தி விட்டேன். தாங்கள் இல்லாத இந்த சபை முழுமையடையவில்லை. இங்கே நடந்தவற்றையெல்லாம் தங்களுக்குத் தெரிவித்தார்களல்லவா?" என்றார்.

"ஆமாம். சொன்னார்கள். எங்கே நீங்கள் கொடுத்த அந்த ஜாதகம், நான் பார்க்கிறேன்" என்றார்.

ஜாதகத்தின் ஒரு பிரதி அவரிடம் கொடுக்கப்பட்டது. சிறிது நேரம் அதை மிகக் கவனமாகப் பார்த்து ஏதேதோ கணக்குகள் விரலை மடக்கிப் போட்டார். பின்னர் மறுமுறையும் கூர்ந்து கவனித்தார். சுருங்கிக் கருத்திருந்த அவர் முகம் திடீரென்று பிரகாசமானது. ஜாதகத்தை கயிற்றில் சுற்றி வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார்.

அனைவர் கவனமும் அவர் மீதுதான். அவர் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்பதை அறியும் ஆவல் அவர்கள் முகங்களில்.

மன்னர் சொன்னார், "சுவாமி! நீங்கள் உங்கள் கணிப்பையும் சொல்லுங்கள். அதனைக் கேட்ட பிறகுதான் நான் இந்த ஜாதகரைப் பற்றிய முழு விவரங்களையும் சொல்ல வேண்டும்" என்றார்.

ஆஸ்தான சோதிடர் சொன்னார், "மன்னா! இந்த ஜாதகம் ஒரு மனிதனுடையது அல்ல. இது ஒரு எருமைக் கன்றுக்குட்டியின் ஜாதகம். அதுவும் இதே அரண்மனையில் வளரும் ஒரு எருமையின் கன்று. பிறந்து சில நாழிகையிலேயே அது பிராணனை விட்டுவிட்டது" என்றார்.

சபையிலிருந்த அனைவரும் திகைப்பில் ஆழ்ந்தனர். எங்கும் நிசப்தம். மன்னன் மட்டும் பரவசத்தோடு கரங்களைத் தட்டி சோதிடரைப் பாராட்டிவிட்டு "பலே! நீங்கள் ஆஸ்தான தலைமை சோதிடர் என்பதை நிரூபித்து விட்டீர்கள். தங்கள் திறமைக்கு ஈடு இணை உண்டோ? இது உங்களுக்கு வைக்கப்பட்ட சோதனை அல்ல. சோதிடம் பொய் என்ற எண்ணம் வளர்ந்து வரும் இந்த நேரத்தில், இது ஒரு கலை என்பதை மிக அழகாக நிரூபித்துவிட்டீர்கள். பலர் மனம்போன போக்கில் ஜோசியம் சொன்னாலும், எங்கோ ஓரிடத்தில் யாரோ ஒருவராவது மிகச் சரியாகக் கணித்து சோதிடம் சொல்லுவார் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டோம். வான சாஸ்திரமும், கிரஹங்களின் சுழற்சியும் பூமியில் மனித இனத்தை மட்டுமல்ல மற்ற ஜீவராசிகளையும் பாதிக்கும் என்பதை நிலைநாட்டிவிட்டீர்கள். அது சரி, இது ஒரு மிருகத்தின் ஜாதகம் என்பதை எப்படி அறிந்தீர்கள்" என்றான் மன்னன்.

சோதிடர் சொன்னார், "அதற்கும் வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை பூரணமாகக் கற்றுத்தெளிவாராயின் இதுபோல கண்டுபிடித்துச் சொல்லமுடியும் என்றார். ஆஸ்தான சோதிடரை அந்த சபை மனதார பாராட்டிவிட்டுக் கலைந்தது.

இப்படியும் ஒரு பரோபகாரி!

இப்படியும் ஒரு பரோபகாரி!

'நானோ' கார். நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் கனவுக் கார். ஒரு லக்ஷ ரூபாயில் ஒரு சிறிய கார். மேற்கத்திய நாடுகளில் இரண்டு பேர் அமர்ந்து செல்லக்கூடிய மிகச் சிறிய காரெல்லாம் உண்டு. இங்கு அப்படிப்பட்ட கனவுகளுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்டதுதான் மாருதி கார் நிறுவனம். ஆனால் அதுவும் இப்போது அகில உலக பெரும் கார் உற்பத்தியாளர்களோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு கார்களை உற்பத்தி செய்கிறது என்றாலும், சாதாரண மக்களின் கனவுக் காரை உற்பத்தி செய்யவில்லை.

இந்த நிலையில்தான் இந்தியாவின் பழம்பெரும் தொழிலதிபர் குடும்பத்து ரத்தன் டாட்டா ஒரு அறிவிப்பினைச் செய்தார். ஒரு லக்ஷ ரூபாயில் சிறிய கார் உற்பத்தி. வரண்ட தத்துவப் பிடியில் சிக்கி தொழில் துறையில் பின் தங்கியிருந்த மேற்கு வங்காள அரசாங்கம் இப்படிப்பட்டதொரு கார் தொழிற்சாலைக்கு ரத்தினக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்பு கொடுத்தது. ஆனால் என்ன பரிதாபம், கீழ்மட்ட மக்களின், விவசாயிகளின் விளை நிலங்களை அபகரிக்கக் கூடாது என்று குரல் கொடுத்தார் மம்தா பானர்ஜி. மக்கள் புரட்சி தொடங்கியது வங்கத்தில். இறுதி வெற்றி மம்தாவுக்கு, நானோ கனவு பகற்கனவாகி விடுமோ என்ற அச்சம் பலருக்கு. ரத்தன் டாட்டா என்ன நேர்ந்தாலும் நானோ வெளிவந்தே தீரும் என்றார். நந்திகிராமில் கார் உற்பத்தி நடக்கும் என்றார். கோடிக்கணக்கான ரூபாய் முதலீடு செய்யப்பட்டது; கட்டுமானப் பணிகளும் நடந்து வந்தன. நானோ திட்டத்துக்கு கர்ப்பச் சிதைவு ஏற்பட்டுவிட்டது.

ரத்தன் டாட்டா வேறு இடம் தேடத் தொடங்கினார். பல மாநிலங்கள் மேள தாள தோரண அலங்காரங்களுடன் வரவேற்கத் தயாராயின. கர்நாடகம் நாங்கள் தயார் என்றது. இந்த சூழ்நிலையில் ஓர் அறிவிப்பு. இந்திய அரசியல் வாதிகளாலும், போலி மதச்சார்பின்மை எனும் மாய உலகில் வாழும் பலராலும் கரித்துக் கொட்டப்பட்ட நரேந்திர மோடி ஓர் அறிவிப்பு செய்தார். நானோ கார் குஜராத் மாநிலத்தில் உற்பத்தியாகும் என்று. சனந்த் எனும் குஜராத்தின் உட்பகுதி வெளி உலகத்துக்கு வெளிச்சம் காட்டியது. ஒரு முணுமுணுப்பும் அங்கே இல்லை. மாநிலத்து மக்கள் இப்படிப்பட்டதொரு தொழிற்சாலை தங்கள் மாநிலத்துக்குக் கிடைத்ததற்காக மகிழ்ச்சி யடைந்தனர். அப்பா, எத்தனை குஜராத்தியர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு. தொழிற்துறை வளர்ச்சியால் மாநிலத்துக்கு வந்து சேரும் மேலும் பல உப தொழில்கள். உலகத் தொழில்துறை பெரியவர்கள் எல்லாம் மோடியைச் சந்தித்து உரையாடினர். இந்திய பெரும் தொழில் முதலாளிகள் மோடியை வானளாவப் புகழ்ந்தனர். இந்தியாவை வழிநடத்திச் செல்லும் ஆற்றல் பெற்றவர் இவர் என்று புகழாரம் வந்து குவிந்தது. பத்திரிகைகள், மற்ற தொலைத் தொடர்பு ஊடகங்கள் இவை நித்தம் நித்தம் வசைபாடி வெறுப்பேற்ற, நரேந்திர மோடி இவற்றையெல்லாம் உடைத்தெறிந்து தனது தீர்க்கதரிசனத்தால், மாநிலத்தில் தொழில்களை, கல்வி, வளர்ச்சிப் பணிகள், கட்டுமானங்கள் என்று அந்த மாநிலத்தை எங்கேயோ கொண்டு செல்கிறார். ஊழலற்ற ஒரு சமுதாயம் இந்தியாவுக்கு ஒரு புதுமை! அது குஜராத்தில் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இது மற்றைய இடங்களுக்கும் பரவுமானால், நம் கதி என்ன என்று ஊழல் அரசியல் வாதிகளின் வயிற்றில் புளியைக் கரைக்கிறது. இந்த நிலையில் குஜராத்திலிருந்து அதிலும் சனந்த் எனும் நானோ உற்பத்தி நடக்கும் ஊரிலிருந்து ஒரு செய்தி. அதிசயமான செய்தி, நம்மையெல்லாம் வியக்க வைக்கும் ஒரு செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது.

சனந்தில் ராவுபா பிக்குபா வகேலா என்று ஒருவர். நானோ உற்பத்திச் சாலை இருக்குமிடத்துக்குச் செல்ல வழித்தடம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க தனக்குச் சொந்தமான 30 ஏக்கர் நிலத்தை முதலில் அடையாளமாக சதுர மீட்டர் ஒரு ரூபாய் வீதம் கொடுக்க முனைந்து பிறகு அரசாங்கமும் தொழிலதிபரும் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க மார்கெட் விலையில் பாதிக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். இவரது இந்தச் செயலால் மிச்சமுள்ள சாலைக்கு பொதுமக்களும் விரும்பி நிலம் அளிக்க முன்வந்திருக்கின்றனர். தொழிலதிபர், அரசாங்கம், குடிமக்கள் இவர்கள் ஒருமனதாக இணைந்து பாடுபட்டால் சாதிக்கமுடியாதது எதுவுமே யில்லை என்பதை நிலைநாட்டியிருக்கிறார்கள் இவர்கள். குடிமக்கள் போற்றும் அரசாங்கம், தொழிலை வளர்க்க பாடுபடும் அரசு, மக்கள் நலனில் அக்கறையுள்ள தொழிலதிபர். இவர்கள் ஒரு நாட்டின் முதுகெலும்பு போன்றவர்கள்.

"நானோ தொழிற்சாலைக்கு நிலம் தேவை என்பதை அறிந்துகொண்ட நான், அரசாங்க அதிகாரிகளிடம் அடையாளத் தொகையாக ஒரு சதுர மீட்டருக்கு ஒரு ரூபாய் பெற்றுக் கொண்டு தருகிறேன் என்றேன். அதற்கு அரசாங்கம் கொண்டு வந்த ஒப்பந்தப் படிவத்தில் ஒரு சதுர மீட்டருக்கு ரூ.1100 என்று குறிப்பிட்டிருந்த போதுதான் அவர்கள் இவ்வளவு தருவதாக அறிந்து கொண்டேன். இது அன்றைய நிலத்தின் மதிப்பில் பாதிக்கும் குறைவானது, என்றாலும் கூட நான் சொன்ன ஒரு ரூபாய்க்கு வாங்குவது என்னை ஏமாற்றுவதாகுமோ என்று நியாயம் தேடி எனக்கு இந்த ரூ.1100 தர முன்வந்தது குஜராத் அரசு" என்கிறார் வகேலா.

இவர் அடிப்படையில் ஒரு விவசாயி; ஒரு ஆசிரியர், பின்னர் ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரி; பின்னர் ஒரு சிறு தொழிலதிபர் இவ்வளவு நிலையிலும் இருந்திருக்கிறார். இவருக்கு வயது 61. ரவிராஜ் ஃபாயில்ஸ் எனும் கம்பெனியை நடத்தி வரும் வகேலா தன்னுடைய கம்பெனியை விரிவுப் படுத்துவதற்காக இந்த நிலைத்தை வைத்திருந்தார். இவரது கம்பெனி ஆண்டுக்கு ரூ.60 கோடி வரை வியாபாரம் செய்து வந்த லாபகரமான கம்பெனி என்பதும், இவரது இந்த நிலம் மிக அதிகமான விலைக்குப் போகும் என்பது தெரிந்தும், நானோ கம்பெனி நமது மாநிலத்துக்கு வராமல் போய்விடக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தில் இந்தத் தியாகத்தைச் செய்ய முன்வந்திருக்கிறார்.

சனந்த்தில் சுமார் 250 கம்பெனிகள் இயங்குகின்றன. இவை அனைத்தும் வகேலாவின் நிலத்தில்தான் தொடங்கப்பட்டது. இங்கு ஒரு தொழில் வளாகம் தொடங்க இவர் திட்டமிட்டு 25 சதவீத உள்ளூர் இளைஞர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு வழங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இந்தப் பகுதியில் நானோ கார் உற்பத்தித் தொழிற்சாலை வருகிறது என்றதும் அது சார்புடைய சிறு தொழில்களும் தொடங்கப்பட்ட நிலையில் இங்குள்ள நிலத்தின் விலை அதிகமாகியது.

தினமும் 12 மணி நேரம் வேலை செய்யும் வகேலா ஒரு ராஜபுத்திர ராஜ வம்சத்தின் ஒரு கிளையைச் சேர்ந்தவர். இந்திய சுதந்திர தினமே இவரது பிறந்த தினம். ராஜ வம்சமாதலால் இந்தப் பகுதியில் கணிசமான நிலப்பகுதி இவர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. சனந்தில் ஆரம்பக் கல்வி பயின்று பின்னர் அஹமதாபாத் ஹெச்.கே கலைக் கல்லூரியில் பட்டப் படிப்புப் படித்தார். அங்கு கல்லூரி மாணவர் சங்கச் செயலாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பணியாற்றினார். இந்துபா எனும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, ஜைய்தீப் சிங் எனும் மகனைப் பெற்றார். இவர் ஒரு சிவில் என்ஜினீயர் தங்களது ரவிராஜ் ஃபாயில்ஸ் கம்பெனியைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். இவரது இரண்டாவது மகன் ராஜேந்திர சிங் டிராக்டர் விற்பனை ஏஜென்சியைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்.

முதலில் 100 ரூபாய் சம்பளத்துக்கு ஒரு மாணவர் விடுதியில் காப்பாளராக வேலை பார்த்த வகேலா அதே விடுதியின் உரிமையாளர் இப்போது. பி.எட். முடித்த வகேலா நண்பர் ஒருவரின் பள்ளியில் முதலில் வேலை பார்த்தார். 1971ல் தேனா வங்கியில் பணிக்குச் சேர்ந்த இவர் அங்கு 1996 வரை வேலை பார்த்தார். சனந்தை விட்டு வெளியே போக விரும்பாததால் இவர் பதவி உயர்வை பெற மறுத்து விட்டார். இவரது குறிக்கோள், "பிறருக்கு உபகாரம் செய்ய முடியாமல் போனாலும் உபத்திரவம் செய்யாமல் இரு" என்பதாகும். இவர் தேனா வங்கியில் வேலை பார்த்து சாதாரணமானவராக இருந்த காலத்திலேயே, இவரது மனைவி தெய்வ பக்தியும், ஏழைகளின் பால் அக்கறையும் கொண்டு தனது நிலத்தில் விளையும் தானியங்களில் 4000 கிலோவை ஏழைகளுக்கு அளித்து வந்தார். இவரும் இவரது மகன்களும் கடவுள் பக்தியும், தேசபக்தியும், மக்கள் நலனில் அக்கறையும் கொண்டவர்களாகத் திகழ்ந்து இந்த நாட்டு மக்களுக்கு ஓர் உதாரணமாகத் திகழ்கிறார்கள்.

உள்ளத்தினால் காங்கிரஸ்காரராக இருந்தபோதும், குஜராத் முதலமைச்சர் நரேந்திர மோடியின் பரம ரசிகர், ஆதரவாளர். குஜராத்தை அடுத்த ஐந்தாண்டுகளில் சுவர்க்க பூமியாக மாற்றும் கனவும் ஆற்றலும் உள்ளவர் மோடி என்கிறார் இவர். வகேலா தனது நிலத்தை இவ்வளவு குறைந்த விலைக்குத் தர விரும்புவதறிந்து மோடி இவரை அழைத்துப் பேசி இவரை உளமாரப் பாராட்டினார். இவரது தேசபக்தியையும், மாநிலத்தின் வளர்ச்சியில் இவர் காட்டும் அக்கறையையும் போற்றினார். வகேலா போன்ற தேசபக்தர்களாலும், நரேந்திர மோடி போன்ற மக்கள் மீது அக்கறையும், தீர்க்கதரிசனமுமுள்ள அரசியல் வாதிகளாலும்தான் இந்த நாடு முன்னேற முடியும்.

ஸ்ரீ ஆதி மாரியம்மன் துதி

ஸ்ரீ ஆதி மாரியம்மன் துதி.
(இயற்றியவர் வெ.கோபாலன்)

காப்பு

ஆதிப்பரம் பொருளின் ஞானத் திருமகனே
மாதுஉமை யவளின் மோனக் கரிமுகனே
வேதப்பொருள் விளங்கும் நாதன் பதம்பாடி
மாதவளைப் பணிந்திடவே ஞான மருள்வாயே!

நூல்

1. விஞ்சுபுகழ் முத்தமிழும் விளங்குகின்ற தஞ்சையிலே
இஞ்சிசூழ் பெருநகரை யாண்டுவந்த பேரரசன்
கொஞ்சுதமிழ் துளஜாவின் கனவிலே காட்சிதந்து
அஞ்சன எழில்விழியைக் காட்டி அருள்புரிந்தாய்!

2. உன்னெண்ணம் நிறைவேற்ற மாமன்னன் உறுதிபூண்டு
தன்வெள்ளைப் புரவியில் தனிப்பாதை செல்கையிலே
தென்கரம்பை வெளியினில் தனித்துவந்து காட்சிதந்து
அன்புறுவாய் தவமிருக்கும் குருநிழலைக் காட்டிச்சென்றாய்!

3. விந்தையை என்சொல்வேன் வேங்கை மரநிழலில்
வந்துநின்ற மன்னனுக்குக் காசிநகர் சித்தர்பிரான்
பந்தமறு சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் உருவம்காட்டி
இவ்விடமே யாம்கோயில் கொள்ளும் இடமென்றாய்.

4. அவ்வண்ணம் நின்பணியை அகமகிழ்ந்து மேற்கொண்டு
நல்வண்ணம் திருப்பணியை மாமன்னன் செய்விக்க
உன்வண்ணம் காட்டிநின்றாய் உலகத்து நாயகியே!
இவ்வண்ணம் நின்பாதம் பணிகின்றோம் நித்தமுமே.

5. மட்டாரும் தென்கரம்பை பதியினிலே தோன்றியின்று
பட்டாடை யுடுத்தநின்றன் பேரெழிலின் உருவைக்கண்டு
கட்டுண்டார் அடியார்கள் கனிகின்றார் அன்பினிலே!
எட்டு திசைகளிலும் நாட்டுவித்தாய் நின்புகழை!

6. பாங்குயர் ராணிபெயர் தாங்கிநிற்கும் ஏரியிலே
ஓங்குயர் நினதுபுகழ் கருணையெனும் சமுத்திரமாய்
தாங்கிய சூலமும் உடுக்கையும் நின்கையில்
பாங்குறவே ஏந்திநின்றாய் காத்திடுவாய் எங்களையே!

7. காந்தம் நினதுகண்கள் கருணைமழை பெய்விக்கும்
பாந்தம் நினதுபதம் பாவங்கள் மறைந்தழியும்
வேந்தன் அமைத்தநிலை வரமருளும் நின்கரங்கள்
காந்தும் இடர்களெல்லாம் உன்றனது சந்நிதியில்!

8. நிலமளந்த நின்புகழோ எல்லையற்ற பெருவெளியாம்
பலமதத்து மாந்தர்களும் நின்பாதம் பணிகின்றார்
சலனமே யில்லாமல் தீர்க்கின்றாய் அவர்துயரம்
உலகத்து நாயகியே வடவாற்று மாரியம்மா!

9. செகத்துக்குத் தாயெனவே துலங்கிடும் தெள்ளமுதே
அகத்துக்குத் தெளிவளிக்கும் ஆதிமுத்து மாரியம்மா
மகமாயித் தாயே எங்கள் மனவிருளை நீக்கியுன்றன்
முகமலரால் இந்த வையத்தைப் காப்பாய்!

10. கண்டவர் மனம்மீண்டும் கண்டிடவே துடிக்கும்
சண்டையிடும் மாந்தரும்நின் அடிபணிந்து கிடப்பர்
விண்ணுயர ஓங்கிநிற்கும் வடிவழகித் தாயே!
உன்னடியே சரணமிந்த உலகினையே காப்பாய்!

11. தாயே மலைமகளே செங்கண்மால் திருவே
மாயே மகமாயி திரிசூலி மாரி
சேய்கள் எமக்குமுன்றன் திருவருளைக் காட்டி
நேயப் படுத்தியநின் திருவருளைப் புகழ்வோம்!

12. மறந்தும் உய்ந்திடுமோ மன்னுலக மெல்லாம்
வெறுத்தும் வாழ்பவர்கள் நின்னருளை நாடி
கருத்த மனம்மாறி நின்னடியைப் பணிவர்
விரும்பி யழைத்தநின் விளையாடல் என்னே?

13. தாயென்று அடைந்தோர்க்கு தண்ணென நீராவாய்,
பேயென்று வாழ்வோர்க்கு நெற்றி நெருப்பாவாய்
காயத்தை மெய்யனவே நம்புகின்ற மாந்தரெலாம்
தாயுன்றன் பதம்பணிய நற்கதிக்கு ஆளாவார்!

14. ஒளியாவாள் ஒளிருகின்ற பொருளாவாள் நெஞ்சில்
களியாவாள் களிதரும்நல் செயலாவாள் வான
வெளியாவாள் வெளியிலுறும் ஒலியாவாள் மனத்தின்
தெளிவாவாள் நன்நெறியில் உய்விப்பாள் தாய்!

15. நினைத்தால் நெஞ்சினிக்கும் சொன்னால் வாய்மணக்கும்
என்னாளும் இன்னருளால் மூவுலகும் பரிமளிக்கும்
தென்கரம்பை வடவாற்றில் குடிகொண்ட மாமணியே
மன்னுயிர்கள் கடைத்தேற கலங்கரை விளக்கம்நீயே!

16. பட்டமரம் துளிர்க்கும் பேரெழிலே நின்னருளால்
கெட்டமனம் திருந்தும் நின்பெயரைக் கேட்டபின்னால்
மட்டற்ற அருள்தருவாய் நின்றன் அடியார்க்கு
வெட்டி வீழ்த்திடுவோம் தீமைகள் யாவையுமே!

17. புத்தியில் ஒளிதருவாள் பொய்யாத சொல்தருவாள்
எத்திக்கும் புகழ்மணக்கும் ஏற்றமிகு பெயர்தருவாள்
முத்தனைய மக்களொடு மனைச்செல்வம் தான்தருவாள்
புத்தினிலே தோன்றியயெம் ஆதிமகா மாரியம்மா!

18. அல்லும் பகலும் நின்னடியைப் போற்றிடுவோம்
விலக்கினோம் இவ்வுலகம் பழிக்கும் செயலையெல்லாம்
உலகத்தை வாழ்விக்க இயற்றிடுவோம் தவவேள்வி
நல்வாழ்வு இவ்வுலகில் நிலைத்திடச் செய்திடம்மா!

19. பசியென்று வருவோர்க்கு வயிறார உணவளிப்பாய்
கசிந்து நிற்போர்க்கு கருணை மனமருள்வாய்
நசிந்த கடையோர்க்கு நல்வாக்கு நீயருள்வாய்
தேசு விளங்கிடவே செய்திடுவாய் மாரியம்மா!

20. காட்சிக்கு எளியநல் கலையுடைய நாயகியே
மாட்சியை என்சொல்வோம் நின்பாதம் சரணம்
வேட்கையை அழித்துயெம் நல்லுள்ளம் தந்தோம்
கேட்டை விளைவிக்கும் தீமனத்தை அழித்தோம்!

21. பொய்யாத நின்னடியார் போற்றிடவே வாழ்வோம்
செய்யாத செயல்களையாம் செய்திடவே துணியோம்
மெய்யான வாழ்க்கையையே மேற்கொண்டு வாழ்வோம்
தெய்வத்தை மறவாமல் நற்தொண்டு புரிவோம்!

22. சேய்பிழை செய்தாலும் பொறுப்பதுன்றன் கடமை
தேய்பிறை போலழியாமல் எம்வாழ்வைக் காப்பாய்
வாய்நிறைய நினதுபுகழ் எப்போதும் உரைப்போம்
தாயுன்றன் அருள்நாடி தவமிருப்போம் நாளும்!

23. கண்களே தீவினைகள் காணாதீர் இனிமேல்
புண்ணாகும் சொற்களைநீ பேசாதே நாவே,
வீணான செயல்களை எண்ணாதே மனமே
அன்னையவள் பாதங்களைப் பணிந்திடுவோம் தினமே!

24. அன்னையை அருளுருவை அனுதினமும் வழிபட்டால்
மன்னுபுகழ் வாழ்வுதரும் வாழ்க்கை வளம்பெருகும்
இன்பநிலை எய்திடுவர் நெறியோடு செயல்படுவர்
அன்போடு அறமும் அனைவரையும் காக்கும்.

நூற்பயன்.

அன்பெனும் சொல்லெடுத்து ஆர்வத்தால் கவியாக்கி
உன்னையே பாடுகின்றேன் என்னாளும் - அன்னையே
மன்னுலகில் மாந்தரெலாம் துன்பவிருள் நீங்கி
இன்பநிலை எய்திடச் செய்.

பட்டுக்கோட்டை நாடியம்மன்.

பட்டுக்கோட்டை நாடியம்மன்.

பட்டுக்கோட்டை என்றவுடன் நமது நினைவுக்கு முதலில் வருவது அங்கு கோயில்கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கும் நாடியம்மனும், பங்குனி, சித்திரை மாதங்களில் நடைபெறும் திருவிழாவில் அந்த அம்மனுக்கு அணிவிக்கப்பெறும் வரகரிசி மாலையும்தான். பெரும்பாலும் நாடிமுத்து என்ற பெயர் இவ்வூரைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் வைத்துக் கொள்வார்கள். அந்தப் பெயரும் இந்த அம்மன் பெயரால் ஏற்பட்டதுதான். காலங்காலமாக இந்த அம்மனுக்கு கேழ்வரகு எனும் தானியத்தினால் ஆன மாலையை, அம்மன் வீதிஉலா வருகின்ற போது பட்டுக்கோட்டை தலைமை அஞ்சல் நிலையம் அருகிலுள்ள செட்டித் தெருவில், பெரு நிலக்கிழாரும், செல்வந்தரும், முன்னாள் தஞ்சாவூர் ஜில்லா போர்டின் தலைவருமான காலஞ்சென்ற நாடிமுத்துப் பிள்ளையின் வீட்டினருகில் இந்த கோலகலமான வரகரிசி மாலை சூட்டும் விழா நள்ளிரவில் நடைபெறும். இதற்காக சுற்றுப்புற கிராமங்களிலிருந்தெல்லாம் மக்கள் திரளாக வந்து கண்டு அம்மனை தரிசித்துச் செல்வார்கள். திருவிழா அறிக்கையிலும் இந்த வரகரிசி மாலை நிகழ்ச்சியே மிகப் பிரதானமாகக் குறிப்பிடப்படும். அப்படி இந்த நாடியம்மனுக்கு இவ்வூரில் என்ன விசேஷம்.

பட்டுக்கோட்டை சமீப காலத்தில் பெருநகரமாகவும், தென்னாட்டு சிங்கப்பூர் என்றும், அதன் செல்வச் சிறப்பு காரணமாக அழைக்கப்படுகிறது. சுமார் ஐம்பது, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இவ்வூர் மிகச் சிறிய ஊராக, ஊராட்சியாக, அரசாங்க அதிகாரிகளை தண்டனையாக மாற்றுவதற்குப் பயன்பட்டு வந்த இடம். கல்லணை கால்வாய் வெட்டப்பட்டு இவ்வூர் மிகச் செழிப்பாகவும், வியாபாரத் தொடர்பினாலும் இன்று செல்வச் செழிப்போடு திகழ்கிறது. இவ்வூரிலும், இதனைச் சுற்றிலுமுள்ள கிராமங்களிலும் கவிஞர்கள் அதிகமாகத் தோன்றி வருகிறார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் முன்னோடியாகத்தான் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் திகழ்ந்திருக்கிறார். இந்த ஊரின் தென்புறத்தில், பட்டுக்கோட்டை அறந்தாங்கி ரயில்வே பாதைக்கும் தென்புறத்தில் ஒரு பெரிய ஏரிக்கரையில் இந்த ஆலயம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது இந்தப் பகுதியில் அதிக குடியிருப்புகள் தோன்றிவிட்டன.

இந்த ஊரைத் தலைநகராகக் கொண்டு மழவராயர்கள் எனும் மன்னர் வம்சம் ஆட்சி புரிந்ததாகத் தெரிகிறது. இவ்வூர் முற்காலத்தில் வனாந்திரமாக இருந்திருக்க வேண்டும், பின்னர் மெள்ள மெள்ள மக்கள் குடியேறி ஊர்களையும், நகரங்களையும் உருவாக்கி அங்கே தாங்கள் வழிபட ஆலயங்களையும் அமைத்தார்கள். அப்படி அமைக்கப்பட்ட ஆலயம்தான் நாடியம்மன் ஆலயம். இவ்வாலயம் தவிர இவ்வூரில் கோட்டை பெருமாள் கோயில், சிவன் கோயில், காசாங்குளக் கரையில் சிவன் கோயில், பெருமாள் கோயில் ஆகியவைகளும் அமைந்திருக்கின்றன.

தஞ்சையை ஆண்ட மராட்டிய மன்னர்கள் காலத்தில் அவர்களது ராஜ்யத்தின் எல்லைக்குள் பற்பல ஆலயங்களைப் புதிது புதிதாகக் கட்டியிருக்கிறார்கள். சிவன் கோயில்கள் சோழ மன்னர்கள் காலத்திலும், பெருமாள் ஆலயங்கள் பெரும்பாலும் நாயக்க மன்னர்கள் காலத்திலும் சிறப்பாகக் கட்டப்பட்டு போற்றப்பட்டு வந்தன. இந்த மராட்டியர்களுக்கு குல தெய்வம் பெண்தெய்வம் என்பதால், இவர்கள் அதிகமாக கிராம பெண் தேவதைகளுக்கே ஆலயங்கள் கட்டி வைத்தனர். சமயபுரம், புன்னைநல்லூர் போன்ற ஊர்களில் உள்ள மாரியம்மன் கோயிலுக்குச் சொல்லப்படும் வரலாறு போலவே இந்த நாடியம்மன் கோயில் உருவானதற்கும் ஒரு கதை வழக்கில் இருக்கிறது.

ஒருமுறை தஞ்சை மராட்டிய மன்னன் ஒருவன் காட்டில் வேட்டையாடி வந்தபோது, அப்போது குறுக்கிட்ட ஒரு மிருகத்தைத் துரத்திக் கொண்டு சென்று, அது பிடிபடாமல் போகவே அதன்மீது குறிவைத்துத் தாக்க அது ஓர் புதருக்குள் சென்று ஒளிந்து கொண்டதாம். அது அடிபட்டிருந்தால் அந்தப் புதருக்குள்தான் இருக்க வேண்டுமென்று, மன்னன் ஆட்களை விட்டு அங்கு தேடச் சொன்னான். அப்போது ஆட்கள் புதரை நீக்கிப் பார்த்த போது அங்கு ரத்தம் ஒழுக ஓர் அழகிய பிடாரியம்மன் சிலை தென்பட்டதாம். அதிர்ச்சியடைந்த மன்னன் உடனே அந்த சிலையை வெளியே கொணர்ந்து அதனை சுத்தம் செய்து, பட்டுக்கோட்டையின் கோட்டைப் பகுதியில் இருந்த சிவன் கோயில் பூசாரிகளை அழைத்து பிடாரியம்மனுக்கு அது கிடைத்த இடத்திலேயே ஓர் ஆலயம் கட்டி பிரதிஷ்டை செய்ய உத்தரவிட்டான். அவ்வண்ணமே, அந்த பிடாரி சிலை வனாந்திரமாய் இருந்த அந்த இடத்தில் கோயில் கொண்டது.

பிறகு காட்டில் இருந்த இந்த அம்மனுக்கு நித்தியப்படி பூசைகளும், விழாக்களும் கொண்டாடும் பொறுப்பையும், ஆலயத்தைக் கட்டி நிர்வகிக்கும் பொறுப்பையும் அவ்வூரிலிருந்த சின்னான் செட்டியார் என்பவரிடம் கொடுத்து பராமரிக்கும்படி ஆணையிட்டான் மன்னன். முதலில் காட்டில் கண்டெடுத்த கருங்கல் பிடாரியம்மன் சிலையை வைத்து வழிபட்டு வந்தனர். பின்னர் செட்டியாரின் முயற்சியின் காரணமாக, இந்த அம்மனுக்கு ஓர் ஐம்பொன் சிலை வடிவமைக்கப்பட்டு வழிபாடு நடத்தலாயினர். நாளடைவில் இந்த அம்மன் நாடியம்மன் என்ற பெயர் பெற்றாள். தன்னை நாடிவந்து தேடிக் கண்டுபிடித்து மன்னன் ஆலயம் எழுப்பியதனாலா? அல்லது நாடிவரும் பக்தர்களுக்கு நலமருளும் கருணையைக் கருதியா? நாடியம்மன் என்ற பெயர் எங்ஙனம் ஏற்பட்டது. இதற்கு பலரும் பல பதில்களைக் கூறுகிறார்கள். எனினும் நாடியவர்களுக்கு நலமருளும் நல்ல தாய் என்றே நாம் வழிபடலாம்.

பங்குனி மாதத்தில் இந்த அம்மனுக்கு காப்புக் கட்டி திருவிழா தொடங்குகிறது. இது சித்திரை மாதத்திலும் தொடர்ந்து வரகரிசி மாலையுடன் உத்ஸவம் முடிவடைகிறது. திருவிழா காலங்களில் அம்மன் தனது ஆலயத்தை விட்டுக் குடிபெயர்ந்து பெரிய கடைத்தெருவின் நடுவிலுள்ள மண்டகப்படி எனும் மண்டபத்தில் குடியேறி, விடையேற்றி விழா முடிந்த பிறகுதான் ஆலயம் திரும்புகிறாள். திருவிழா அனைத்து நாட்களிலும் இரவில் அம்மன் நகர்வலம் வருகிறாள். அந்தக் காலத்தில் நாதசுர சக்கரவர்த்தி ராஜரத்தினம் பிள்ளை முதல் அனைத்து பெரிய வித்வான்களும் இரவில் அம்மன் புறப்பாட்டின்போது நடந்து வந்தே விடிய விடிய நாதசுரம் வாசித்த வரலாறு உண்டு. ஆங்காங்கே இவர்களுக்கு பெஞ்சுகளைக் கொண்டு மேடை அமைக்கப்பட்டு தொடர்ந்து பலமணி நேரம் வாசிப்பதும் உண்டு. வெண்ணைத்தாழி, தேரோட்டம் முதலான விசேஷங்களும் திருவிழா நாட்களில் உண்டு. வெண்ணைத்தாழியின் போது அம்மன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் போல, வெண்ணைப் பானையை அணைத்துக் கொண்ட கோலத்தில் வீதிவலம் வருகையில், அவ்வூரிலுள்ளோர் வேண்டுதலையொட்டி அம்மனுக்குப் பட்டுத் துணிகளை வாங்கி அணிவிப்பார்கள். தினமும் மாலை வேளைகளில் மண்டகப்படி மண்டபத்தில் இன்னிசை விருந்தும் நடைபெறும்.

அம்மனின் ஐம்பொன் உற்சவ விக்கிரகம் கோட்டை சிவன் கோயிலில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருக்கும். திருவிழா காலங்களில் மட்டும் மண்டகப்படிக்குக் கொண்டு வரப்படும். இந்த அம்மனின் விழாவையொட்டி, அம்மன் விக்கிரகம் கோட்டை பெருமாள் கோயிலுக்குச் சென்று சீர்வரிசை பெற்று வரும் நிகழ்ச்சியும், மதுரை மீனாட்சி, சுந்தரேஸ்வரர் திருமண நிகழ்ச்சியையும், பெருமாள் தங்கைக்குச் சீர்வரிசை செய்யும் காட்சியும் நம் நினைவுக்கு வரும்.

நினைத்ததை நடத்தி வைக்கும் சக்தி படைத்தவளாக இந்த அம்மன் விளங்குவதால், பக்தர்கள் இவளை வணங்காமல் இவ்வூரில் எந்தக் காரியத்தையும் செய்வதில்லை. பரம்பரை தர்மகர்த்தாக்களாக விளங்கும் இவ்வூர் பிரபலஸ்தர்கள் ஆண்டுதோறும், இவ்வாலயத் திருவிழாவைச் சிறப்பாகச் செய்து வருவதோடு, மக்களும் நாடியம்மன் திருவிழா எப்போது என்று காத்திருப்பார்கள். நாடியம்மன் மக்களுக்கு நல்லருள் வழங்கி பாதுகாத்து வரவேண்டுமென்று நாமும் வேண்டுவோம்.

செங்கமல நாச்சியம்மன் கோயில்

செங்கமல நாச்சியம்மன் கோயில்.
(சிங்கள நாச்சியம்மன் கோயில்)

தஞ்சை நகரம் 1960க்குப் பிறகுதான் மருத்துவக்கல்லூரி வந்த பிறகு, மேற்கு திசையில் வளர்ச்சியடைந்து பற்பல குடியிருப்புகள் தோன்றிவிட்டன. மேம்பாலம் தாண்டி ராஜப்பா நகர் என்பதுதான் தஞ்சை நகரத்தின் நகர்ப்புற வளர்ச்சியில் இந்தப் பகுதியில் முதன் முதலாகத் தோன்றியது. இதையடுத்து வல்லம் வரையில் ஒரே முந்திரிக்காடாக இருந்திருக்கிறது. இந்தக் காட்டுப் பகுதியில் இருந்ததுதான் செங்கமல நாச்சியம்மன் எனும் சிங்கள நாச்சியம்மன் கோயில். தற்சமயம் இந்தக் கோயில் குந்தவை நாச்சியார் அரசினர் பெண்கள் கல்லூரிக்கு மிக அருகாமையில் அமைந்திருக்கிறது. மக்கள் இதனை செங்கநாச்சியம்மன் என்றே அழைக்கின்றனர். இந்தக் கோயிலுக்கு நேர் வடக்கு திசையில் அப்போது காடாக இருந்தமையால், முக்கிய சாலையில் (இப்போது மருத்துவக் கல்லூரி சாலை) ஓர் நடுகல் நடப்பட்டு, அந்த இடத்தைத் தாண்டும் போது, இந்த அம்மனை வழிபடுவதற்காக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அது இப்போதும் ராஜப்பா நகரில் காணலாம்.

இந்த ஆலயம் வடக்கு நோக்கிக் கட்டப்பட்ட ஆலயம். சுற்றுப்புற மக்களால் மிக சிறப்பாக தொன்று தொட்டு வழிபாடு நடத்தப்படும் ஆலயமாக இது திகழ்வதோடு, இங்கு மக்கள் மிகவும் பயபக்தியோடும், சுத்தமாகவும் வந்து வழிபாடு செய்து வருகிறார்கள். விசேஷ நாட்களில் பெண்கள் இவ்வாலயத்தின் முன்புறமுள்ள குளக்கரையில் திறந்த வெளியில் செங்கல் அடுப்பு வைத்து பொங்கலிட்டு வழிபடுகிறார்கள். தஞ்சை நகரத்திலுள்ள பல தெருவினர் இந்தக் கோயிலுக்கு பாற்குடம் காவடி எடுத்து வழிபடுவதை வழக்கமாக வைத்திருக்கின்றனர். இப்பகுதியிலுள்ள பெருவாரியான மக்கள் மிகுந்த பய பக்தியுடன் இந்த அம்மனை வழிபட வேண்டுமானால் அதற்கு முக்கியமான காரணம் இருக்க வேண்டுமல்லவா? ஏதோ ஒரு அச்சம் தரும் அல்லது பயங்கர நிகழ்வு இங்கு நடைபெற்றிருக்க வேண்டும், அதனையொட்டியே இங்கு காட்டுப் பகுதியாக இருந்தபோதும் இப்படியொரு கோயிலை அமைத்திருக்கிறார்கள். இது குறித்து ஒரு வரலாற்றுச் செய்தி கூறப்படுகிறது. இது எந்தவொரு சரித்திரக் குறிப்பு அல்லது ஆவணம் மூலம் நிரூபணம் ஆகாவிட்டாலும், செவி வழிச் செய்தியாக பரவியிருக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் தஞ்சாவூருக்கு இலங்கையிலிருந்து ஒரு சிங்கள அரசன் தன் குடும்பத்துடனும், அமைச்சர் மற்றும் அவன் அரசவை அதிகாரிகள் பரிவாரங்கள் ஆகியோருடன் வந்ததாகவும், அப்போது இங்கு ஆட்சிபுரிந்து வந்த ஒரு சோழ அரசன் (விஜயாலயன் வம்சத்து அரசன்) இந்த சிங்கள அரசனை பலமுறை அழைத்தும் வராமல், இறுதியில் இங்கு வந்திருக்கிறான். அந்த சிங்கள அரசன் அப்போது இலங்கை முழுவதும் பரவியிருந்த சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்குட்பட்ட ஒரு சிற்றரசனாக இருந்திருக்க வேண்டும். சக்கரவர்த்தி பலமுறை அழைத்தும் அவரை அவமரியாதை செய்வதைப் போல வராமல் இருந்துவிட்டு, வேறு வழியின்றி இறுதியில் வந்து சேர்ந்ததால், சக்கரவர்த்தியிடம் இருந்த பயத்தின் காரணமாகத் தன் குடும்பம் பரிவாரம் மற்றும் உடன் வந்தவர்களை தலைநகரான தஞ்சையை ஒட்டிய இந்தக் காட்டுப் பகுதியில் தங்க வைத்துவிட்டு அவன் மட்டும் ஒரே ஒரு அமைச்சரைத் துணைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு அரண்மனை சென்று சக்கரவர்த்தியைக் கண்டானாம்.

அரண்மனையில் அமைச்சரை வெளியில் இருக்கச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்ற சிங்கள அரசன் என்ன நேர்ந்ததோ தெரியவில்லை, அவன் வெளியே வரவேயில்லை. வெளியில் காத்திருந்த அமைச்சருக்கு பயமும் சந்தேகமும் ஏற்பட்டு, தங்கள் அரசன் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று நினைத்து அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று காட்டிற்கு வந்து ராணி மற்றும் தங்கள் பரிவாரத்தாரிடம் செய்தியைச் சொல்லியிருக்கிறார். அமைச்சரும் மற்றவர்களும் தாங்கள் உடனே நாடு திரும்பிவிட வேண்டுமென்று கூற ராணி மட்டும் அரசனுக்கு ஏற்பட்ட கதியைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் திரும்ப முடியாது என்று கூறியிருக்கிறாள். பிறகு அவ்விடத்திலேயே தனது பிராணனை விட்டுவிட்டதாகவும் தெரிகிறது. அந்த சிங்களப் பெண்மணி உயிர்த்தியாகம் செய்த அந்த இடத்தில்தான் சிங்கள நாச்சியார் கோயில் என்ற பெயரில் இந்த ஆலயம் எழுப்பப்பட்டதாக செய்திகள் கூறுகின்றன. இந்த ராணியின் தியாகம் பற்றிய அந்தக் கால கிராமப்புறப் பாடல்கள் தஞ்சை சரஸ்வதி மஹால் நூலகத்தில் இருப்பதாகவும் கூறுகிறார்கள். கல்வெட்டுகளிலும் இந்தச் செய்தி காணப்படுவதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

மக்களிடம் உள்ள மற்றொரு நம்பிக்கை, இது ராஜராஜ சோழன் சிறு வயதாக இருந்தபோது சிங்கள நாட்டுக்குத் தன் படையோடு சென்றதாகவும், அங்கு அவனது உயிருக்கு ஆபத்து நேரவிருந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு பெண் அவனைக் காப்பாற்றியதாகவும், அதற்குப்பின் அந்தப் பெண்ணைக் கண்டுபிடிக்கமுடியாமல், அவள் நினைவாக இந்த ஆலயத்தை அவன் எழுப்பியிருக்கலாம் என்றும் கூறுகிறார்கள். இந்தச் செய்தியை வலுப்படுத்தும் விதமாக ஆசிரியர் கல்கி அவர்கள் தனது பொன்னியின் செல்வன் நாவலில் அப்படியொரு சிங்களப் பெண்ணை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார். அது கற்பனைப் பாத்திரமா அல்லது நிஜமான பாத்திரத்தின் உருவகமா என்பது தெரியவில்லை. கல்கி ஆராய்ச்சியாளர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

இந்த ஆலயத்தில் அம்மன் அமர்ந்த கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறாள். ஒரு காலை மடக்கியும் மற்றொரு காலை தொங்கவிட்டபடியும் அமர்ந்த கோலம். நான்கு கைகள், கைகளில் பாம்புடன் இணைந்த டமருகம், சூலம், பாசம், கபாலம் ஆகியவை அக்கரங்களில் உள்ளன. அம்மனின் தோற்றம் உக்கிரமாக இருப்பதைப் பார்க்கலாம். இவ்வாலயத்தின் உள் பட்டவன், மதுரைவீரன், ஆகியோருக்கும், பொம்மியம்மன், வெள்லையம்மன் ஆகியோருக்கும் சிலைகள் உள்ளன. பட்டவன் என்பது இறந்த ஒருவரின் சாம்பல் புதைக்கப்பட்டு, அதன் மேல் ஓர் கல் எழுப்பி அதனை பட்டவன் என்று சொல்லி அவரது குடும்பத்தார் வழிபடுவது. அத்தகைய பட்டவன் கற்கள் இங்கு உண்டு. உண்டிக்கருப்பு என்ற ஒரு சிலையும் இங்கு இருக்கிறது. இங்குள்ள சூலம், அடைக்கலம் காத்த ஐயனார் என்று வழிபடப்படுகிறார். பதினெட்டாம்படி கருப்பணசாமி என்றொரு சுதைச் சிற்பமும் இருக்கிறது. இவர் புலி மீது அமர்ந்திருப்பது போல அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கு பற்பல சூலங்கள் நடப்பட்டு அதன்மீது எலுமிச்சம்பழம் சொறுகி குங்குமம் இட்டு காணப்படுகின்றன. இங்கு சூலம் வாங்கி நடுவது என்பது ஒரு வேண்டுதலாகவே நடைபெற்று வருவதாகத் தெரிகிறது.

இக்கோயிலின் முன்பாக ஒரு குளம் இருக்கிறது. அதன் கரையில் தென்மேற்கு மூலையில் சுதையாலான ஒரு பெரிய 12 அடி உயரமுள்ள வேதமுனி எனும் சிலை வடிவம் காணப்படுகிறது. ஒரு கல் திண்ணையின் மீது அமர்ந்தவாறு காட்சியளிக்கும் இந்த வேதமுனியின் தோள்களில் பச்சைக்கிளிகள் உட்கார்ந்திருப்பது போல சிற்பம். காதுகளில் நாகங்கள். இருபுறமும் கோரைப் பற்கள். கையில் உயர்த்திப் பிடித்த வாள் ஒன்று. இடக்கையில் ஒரு புத்தகம். இந்த சிலையே பார்க்க பயங்கரமாக காட்சியளிக்கிறது. இப்போது இந்த இடத்தைச் சுற்றி வீடுகள் வந்துவிட்டன.

இங்கு நிதிய பூஜைகள் உண்டு. தை மாதத்தில் செவ்வாய்க்கிழமைகளில் கரகம் எடுக்கப்படுகிறது. சிம்ம வாகனத்தில் அம்மன் வீதிவலம் வருவதுண்டு. ஆடிமாதத்தில் காப்புக்கட்டியும் மற்ற பல மாதங்கள் பல தெருவார்கள் வந்து வழிபாடு செய்தும் வருகிறார்கள். பலகாலம் இங்கு ஆடு, கோழி இவை பலியிடப்பட்டு வந்தன. இதுவும் தஞ்சை அரண்மனை தேவஸ்தானத்துக்கு உட்பட்ட கோயில் எனினும் பெரும்பாலன விசேஷங்கள் பொதுமக்களின் காணிக்கைகள் மூலமே நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. இக்கோயிலின் முன்பு ஒரு பெரிய ஆலமரம் உண்டு. அதன் பரந்த நிழலில் மண்வெட்டி உடல் உழைப்பு செய்யும் பல கூலித் தொழிலாளிகள் தங்கள் தங்கும் இடமாக ஆக்கிக் கொண்டுள்ளார்கள்.

புன்னைநல்லூர் மாரியம்மன்.

புன்னைநல்லூர் மாரியம்மன்.

தமிழ்நாட்டில் மாரியம்மன் வழிபாடு என்பது வழிவழியாக வந்திருக்கும் செய்தி நமக்கெல்லாம் தெரியும். பூம்புகார் செல்வி கண்ணகி தன் கணவன் கோவலனுடன் பாண்டியநாடு சென்று, அங்கு கோவலன் தன் மனைவியின் சிலம்பை விற்க முயன்றபோது சூதினால் கள்வன் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டு, பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனால் அநியாயமாக அவசரப்பட்டு கொலை தண்டனைக்கு ஆளானான். செய்தி கேட்டு குமுறி எழுந்த கண்ணகி மதுரைக்குத் தீமூட்டிவிட்டு பேரியாற்றின் கரையோரமாகவே பயணம் செய்து சேர நாட்டைச் சென்றடைந்தாள். அதுமுதல் பாண்டியநாடு மழை வளம் நீங்கி வரட்சியின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தது. சேரநாட்டில் கோயில் கொண்டுவிட்ட கண்ணகியின் சாபம்தான் பாண்டிய நாட்டின் மழையின்மைக்குக் காரணம் என்று, அந்த பத்தினித் தெய்வத்துக்கு விழா எடுத்து வழிபட, மழை பெய்து நாடு மீண்டும் வளம் பெற்றதாகக் கூறுவார்கள். அதுமுதல் அந்த தெய்வம் மாரியம்மன் முதலான பல்வேறு பெயர்களில் இலங்கை மற்றும் தமிழகம் முழுவதும் கோயில் கொள்ளவும், மக்கள் கோடை காலத்தில் அந்த தெய்வத்தை வேண்டி அந்த ஆண்டில் நல்ல மழை பெய்ய வழிபாடு செய்து வரலானார்கள். இந்த தெய்வம் தான் உஷ்ணத்தின் காரணமாக வரும் அம்மை நோயைத் தீர்க்க வல்லவள் என்றும் நம்பிக்கை ஏற்பட்டு உடலில் ஏற்படும் அம்மை முத்துக்களை இந்த முத்துமாரியம்மன் தீர்த்து வைப்பதாகவும் நம்பிக்கையில் வழிபாடு செய்து வருகிறார்கள். இவ்வுண்மையை வலியுறுத்தும் வகையில் புன்னைநல்லூரிலும் சரி, திருச்சிராப்பள்ளியை அடுத்த சமயபுரத்திலும் சரி, ஆங்கிலேயர்களுக்கும் தன் சக்தியை இந்த மாரியம்மன் காட்டியதாகவும் கதைகள் உண்டு.

அத்தகைய தமிழ்நாட்டு மாரியம்மன் கோயில்களில் பல மிகவும் புகழ் வாய்ந்தவை. திருச்சியை அடுத்த சமயபுரத்தில் கோயில் கொண்டுள்ள சமயபுரத்தாள், வலங்கைமானில் பாடைக்காவடிக்குப் பெயர் பெற்ற மாரியம்மன், இவை தவிர தஞ்சையை அடுத்த புன்னைநல்லூரில் கோயில் கொண்டுள்ள மாரியம்மன் இவர்களைக் குறிப்பாகச் சொல்லலாம். இந்த மாரியம்மனின் புகழ் மிகப் பழைமையான காலத்தில் ஏற்பட்டதல்ல, தஞ்சைப் பகுதியை பதினேழு, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் மராட்டிய மன்னர்கள், ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களின் மேற்பார்வையில் ஆண்டுவந்த போது, அவர்களுக்குப் பிரத்தியக்ஷமாக காட்சியளித்து அருள் பாலித்ததாக வரலாறு கூறுகிறது. இந்த புன்னை நல்லூராள் பற்றிய சில விவரங்களை இப்போது பார்க்கலாம்.

மராட்டிய மன்னர்கள் தஞ்சையை ஆள்வதற்கு முன்பு, இங்கு நாயக்க மன்னர்களின் பிரதிநிதிகள் ஆண்டு வந்தனர். அதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கடைச் சோழ மன்னர்கள் புகழ் வாய்ந்த விஜயாலயன் வம்சத்தினர், குறிப்பாக ராஜராஜன், ராஜேந்திரன் ஆகியோர் ஆண்ட செய்தி நமக்கெல்லாம் தெரியும். இந்த கடைச் சோழர்களுக்கு காளியே குல தெய்வம் என்பதையும் நாம் முன்பே பார்த்தோம். அப்படி அவர்கள் தங்கள் தலை நகரைச் சுற்றி பல காளிகோயில்களை எழுப்பியிருந்தனர். அவை அந்த நாட்டின் எல்லைத் தெய்வங்களாகப் போற்றி வணங்கப்பட்டன.

அப்படி நகரின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்ததுதான் இந்த அம்மன் கோயில். இது ஒரு காலத்தில் புகழ் மிக்கதாக விளங்கி, பின்பு நாளாவட்டத்தில் கவனிப்பாரின்றி போய், இதனைச் சுற்றி காட்டுப் பகுதி அடர்ந்து வளர்ந்து விட்டது. மக்கள் போக்கு வரத்தும் இதனால் இங்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. மராட்டிய மன்னர் ஒருவர் தனது ஆட்சிக் காலத்தில் மாரியம்மனை வழிபடுவதற்காக திருச்சியை அடுத்த சமயபுரத்துக்கு அடிக்கடி போய் அம்மனை தரிசித்து வரும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். அப்படி ஒரு முறை அவர் அங்கு சென்றபோது இரவு அர்த்தஜாம பூஜை முடிந்து ஆலயத்தை மூடிவிட்டனர். சந்நிதி ஜாம பூஜைகள் முடிந்து நடை சாத்திவிட்டால் அடுத்த ஜாம பூஜைக்குத்தான் திறக்க வேண்டுமென்பது சாத்திரங்களில் கூறப்பட்ட விதி. அதன்படி இரவு அந்த கோயிலிலேயே அந்த மன்னன் தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலை தரிசிக்கலாம் என்று அந்த ஆலயத்திலேயே படுத்து தூங்கிவிட்டார்.

அவர் தூக்கத்தில் ஏற்பட்ட நிழலான நினைவில், அது கனவு என்றுகூட சொல்லலாம், அதில் அம்மன் அரசனிடம் அசரீரியாக தான் அவனது தலைநகரத்துக்கு மிக அருகில் ஊருக்குக் கிழக்கே ஐந்தாறு கல் தொலைவில் புற்றுக்குள் மறைந்திருப்பதாகவும், தன்னை வெளிக் கொணர்ந்து மக்கள் வழிபடும் விதத்தில் ஓர் ஆலயம் அமைத்து தினமும் வழிபடலாமே என்று கூறினாளாராம். தூக்கம் கலைந்து எழுந்த மன்னனுக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. அன்னை தன்னிடம் பேசினாளா. அது கனவா? அல்லது உண்மையா? தஞ்சைக்குக் கிழக்கே அன்னை கூறிய இடம் எதுவாக இருக்கும்? இப்படி அவன் மனதில் குழப்பத்தோடு தலைநகர் திரும்பினான்.

தன் வெள்ளை புரவியின் மீதேறிக் கொண்டு அன்னை கூறிய இடம் எது என்று தேடிக் கொண்டு வனாந்தரப் பகுதியில் சென்று கொண்டிருந்த போது, ஒரு சிறு பெண் நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு அவன் குதிரையின் முன்பு வந்தாள். இந்த காட்டில் இந்த சிறு பெண்ணுக்கு என்ன வேலை என்று, மன்னன் அவளைக் கேட்டான், அதற்கு அவள், தான் அங்குதான் அருகில் இருப்பதாகக் கூறி, அவனுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டு சென்று ஓர் வேப்ப மரத்தின் அடியில் இருந்த புற்றுக்கு அருகில் சென்றதும் மறைந்துவிட்டாள். மன்னன் உடல் புல்லரித்தது. எனக்கு அன்னையே வந்து வழிகாட்டினாளா? மன்னன் உடனே காசிநகரத்திலிருந்து அங்கு வந்திருந்த மகா புருஷரும் பெரும் தவசியும், அவதூதருமான சதாசிவ பிரம்மேந்திரரை அழைத்து அந்த புற்றில் அம்மனை பிரதிஷ்டை செய்யச் சொல்ல, அவரும் அங்ஙனமே செய்து முடித்தார். அந்த பிம்பம்தான் இப்போதும் புன்னைநல்லூர் ஆலயத்தில் புற்றாகக் காட்சியளிக்கும் மாரியம்மன். இந்த ஆலயம் மராட்டியர் காலத்தில் நன்றாகக் கட்டப்பட்டது. பிறகு சுமார் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாட்டிய தாரகையாக விளங்கிய வைஜயந்திமாலா அவர்கள் முன்மண்டம் கட்டித் தந்தார்கள். பலமுறை கும்பாபிஷேகம் கண்ட இந்த மாரியம்மனின் சக்தி பற்றி பல கதைகள் கூறப்படுகின்றன.

மராட்டிய மன்னன் துளஜேந்திரராஜாவின் புதல்விக்கு கண்பார்வை அம்மை நோயினால் போய்விட்டதாகவும், அவன் அன்னையை மனமுருக வேண்டி அவள் சந்நிதியில் மன்றாடியபோது, அந்தப் பெண்ணுக்குக் கண்பார்வை வந்துவிட்டதாகவும் ஒரு வரலாறு உண்டு. மன்னன் துளஜேந்திர ராஜா அன்னைக்கு அழகிய கோயிலை எழுப்பினான். புன்னை வனத்தில் மறைந்திருந்ததால் அவள் புன்னைநல்லூராள் என்றே அழைக்கப்பட்டாள். தஞ்சையில் மராட்டிய மன்னர்கள் காலத்தில் ரெசிடெண்ட் என்ற அந்தஸ்த்தில் இருந்த ஒரு ஆங்கிலேய அதிகாரிக்கும் இந்த அம்மன் தனது சக்தியைக் காட்டியதாகவும், அதுமுதல் அந்த ஆங்கிலேயனும் அன்னையின் அடிபணிந்து பக்தனாக இருந்ததாகவும் தெரிகிறது. இவ்வாலயத்துக்கு சுற்று வட்டாரத்திலிருந்தும் வெகு தூரத்திலிருந்தும் பக்தர்கள் வந்து வழிபட்டுச் செல்கிறார்கள். இங்கு மதங்களைக் கடந்து அம்மாவைத் தரிசிக்கவும், பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்தவும் பக்தர்கள் வந்து செல்கிறார்கள். இவ்வலயத்துக்கு அருகிலேயே உள்ள மாரியம்மன் தெப்பக்குளத்தில் அம்மனுக்கு ஒவ்வோராண்டும் தெப்போத்ஸவம் சிறப்பாக நடைபெறுகிறது. அதன் அருகிலேயே ஒரு சிவன் கோயிலும் மிகச் சிறப்பாக நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகிறது.

கீழவாசல் கருவக்காடு நிசும்பசூதனி ஆலயம்

கீழவாசல் கருவக்காடு நிசும்பசூதனி ஆலயம்.
(உக்கிர காளியம்மன் மற்றும் வடபத்ர காளியம்மன்)

திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகளின்படி கடைச்சோழர் வம்சத்தைத் தோற்றுவித்த விஜயாலயன் தன் தலைநகரை பழையாறையிலிருந்து தஞ்சைக்கு மாற்றிக் கொண்டபோது, அந்த நகரின் கிழக்கில் அமைந்திருந்த நகரப் பகுதியில் தன் குலதெய்வமான நிசும்பசூதனிக்கு ஓர் ஆலயம் எடுப்பித்தான் என்பது தெளிவாகிறது. கால ஓட்டத்தில் இப்பகுதி வனாந்திரமாக மாறி இப்போது கருவக்காடு நிறைந்திருக்கிறது. இதுபோலவே தஞ்சை பூமால் ராவுத்தன் கோயில் தெருவில் மற்றொரு ஆலயம் பத்ர காளியம்மன் என்ற பெயரில் இருந்து வருகிறது. இதில் எது விஜயாலயன் எழுப்பிய நிசும்பசூதனி ஆலயம் என்ற சர்ச்சை இருந்தாலும், ஆராய்ச்சியாளர்களின் கருத்துப்படி கருவக்காட்டில் எழுந்தருளியிருக்கும் உக்கிர காளியம்மனே நிசும்பசூதனி என்ற முடிவுக்கு வரவேண்டியிருக்கிறது. இந்தச் செய்தியை 'தமிழக வரலாற்றுச் செய்திகள்' எனும் நூலில் பேராசிரியர் கோவிந்தராசனார் எழுதியிருக்கிறார். 'சோழர் கலை' பற்றி எழுதிய எஸ்.ஆர்.பாலசுப்ரமணியம் அவர்களும் இந்த கருவக்காட்டு ஆலயமே நிசும்பசூதனி என்று கூறுகிறார். தற்போது தஞ்சை சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தில் இருக்கும் ஆராய்ச்சியாளர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம் அவர்களின் கருத்தும் அஃதே.

கருவக்காடு உக்கிர காளியம்மன் என்று வழங்கப்படும் நிசும்பசூதனி ஆலயம் கீழவாசல் பகுதியில் குயவர் தெரு எனுமிடத்தில் கிழக்கு நோக்கி அமைந்திருக்கிறது. இந்த ஆலயத்தின் நீளம் 36 அடியாகவும், அகலம் 18 அடியாகவும் இருக்கிறது. இந்த கோயில் மிகப் பழமைவாய்ந்ததாக 1000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாயினும், பின்னர் இந்த ஆலயத்துக்கு முன் மண்டபம் முதலான கட்டுமானங்கள் மராட்டிய மன்னர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. கருவறையில் நிசும்பசூதனி அம்மனின் உருவம் கூட சோழர் கால சிற்பத்திற்கு பதிலாக மராட்டியர் காலத்தில் நிருவப்பட்டிருக்கலாம் என்ற கருத்தும் இருக்கிறது. சோழர் காலத்திய அம்மன் சிலையும் அதே ஆலயத்தில் முன்மண்டபத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. ஒருக்கால் இந்த அம்மன் ஆலயம் பிரிதோர் இடத்தில் இருந்து, அது சிதிலமாகி, புதிதாக இவ்வாலயம் மராட்டியர் காலத்தில் கட்டப்பட்டு, புதிய அம்மன் சிலையும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, பழைய சிலையையும் பாதுகாத்து வைத்திருக்கலாம் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்தப் பகுதிகளில் முகலாயர் படையெடுப்பின் போது பல ஆலயங்கள் தகர்க்கப்பட்டதாகவும், அந்த இடிபாடுகளிலிருந்து கிடைத்த கற்கள் தூண்கள் இவைகளைக் கொண்டு ஒரு சில ஆலயங்களே புதுப்பிக்கப்பட்டன என்றும் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம் கூறுகிறார். அப்படிப்பட்ட ஒரு சிவாலயம்தான் செந்தலை எனும் கிராமத்தில் அமைந்திருப்பது என்று அவர் கூறுகிறார். அதுபோலவே நிசும்பசூதனி ஆலயமும் உடைக்கப்பட்டு, பிறகு நீண்ட காலம் கழித்து அந்த இடிபாடுகளிலிருந்து மராட்டியர் இந்த ஆலயத்தை நிருவியிருக்கலாம் என்ற கருத்தும் இருக்கிறது. எது எப்படியிருந்தாலும் நிசும்பசூதனி எனும் காளிதான் சோழர்களின் குலதெய்வம், அதற்கு சாட்சியமாக இந்த ஆலயம் விளங்குகிறது என்றும் சொல்லலாம்.

கருவறையில் அம்மன் உக்கிரமான பார்வையோடு, நான்கு கரங்களோடு, அவற்றில் பல ஆயுதங்களைத் தாங்கிக் கொண்டு வீற்றிருக்கிறாள். வலது கால் தரையில் பட அதனடியில் ஒரு மனித உருவமும், அதுபோலவே இடது காலின் கீழும் மற்றொரு உருவமும் அமைந்திருக்கின்றன. இவர்கள் மக்களுக்குத் தீங்கு விளைத்து வந்து அசுரர்கள் என்று கருதப்படுகின்றனர். முன் மண்டபத்தில் விநாயகர் சிலையும், கேதாரியம்மன் எனும் அம்மனும் நிருவப்பட்டிருக்கின்றனர். ஆரம்ப கால சோழர்கள் சிற்பங்கள் பாணியில் இவ்வம்மனுக்குத் தலையில் ஜடாபாரம் அமைந்திருக்கிறது. கருவறையில் உள்ள நிசும்பசூதனி உருவம் மராட்டிய ராணியார் ஒருவரால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் புதிதாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாலயத்தின் முன் மண்டபத்திலேயே பழைய சோழர் கால நிசும்பசூதனி சிற்பமும் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆலயத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் பல சிற்பங்கள் தஞ்சை அரண்மனை கலைக்கூடத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இவ்வாலயம் வெண்ணாற்றின் கைரைல் அமைந்திருப்பதால் வெள்ளத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு கூட இவ்வாலயம் அழிந்துபட்டு புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் கூறப்படுகிறது. இங்கு ஒரு சிவன் கோயிலும் அம்மன் கோயிலும் இருந்ததாகவும் அவை அழிந்துபட்டுப் போயிருக்க வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்கள்.

இவ்வாலயம் அதிகமாக மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத காரணத்தால் பற்பல பாம்புப் புற்றுகள் உள்ளன. இவற்றிற்கு மக்கள் பால் முட்டை முதலியனவற்றைப் படைக்கிறார்கள். இவ்வாலயத்தில் ஆடிமாதம் பூச்சொறிதலும் நவராத்திரி காலத்தில் அஷ்டலக்ஷ்மி அலங்காரம் செய்யப்பட்டும் வழிபாடுகள் நடத்தப்படுகின்றன. இங்கு பாற்குடம் முதலியன எடுத்து அம்மன் வீதி உலா வரும் நிகழ்ச்சிகளும் நடைபெறுகின்றன. இந்த ஆலயம் தற்போது தஞ்சை அரண்மனை தேவஸ்தானத்துக்கு உட்பட்டிருக்கிறது. வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த கோயிலில் ஒரு சைவ வெளாளர் மரபினர் பூசாரியாக இருந்து சிறப்பாக பூசை முதலானவற்றை நிர்வகித்து வருகிறார்.

இவ்வாலயம் தவிர கீழவாசல் பூமால் ராவுத்தன் கோயில் தெருவில் வடக்கு நோக்கி அமைந்துள்ள ஒரு கோயிலையும் நிசும்பசூதனி என்றே கூறுகின்றனர். இது வடபத்ரகாளி என்றும் வழங்கப்படுகிறது. இந்த ஆலயத்து தெய்வத்தை மக்கள் "ராஜா காளி" என்றே அழைக்கின்றனர். இதுதான் முதலில் விஜயாலயன் எழுப்பிய நிசும்பசூதனி ஆலயம் என்பது ஆய்வாளர் நாகசாமி அவர்களின் கருத்து. இங்குள்ள காளி சிலை எட்டு கரங்களுடன், அவற்றில் ஆயுதங்களுடனும் காணப்படுகிறாள். இவற்றில் எது உண்மையாக சோழ மன்னனால் கட்டப்பட்டதோ, எனினும் இவை இரண்டையுமே மக்கள் பக்தி சிரத்தையோடு வழிபடுவதையும், கோலாகலமாக திருவிழாக்கள் நடைபெறுவதையும், வெள்ளிக்கிழமைகளிலும் விசேஷ நாட்களிலும் இங்கு கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் வந்து வழிபடுவதையும் பார்க்க முடிகிறது.